Archief | Ontspanning RSS feed for this section

Een nieuw begin

10 Jan

Een nieuw jaar, een nieuw begin, meer inspiratie op de blog? Ik hoop het …

Vandaag werk ik mijn laatste dag bij mijn huidige werkgever. En vanaf morgen zoek ik nieuwe kansen. Ik wil iets anders, iets nieuws, iets met meer voldoening dan nu. We zullen wel zien wat de toekomst brengt.

Voor Marie en Kamiel komen er een aantal heerlijke weken/maanden aan. Mama is thuis, geen opvang meer, meer tijd ’s morgens en ’s avonds, meer hulp bij het huiswerk, meer tijd voor ontspanning na school, enz. Ik hoop dat ze het weten op prijs te stellen. Ik hoop dat ik meer rust vind en zo mijn hoofd kan leegmaken voor die nieuwe kansen.

En meer tijd voor deze blog! I promise!

Kaboutertjes

19 Sep

Ik denk dat ze mijn adres niet hebben, die kaboutertjes. “‘Welke kaboutertjes?”, hoor ik u vragen. Ah ja, die kaboutertjes, die ’s nachts stilletjes de huizen binnenglippen en dan de mensen helpen. Wasgoed opvouwen, afwasmachine leegmaken, speelgoed opruimen, stofzuigen met hun mini-stofzuigertjes … Ik denk dat ze dus niet weten waar ik woon. Spijtig …

Elke ochtend hoop ik dat ze geweest zijn en dat die 4 wasmanden ineens leeg zijn, dat het wasgoed mooi ligt te stralen in de kasten en dat mijn huis blinkt van onder tot boven. Ik besef nu dat je als alleenstaande ouder met 2 kinderen jezelf niet in 2 kan delen. Ik geef de kinderen zoveel mogelijk exclusieve aandacht, help met huiswerk, sta als voetbalmama langs de zijlijn en zorg voor rustige avondmomenten na een drukke schooldag. Maar dat betekent dat het huishouden geen exclusieve aandacht krijgt en dat hier het een en ander blijft liggen. En al zegt iedereen dat je je daar niet schuldig over moet voelen en dat dat perfect normaal is, toch voel ik me daar slecht bij. Want ik heb het toch zo graag allemaal netjes en opgeruimd! Dat zit in mijn genen 😉

En daarom heb ik een beslissing genomen: vanaf 1 oktober ga ik minder werken. Zodat ik de rommel in mijn huis en in mijn hoofd beter kan aanpakken. Zodat ik mijn kinderen nog meer exclusieve aandacht kan geven en zodat ik mezelf misschien ook een beetje exclusieve aandacht kan gunnen … Want met een rustig en gezond hoofd kan je alles beter aan. En ik moet jammergenoeg een heleboel aan kunnen. Dus … nog anderhalve week stress en hectische toestanden en dan hopelijk wat meer rust en kalmte. Een zen hoofd, een zen huis en zenne kinderen 🙂

En dan moet ik tenminste die kaboutertjes niet achternalopen he 🙂

Dure grap

27 Feb

Naar de bioscoop gaan is een dure grap!

We gingen in het weekend naar de Muppets. Nostalgie uit mijn kindertijd, ik was snel verkocht! Marie en Kamiel zagen het volledig zitten – “We gaan naar de Muppings!” (sic dixit Kamiel).

Ik reserveerde onze tickets online – 33,20 euro. Waar is de tijd dat we in de TT in Hasselt naar Rambo gingen voor 120 frank? Nu betaalt een kind al 7,80 euro voor een ticketje!

Bij een filmpje hoort wat lekkers: voor de kinderen een bakje popcorn met een speciale Muppets beker aan 5,90 euro per kind. Marc koos een bakje nacho’s (zonder kaassaus want die is er jammergenoeg niet meer) aan 5,50 euro en ik nog een flesje cola-light en 8 snoepjes uit het assortiment schepsnoep (oh ja, ik heb ze geteld). We kwamen aan de kassa en moesten bijna 25 euro betalen!

Dan nog 3 toiletbezoeken aan 0,35 euro per keer en je komt uit op een totaal van om en bij de 60 euro!

Dan ga ik liever eens vaker bij de Tasty Bowl in Hasselt eten. Daar gingen we donderdagavond voor mijn verjaardag eten en betaalden we nog geen 44 euro voor:

  • 1 spa bruis
  • 1 cola light
  • 2 ice tea’s
  • 1 duvel
  • 4 sushi’s
  • 4 loempia’s
  • 2 kids woks
  • 1 padtai kip
  • 1 pad krapau

En omdat we het niet opkregen, hebben we een doggy bag (voor mij dus ;-)) meegekregen.

Keuze snel gemaakt!

We did it!

17 Jun

Nu eens geen verhaaltje over Marie of Kamiel. Het mag ook eens over de mama gaan 😉

10 weken geleden begon ik met een bang hartje aan mijn eerste Start-to-Run reeks. Mijn vriendin Sandra had me kunnen overhalen om samen met haar en nog een vriendin ons in te schrijven voor Start-to-Run. Ik … die al bijna 20 jaar geen sport meer had beoefend. Ik … die bij het trappen lopen al buiten adem geraakt. Ik kon mijn zus nog overhalen om mee te doen. En zij dreigde met het volgende zinnetje: “Als gij da nie volhoudt, betaalt ge mij die 20 euro lidgeld wel terug he!”.

Enfin, de voorzitter van de atletiekclub beloofde ons in de startvergadering dat we allemaal na 10 weken 5 km gingen lopen. Yeah right … 5 km. Ik ging al heel blij zijn als ik bvb 10 minuten aan één stuk kon lopen. Die test van 5 km liet ik wel over aan de meer sportievere dames. Ik zou wel supporteren. Dacht ik …

Begin april begonnen we aan onze eerste les: 2 minuten lopen, 2 minuten stappen, 2 minuten lopen, …. Na ongeveer 30 seconden lopen moest ik stoppen: mijn hartslag zat tegen de 200 en mijn longen waren leeg. Ik stond te hijgen, niet normaal. Ik zag de bezorgde blik op de gezichten van de begeleiders. Ze hebben net niet de 100 gebeld toen.

Na ongeveer 3 sessies kon ik toch al blijven lopen en moest ik niet meer stoppen. Het was allemaal een kwestie van doseren. Trager lopen om meer adem over te houden. De begeleiders hielden zich wat meer met mij bezig en motiveerden me enorm. Na 3 weken mocht ik wel een weekje niet lopen omdat mijn aanhechtingsspieren van beide knieën ontstoken waren. Gelukkig verdween de ontsteking snel met medicatie en moest ik mijn S-t-R niet helemaal opgeven!

Het tempo werd stilletjesaan opgedreven en na ongeveer 7 weken liepen we al twee maal 9 minuten met 1 minuutje stappen. De vorige weken waren heel zwaar: 32 minuten lopen, indien gewenst met 2 minuten stappen. Ik zette door en bleef lopen, zonder te stoppen. Ik vond dat ik mijn ritme kwijtraakte door te stappen.

Gisterenavond was de grote test. Alle Start-to-Runners moesten 5 km lopen om volleerde joggers te worden. Zoals afgesproken met de begeleiders startte ik 20 minuten eerder dan de rest. Ik loop heel langzaam en het zou voor mij niet leuk zijn als ik nog 1.5 km moest lopen terwijl de rest al gefinisht was. De eerste ronde ging heel goed (15 min voor 1.250 m). De tweede ronde ging ook heel goed, ik kwam aan de start voorbij toen de rest zich klaarmaakte om te starten. En dan de derde ronde: na ongeveer 5 min leek het alsof ik ging sterven. Mijn benen begonnen pijn te doen, mijn ademhaling versnelde. Ik raakte een beetje in paniek: ik kan niet meer en toch wil ik niet opgeven. Eventjes gas teruggenomen en diep in en uit geademd. En toen kwam de boost: toen ik richting piste liep, begonnen de anderen (die ik tegemoet liep op het parcours) mij aan te moedigen: “Nog 1 ronde he, komaan!”. Ik kwam terug op de piste, liep onder de finishlijn door, zag Marc en de kindjes staan en toen begon ik te versnellen. De begeleiders liepen een stukje mee, ik nam een slokje water, probeerde goed te focussen waar ik liep.

Na het laatste parcours kwam ik terug op de piste, en liep mijn laatste 400 m tot aan de finishlijn. Geweldig! Iedereen aan’t juichen. De begeleiders die me feliciteerden! Amai, serieuze energie-ontlading hoor!

Dus, moraal van het verhaal: alles kan! Ik had geen conditie, geen sportbenen én 40 kg overgewicht en ik heb het gedaan. Ik wil geen lofbetuigingen of medailles voor moed en zelfopoffering hoor. Ik wilde gewoon eventjes mijn verhaal doen en hopelijk stimuleer ik jullie een beetje om misschien ook met Start-to-Run te beginnen. Het is een eerste stap naar een gezonder leven!

Nadeel van het verhaal: deze nacht heel slecht geslapen door adrenaline-opstoten. Mijn zus smste me net hetzelfde deze morgen. Nog een nadeel: ik weet nu dat er spieren door je heupen lopen, amai!

Een dikke merci aan alle begeleiders van Atletiekclub DCLA in Halen. Zonder hun coaching en motivatie was het nooit gelukt. Ze hebben er een nieuw lid bij: ik blijf lopen!

En een dikke merci en kus aan de andere ladies: Sandra, Lieve, Marleen en Kristien! We did it girls!

Ze kan fietsen!

25 Apr

Zonder steunwieltjes welteverstaan. Het heeft bloed, zweet en heel veel tranen gekost maar sinds vorige week kan ze eindelijk fietsen. Al meer dan 1 jaar waren we aan’t proberen om haar zonder steunwieltjes te laten rijden. Maar wegens tijdgebrek, een lange winter en heel veel tegenzin van ons madammeke lukte het maar niet. Tot vorige week … We gingen nog eens rond de blok fietsen (met steunwieltjes nog altijd) en ik bleef haar maar corrigeren: iets sneller rijden, rechtop op je fiets zitten, als je de wieltjes niet meer hoort, ben je goed bezig … Het enige resultaat was dat Marie enorm gefrustreerd werd en niet meer wilde verder fietsen.

De dag erna was ik de miserie meer dan beu. Marc schroefde de steunwieltjes af en (met veel tegenzin) begon ik mijn fietsles nog eens, maar dan op het gazon. Wonder boven wonder bleef ze na een paar pogingen toch overeind. En na een half uurtje op het gazon gingen we eens proberen in onze straat. En het lukte! Het leek net alsof ze die klik eindelijk gemaakt had: geen wieltjes meer, nu moet ik het zelf doen.

Sinds maandag rijden we dus ’s morgens (brrr brrr) flink met de fiets naar school. En ’s namiddags fietsen we van de opvang naar tante Bien om Kamiel op te halen en dan weer naar huis. En ze doet echt haar best hoor! Ze heeft alleen nog wat moeite met onverwachte situaties: een auto die uit een straat komt en madam smijt haar remmen dicht. Waardoor mama natuurlijk een bijna onmogelijk uitwijk-manoeuvre moet doen en zo al veel tuinen op de Linkhoutstraat van dichtbij gezien heeft …

Herfstwandeling

20 Okt

We maakten samen met moeke en ake gisteren een leuke herfstwandeling aan het St. Jansbergklooster in Zelem. Enkele sfeerbeelden:

Broer en zus op een boomstronk – let op de gemaakte lachjes …

Moeke en Marie – met oogjes dicht deze keer … en nog altijd het gemaakte lachje!

Ake en Marie

Efteling 1 – Weergoden 0

6 Okt

De weergoden hebben het onderspit moeten delven. Het was weliswaar koud maar het bleef de ganse zaterdag droog. En we hebben genoten!

Na een rustige rit (alhoewel … meter Kristien was blij dat ze na een paar uur tussen die twee woelwaters eventjes frisse lucht kon happen) kwamen we om 10.30 u op de parking aan. Wat bleek? Iedereen had blijkbaar vorige week het idee gekregen om naar de Efteling te trekken: volk, volk en nog eens volk. Het was ons al opgevallen dat we ongeveer 2 km voor de ingang van het park al moesten aanschuiven, iets wat we de vorige keren nooit hebben moeten doen. Er waren ook een paar bedrijfsdagen en dat zorgde ook voor extra volk.

Eerst het sprookjesbos. Marie was heel slechtgezind en bleef het eerste uur zeuren en treuzelen. Tot we haar bijna verplicht een sandwich lieten eten en de suiker boost haar een beetje oppepte. Zoals je ziet kon er nog een flauw lachje vanaf:

Kamiel pakte het iets anders aan en sleurde mama en papa mee voor een fotootje:

Oh ja, als jullie hier nog foto’s van Kamiel zien en jullie denken ‘Da manneke heeft nu eens altijd zijn tut in zijne mond’. Goed gedacht: hij heeft de ganse dag (op sporadische eet- en drinkmomenten na) zijn tutje in zijn mond gehad. Verslaafd? Ik denk het wel, ja. Maar in het weekend willen we allemaal wel wat minder in de rij lopen en doen we het rustig aan dus voor hem betekent dat dat hij zijn tutje wat vaker mag. Tijdens de weekdagen krijgt hij zijn tutje alleen om te slapen. Dit gezegd zijnde, back to the Efteling …

Na het sprookjesbos en de Droomvlucht wilden we zo snel mogelijk iets eten (ah ja, Marie moest ‘gevoed’ blijven anders riskeerden we weer gezaag en gezeur). We liepen over het Anton Pieck-plein en plots … de gedroomde carrière voor Marie! Ze solliciteerde eventjes voor de functie van prinses:

Na de eerste sollicitatie-ronde was de kroon al binnen:

Maar ze bleef onderhandelen over het loon. En ze won advies in bij haar expert-broer (op de achtergrond vakkundig weggewerkt door papa). Ze kwam uiteindelijk tot een general consensus – al zag ze de toekomst somber in want er is weinig Europees prinsen-volk beschikbaar momenteel.

Broer nam dan de zware taak van formateur op zijn jonge schouders en probeerde nog te onderhandelen over de scherpe kantjes in het contract maar ik betwijfel het ten zeerste of mevrouw prinses hem goed verstond aangezien hij een beetje monddood was door de alomtegenwoordige tut …

Meter was ook mee en deed dienst als onthaalmoeder voor een slapende Kamiel:

En de dag werd traditioneel afgesloten met een kiekje op de reuzen-sofa:

En we gaan nog niet naar huis …

Onze Efteling-elfjes …

Nog even toevoegen: diegenen die vandaag met meter Kristien spreken, gelieve een beetje luider te spreken want ze lijdt sinds zaterdagavond aan auditieve gehoorstoornissen. Na 2 CD’s van de Smiley kinderclub is dit onvermijdelijk. Jammer!!!