Bedenksels

10 Feb
  • Het parcours van een mountainbike toertocht loopt door het veld achter onze tuin. Sinds een uurtje komen er regelmatig mountainbikers door het veld gereden. Ik zie de wolken stoom achter hen aan vliegen. En ik vraag me af waarom sommige mensen zich in vriestemperaturen willen afjakkeren op een fiets … Ik verheug me op het warme bad dat ik binnen een paar minuten ga klaarmaken!
  • Waarom is het eten van de Tasty Bowl in Hasselt zo lekker? Oosters, pikant, niet pikant, smaakvol. En waarom smaakt dat begot niet zo lekker als je dat zelf maakt? Telkens een ontgoocheling als ik zo’n gerecht probeer op tafel te toveren. Note to myself: misschien toch eens denken aan een cursus Oosters Koken?
  • Zus down with the flu. En serieus down want ze heeft een serieus hoge pijndrempel en als zij al gaat liggen dan is het echt erg. Ik hoop maar dat ze snel beter is. En ik hoop dat dat vieze beest hier voorbijvliegt. Ik heb al zo van die spierpijnen in mijn benen en polsen, het zal toch niet waar zijn he?
  • En stop met dat zelfbeklag Sabine … ik hoop dat het beest Louis niet te pakken krijgt. Dat zou pas echt een ramp zijn. 4 maanden oud … dat lijfje kan nog niet zo hard vechten tegen de griep.
  • Krokusvakantie. Ben ik de enige die denkt dat de kinderen nog maar net weer naar school gaan na de kerstvakantie?
  • Zo full-time thuis zijn heeft zijn voordelen. Het is hier rustiger, de kinderen genieten ervan dat ze na school zeeën van tijd hebben om huiswerk te maken én nog te ontspannen. En ik geniet ervan dat ik op zondag ook eens kan ontspannen en niet meteen mijn was moet opvouwen en strijken. Dat kan morgen nog 🙂
  • Er zitten hier twee dikke, zwarte merels op ons terras. Ik zie ze hier al een paar maanden rondscharrelen. Ze komen ook heel dicht bij ons raam, iets wat andere vogels niet doen, die hebben blijkbaar meer schrik van ons huis. En ik denk soms dat die merels Marc en Walter zijn. Walter is de echtgenoot van mijn vriendin Inge. Hij stierf bijna 2 jaar geleden. Marc is er al bijna 9 maanden niet meer … Onze beschermengelen(merels)?
  • Als ik 95 jaar ben, kromgebogen in mijn zetel in het rusthuis zit en iemand het liedje van Mario Kart Wii laat horen, dan ben ik er zeker van dat mijn haren nog altijd rechtop gaan staan. Ik hoor ’s nachts zelfs dat ‘gepetschoenkel’!
  • En stop maar weer met dat zelfbeklag Sabine want wie heeft dat spelleke gekocht … juist ja!
  • Mijn bad roept en ik ga niet zuinig zijn met mijn rozenbadschuim van Occitane!

Shrink

31 Jan

Lilith schreef er een pakkend stukje over. Over hoe je je ineens volledig kan verliezen in verdriet, teleurstelling, woede, opgekropte gevoelens. Zij ging naar een therapeut en schrijft over het taboe. Want voor veel mensen is een therapeut nog steeds taboe. Alleen zwakke mensen gaan naar een therapeut. Alleen mensen die het alleen niet meer aankunnen gaan naar een therapeut.

Wel … proficiat aan al die zwakke mensen die het alleen niet meer aankunnen! Want zij erkennen tenminste dat ze willen geholpen worden. Zij zoeken naar een houvast in hun moeilijke periode.

Ik gaf enkele maanden geleden ook toe dat ik het niet meer aankon. Marie en Kamiel hebben angsten. Maar geen gewone angsten (elk kind heeft al eens een nachtmerrie), zij durven durfden zelfs niet alleen op hun kamer blijven of alleen naar het toilet gaan. Als we boven in de badkamer zijn, durft Marie niet alleen naar haar kamer gaan om iets uit de kleerkast te pakken. Als we allemaal in de keuken zijn durft Kamiel niet alleen naar het toilet gaan (welgeteld 2,5 m van de keukendeur verwijderd aub). Die angsten zijn er altijd geweest maar werden erger na de dood van Marc. Hij viel bewusteloos neer in de badkamer terwijl Marie en Kamiel in bad zaten. Ze hebben alles zien gebeuren. Ze hebben mij op hem horen roepen, ze hebben gezien hoe ik hem in zijn gezicht sloeg om hem wakker te maken. Ze hebben gezien hoe ik zijn hartslag controleerde en hem zachtjes heb neergelegd. Logisch dat zo’n kind niet meer alleen in de badkamer durft te zijn. Want alleen al de herinneringen zijn vreselijk maar stel dat we volgende keer in bad gaan en mama wordt onwel? Stel?

Ineens had ik 2 kinderen die niets meer alleen durfden doen, die zelfs niet meer alleen op de trampoline wilden want buiten hoorden en zagen ze vanalles waar ze bang van werden. Na een tijdje kon ik het niet meer aan. De stress, de spanning, telkens weer opnieuw. Ik zocht hulp en kwam bij een lieve therapeute terecht. Zij helpt ons nu om alles een plaats te geven. En ze gaat ook dieper in op bepaalde andere problemen (gedrag, karakter, relaties). Stapje voor stapje komen we dichter bij een aanvaardbare situatie. Kamiel durft al eens vaker alleen naar het toilet en Marie probeert af en toe eens een paar minuten alleen op haar kamer te zijn. Maar we hebben nog een lange weg te gaan. Er zijn nog een aantal punten waar we nog maar weinig vooruitgang geboekt hebben. Dit is niet iets wat op 5 maanden opgelost raakt, dit kan jaren duren.

Niet alleen de kinderen worden geholpen. Ik mag soms ook eens ventileren, over hoe ik het voel en zie. Over waar ik bang voor ben. En dat is een heel goede zaak want zo moet ik mijn naasten niet te vaak belasten met mijn zwaarmoedige verhalen of verzuchtingen.

Wat Lilith in gang zette, zet ik graag verder. Als je hulp nodig hebt, voel je dan niet geremd om hulp te zoeken. Er is niets om je over te schamen. Zeg nu zelf, als je tandpijn hebt, ga je toch ook naar de tandarts? Met een psychisch probleem blijf je ook niet rondlopen, dan wil je toch ook geholpen worden?

 

Voetbalmama

13 Jan

De thermometer wijst 0 graden aan. En er dreigt een grijze sneeuwlucht. Ik verzamel de wekelijkse kledinghoop: onderlijfje, souspul, voetbalshirt, trainingsvest, voetbalshort, voetbalkousen, scheenlappen, schoenen, winterjas, bal, rugzak, sportschoenen, extra paar kousen, handdoek. Kamiel speelt om 11.30 u een thuismatch. En ik sta aan de zijlijn. Een fiere voetbalmama. Want als hij scoort, scoort hij voor zijn papa. Maar als hij het publiek groet na de match, vliegt hij in mijn armen 🙂

De bevroren voeten ontdooien wel 🙂

Sjaal

13 Jan

Marie ging gisterennamiddag zwemmen met een vriendinnetje. Ze deelden een omkleedhokje en staken hun spullen in een locker. Na het zwemmen kleedden ze zich weer om en toen vond Marie haar sjaal niet meer. Ze weet zeker dat ze de sjaal in haar zwemzak stak bij het omkleden. Hoe kan die sjaal dan verdwijnen?

Alle omkleedhokjes werden afgezocht en er werd navraag gedaan bij de verloren voorwerpen. Niets gevonden.

Stel dat ze de sjaal vergat in het omkleedhokje voor het zwemmen. En stel dat jij dan die sjaal ziet liggen in het hokje. Zou jij die sjaal dan niet bij de verloren voorwerpen gaan aanbieden? Of zou jij die sjaal dan lekker voor jezelf houden? Een sjaal van 12.95 euro uit de Zara …

Post-Holiday Stress Disorder

10 Jan

Ja, ik kon geen passende Nederlandse vertaling vinden … 🙂

Mijn kinderen zijn zwaar getraumatiseerd. Ze zijn helemaal van slag na de kerstvakantie. De luie dagen zijn voorbij, weer naar school, weer vroeg opstaan en vroeg naar bed … Ze moeten serieus afkicken! Marie loopt heel emotioneel rond, heeft hoofdpijn, liep al 2 maal met haar voet tegen de deur, zit te treuren boven haar wiskunde huiswerk en is doodmoe. Kamiel zeurt elke avond dat hij de dag erna niet naar school wil en dat hij mij zo gaat missen! Om dan ’s morgens zijn vrolijke zelf te zijn en me zelfs bijna geen kus te geven als hij de speelplaats oprent!

En ik? Ik ben heeeeeel blij dat ze weer naar school gaan! Een beetje discipline en structuur, het kan geen kwaad! De vakantiedagen waren heel rumoerig. Er werd veel ruzie gemaakt (meestal tijdens het wii-en), ze gingen weer veel te laat naar bed (en dat geeft vooral bij Marie nogal ‘ambetante’ buien) en ze hebben 2 weken heel onregelmatig gegeten. En dat laat zich nu voelen: ‘Wij willen geen bokes!’.

Ik zie mijn kinderen doodgraag maar na 2 weken vakantie was ik wel toe aan vakantie 🙂

Een nieuw begin

10 Jan

Een nieuw jaar, een nieuw begin, meer inspiratie op de blog? Ik hoop het …

Vandaag werk ik mijn laatste dag bij mijn huidige werkgever. En vanaf morgen zoek ik nieuwe kansen. Ik wil iets anders, iets nieuws, iets met meer voldoening dan nu. We zullen wel zien wat de toekomst brengt.

Voor Marie en Kamiel komen er een aantal heerlijke weken/maanden aan. Mama is thuis, geen opvang meer, meer tijd ’s morgens en ’s avonds, meer hulp bij het huiswerk, meer tijd voor ontspanning na school, enz. Ik hoop dat ze het weten op prijs te stellen. Ik hoop dat ik meer rust vind en zo mijn hoofd kan leegmaken voor die nieuwe kansen.

En meer tijd voor deze blog! I promise!

Louis op logement

8 Nov

Zus en schoonbroer verhuizen dit weekend. Van hun knusse appartement naar hun gezellige nieuwbouwwoning. En ze blijven gelukkig in mijn buurt wonen zodat wij lekker snel eens over en weer kunnen rijden. Bij goed weer kunnen we er zelfs zonder veel moeite met de fiets geraken. Maar dan moet Kamiel eerst nog in zijne goeie zijn want soms begint hij na 200 m al te kreunen van ‘pijn mijn benen’. Zucht … En soms smijt hij zijn remmen volledig dicht omdat hij moet krabben aan zijn neus. Gezellig voor mama die achter hem fietst en keer op keer bijna de goot in vliegt van het verschieten!

Maar terug naar het verhuizen. Omdat zus en schoonbroer moeten verhuizen en weinig of geen tijd hebben om met Louis bezig te zijn, mag ik morgen en overmorgen vervang-mama én Metie zijn! Whoop whoop!!! Dat wordt verwennen tot en met! Maar met een klein tikkeltje opvoeden erbij ook want dat kleine wondertje van 5 weken kent het verschil tussen een lekker warme arm of een koude, lege wieg al heel goed! Lekker warme arm: slapen. Koude, lege wieg: brullen. Hmmm … die vlieger gaat niet op bij Metie. We zullen hem een warm nestje maken in zijn wieg en er alles aan doen om het zo knus mogelijk te maken maar Metie gaat niet de hele dag met Louis op haar arm rondlopen. Nope, heb ik ook niet gedaan met mijn 2 brulaapjes. En die konden heel luid brullen, geloof mij!

En Louis blijft ook slapen. Iets waar ik me helemaal geen zorgen in maak, ik heb tenslotte 2 kinderen en ik weet heel goed dat baby’s van 5 weken niet doorslapen. Hij mag bij mij op de kamer slapen (toch plaats genoeg in mijn bed :-() en ik geef met veel plezier zijn nachtfles. Kan ik nog eens met weemoed (not!) terugdenken aan die eerste weken met Marie en Kamiel. Ik weet nog dat Marc telkens naar beneden ging om het flesje warm te maken en dat hij vaak tijdens die 30 seconden dat dat flesje in de microgolf stond alweer in slaap viel met zijn hoofd op de keukentafel! En ik van boven maar roepen met een brullende baby op mijn arm! Ons Louiske zal niet moeten wenen, zijn fles zal al klaar zijn vooraleer hij zijn eerste kik kan geven. Mijn sluimerstand is toch al geactiveerd, ik slaap al 10 jaar niet meer vast 🙂