Archief | School RSS feed for this section

Verdorie

8 Mrt

Ik had het allemaal mooi uitgewerkt: Ake zou volgende week woensdag samen met Kamiel wafels bakken om donderdag mee naar school te nemen op zijn verjaardag. Dat was het plan. En dan moest ik donderdagmorgen die wafels gewoon mooi in plastic dozen stoppen en mee naar school geven. Drankjes mogen de kleuters op school kiezen, dus die moesten niet mee. Fijne organisatie!

Tot de nog-altijd-4-jarige gisteren ineens verkondigde dat hij liever cupcakes meenam … Wablief? Ja hoor, cupcakes, mét glazuur en versiering. Oh boy! Dat betekent dat Ake woensdag werkloos is en ik dinsdag- en woensdagavond na de avondrush nog cupcakes mag bakken en versieren. 23 kindjes in de klas, de juffen, de directrice … jawel, ik mag er ongeveer 80 gaan bakken denk ik.

Such fun!

Spreekbeurt

1 Jun

Marie moet binnen een paar weken haar eerste spreekbeurt geven! Spannend!!!

Gisteren moest ze een thema zoeken. Alles passeerde de revue: Justin Bieber (yuk), dansen, TV, dieren, … Maar ze vond niet echt iets wat haar interesseerde. “Het mag ook een land zijn, mama”, zei ze ineens. En ik werd ineens teruggesmeten naar mijn lagere schooltijd, toen ik ijverig de Artis Historia-punten verzamelde en die dan inruilde voor grote boeken waar je prenten mocht inplakken. Eén van die boeken ging over Australië, met prachtige foto’s van landschappen, natuur en dieren. En ik herinner me dat ik Australië koos als thema voor één van mijn eerste spreekbeurten. Fier als een gieter toonde ik de prenten in het boek en vertelde over de dingo’s, kangoeroe’s, wombats, …

“Mag ik dan over Mallorca spreken?”, vroeg ze. Natuurlijk mag ze dat! En mama zal haar daar heel graag bij helpen. We hebben al een aantal boeken over ons favoriete vakantieland, dus foto’s genoeg om te tonen. En het internet – die o zo leuke tool waar wij in de verste verte nog niet van hadden gehoord in de jaren ’80 – zal ons ook wel de nodige informatie kunnen verschaffen.

Ik kijk er al naar uit om samen met haar een fantastische spreekbeurt voor te bereiden! En ze gaat dat goed doen, die spreekvaardige dochter van ons.

Kamiel vierde zijn verjaardag ook op school!

31 Mrt

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Buis

2 Feb

Die huiswerk perikelen krijgen nog een staartje. Marie kwam gisteren thuis met een buis …

3,5/10 op taal. Oei …

En dat was niet de enige slechte toets blijkbaar. Er zaten er een paar tussen die meer naar de 5 dan naar de 10 neigden.

Oei in het kwadraat dus!

Hoe zeggen ze dat ook alweer: we gaan de schroeven wat moeten aandraaien? Ik denk het ook. Aangezien die slechte toetsen haar puntentotaal op het volgende rapport serieus gaan aantasten, denk ik eerlijk gezegd dat de paasklokken hier maar 50% van het kinderaantal gaan gelukkig maken. Slecht rapport, geen beloning. Spijtig …

Dat zou natuurlijk wel gemakkelijk zijn, haar gewoon straffen zonder meer. Maar zo zijn we niet. Ik heb de juf al per mail gecontacteerd om haar te vragen wat we kunnen doen. Meer oefenen? OK!

Ik kan me niet herinneren dat ik in het lager onderwijs ooit met een buis naar huis gekomen ben. Ik zou er ook niet goed van geweest zijn, denk ik.

Huiswerk-perikelen

26 Jan

Gisterenavond bij ons thuis: huiswerk-drama’s aan de keukentafel! Marie vertelde me het ‘slechte nieuws’ al in de auto op weg van de opvang naar huis: ” We hebben heel veel huiswerk mama!”.

Dat ‘veel huiswerk’ bleken dus 2 pagina’s rekenoefeningen te zijn en 1 pagina vraagjes over hoe ik ‘bidden’ ervaar. Dat moest ik dus invullen. Ik die … enfin, laat ons zeggen, niet vaak bidt.

Ik geef even zo’n voorbeeldje van een rekenoefening:

345 – 199 = …

Bij de opgave stond dat je de bewerking in je schrift mocht schrijven of dat je het misschien ook makkelijker kon oplossen (met een trucje). Dat trucje had ik al meteen door (en geloof me, voor een rekenwonder zoals ik is dat niet vanzelfsprekend): je trekt er 200 vanaf en je telt 1 weer bij.

Het waren misschien 25 oefeningen in dezelfde trend. En toch kostte het Marie enorm veel moeite om dit trucje telkens weer toe te passen. Telkens weer moest ik vragen “hoe ga je dit oplossen?”. En als er dan bvb eens niet – 199 stond maar – 495, waar ze dan – 500 moest aftrekken en er weer 5 bijvoegen, dan blokkeerde ze weer.

We hebben er aan gezeten tot 20.30 u en toen vond ik het genoeg. De laatste oefeningen heb ik haar gewoon voorgezegd, anders had ze er nog een uur boven gehangen.

Was ze moe? Ja hoor, ze is weer heel vroeg wakker ’s morgens en ’s avonds ligt ze veel te lang wakker – te luisteren of we niet stiekem weggaan zonder haar (angsten, je weet wel). En ze was helemaal niet geconcentreerd. Ze wilde op de Nintendo.

Ik heb haar ingepeperd dat als ze de volgende weken nog zoveel huiswerk heeft, ze al in de opvang kan beginnen met haar oefeningen. “Ja, maar de andere meisjes van mijn klas doen dat ook niet hé mama! Dan zit ik daar helemaal alleen om mijn huiswerk te maken en zij zijn lekker aan’t spelen!” Ik heb haar geantwoord dat ik me dat niet aantrok. We komen p*tverd*mme ten vroegste thuis om 18.00 u. Ik begin dan aan het avondeten en Marie begint aan haar huiswerk. Ofwel speelt ze eerst voor het eten en maakt ze haar huiswerk na het eten. We eten rond 18.45 u en dus moet ze soms om 19.15 u nog aan dat huiswerk beginnen. Logisch dat ze dan helemaal niet meer geconcentreerd is. Dus vanaf nu krijgen de opvang-begeleidsters van mij instructies dat als Marie veel huiswerk heeft, ze daar al mee moet beginnen in de opvang. Waar ze dus elke maandag en donderdag vanaf 15.05 u en dinsdag vanaf 15.45 u zit te spelen hé!

Streng? Ja, ik ben misschien streng voor haar. Maar ik kan me leukere dingen voorstellen dan vanaf 19.15 u tot 20.30 u langs een hysterisch kind te zitten om reken-trucjes uit te leggen. Ik was gisterenavond net zo afgepeigerd als zij! En dan wacht mij nog een berg afwas, opruim, was en strijk om 21.00 u.

En dan heb ik mijn kleine knulletje niet eens kunnen knuffelen of eventjes met hem kunnen spelen. Hij verdient ook aandacht, evenveel als zijn zus. Maar dat huiswerk en die concentratie-stoornissen van Marie zorgen er vaak voor dat ik hem gedwongen moet negeren.

Zo, hiermee eindigt dit frustratie-bericht!

Postbode Kamiel

26 Jan

De twee vorige weken werkte iedereen op school mee aan de Postweek. Kleuters en leerlingen mochten briefjes/kaartjes/tekeningen versturen naar mekaar en alles werd door de postbediendes van de derde kleuterklas verwerkt en afgeleverd.

Kamiel deed ook mee met z’n klasje en juf Leentje publiceerde een paar mooie foto’s van hun activiteiten.

Ik presenteer u: postbode Kamiel!

Hij lijkt precies wel een beetje overweldigd door zijn bevallige ‘streelmeisjes’ … 🙂

Zelfredzaamheid

22 Dec

Dit is een verhaaltje over de hoge dosis van zelfredzaamheid bij kleutertjes. Aan alle kleuterjuffen: zo hoort het niet!!! 🙂

Kamiel vertelde maandagavond over zijn dag op school.

  • Waren alle kindjes in de klas vandaag Kamiel?
  • Neen, alleen ik en Maxim waren er. 
  • Hoe, waren alle andere kindjes ziek dan?
  • Ja, en de juf ook.
  • Ah, dan ben je bij juf Myriam moeten gaan.
  • Nee, Maxim en ik zijn helemaal alleen in de klas gebleven.
  • Oei, en waren jullie dan niet bang?
  • Nee, want wij zijn helden!
  • En waar hebben jullie dan je koekje opgegeten, zo helemaal alleen in de klas?
  • Ja, aan een tafeltje. En dan daarna moesten we plassen en dan hebben Maxim en ik een treintje gemaakt en zijn we zo naar de wc gegaan. Alleen Maxim en ik. En we hebben ook helemaal alleen onze broek terug aangedaan. En onze handen gewassen. En toen zijn we terug naar de klas gegaan en hebben we met de Duplo gespeeld.
  • En is juf Myriam dan niet komen kijken?
  • Nee, want die was ook ziek.
  • En juf Monique dan?
  • Nee, ook ziek.
  • En juf Joke?
  • Die was er ook niet.
  • En zaten die kindjes dan ook allemaal alleen in de klas?
  • Ja, zonder de juf. En die waren ook niet bang hoor.
  • En hebben jullie dan nog iets anders gespeeld dan met de Duplo?
  • Ja, Maxim en ik zijn in de kuil (het onderste verdiepje in de klas) gaan zitten en Maxim heeft de namen voorgelezen en ik heb de herkenningstekens omgedraaid. En ik heb ook de kalender gedaan. En toen het tijd was voor het Sjamajeeke hebben we helemaal alleen onze jas aangedaan en het licht uitgedaan.

Voilà! Zelfredzaamheid noem ik dat. Alle kleuterjuffen ziek en de kindjes moeten zichzelf maar redden en entertainen.

Gelukkig neem ik de verhalen van mijne kleinste al lang met een serieuze schep zout. Maar zijn gezicht glunderde toen hij dit allemaal vertelde. En hij vond het nog leuk ook dat ik zo meeging in zijn verhaal! Je had dat gezichtje moeten zien …