Archief | Marie RSS feed for this section

What’s up?

14 Mei

En toen vroeg ik in mijn vorig blogbericht – op 20 maart godbetert! – wanneer de lente nu eindelijk ging komen. Half mei en nog altijd geen lente in zicht! Een mens zou er toch een serieuze depressie aan overhouden. Hier zit ik dan achter mijn pc met ijskoude voeten en een (weliswaar zomer-)sjaal aan. Serieuze depressie dus … Een uur geleden een tas hete thee gedronken en nu een kop soep naast me en nog altijd rillen van de kou!

En die opbeurende krantenberichten dan: ‘Het blijft miezerig en koud tot eind mei.’ Een kijkje op meteoservices bevestigt dat: temperaturen lager dan 20 graden tot 26 mei en weinig zonnestraaltjes. Waar zijn die lentes van vroeger? Toen we tussen de Haspengouwse bloesems (mijn roots) gingen fietsen en meiklokjes plukten in het bos. Toen we in april al in een t-shirtje en zomerrokje rondliepen. Toen we sandalen kochten in het voorjaar en niet in september …

Kamiel zei vorige week nog dat hij zijn ‘zomervoetbaloutfit’ eens wilde aantrekken om te trainen. Het kind kreeg – na een paar moeilijke weken – weer zin in voetbal en wilde toch gaan trainen. Maar hij wilde die dikke wintertraining niet aan, hij wilde zijn zomertenue! Beetje te fris, vriend. En Marie kreeg nieuwe kleren voor een aantal gelegenheden maar rilde bijna uit haar bloesje en vestje.

Eind juli vertrekken we voor een weekje naar de Provence. Hopelijk hebben we tegen dan al een streepje zon gezien of onze bleke velletjes zullen afzien 🙂 Enfin, dat hopen we toch dat ze zullen afzien. Je gaat immers niet naar de Provence om daar binnenspeeltuinen te bezoeken he! Ik wil dan 35 graden, zon en af en toe een mistralleke.

En zo kabbelt het leven verder. Bijna 1 jaar geleden kwam mijn zus me heel enthousiast vertellen dat ze een jongetje verwachtte (in plaats van het meisje voor wie ik al zo’n mooie outfit gekocht had :-)) En dat kereltje is al 7 maanden het zonnetje in ons leven! Bijna 1 jaar geleden ook sloeg hier het noodlot toe en moesten we afscheid nemen van Marc. Het verdriet is de voorbije maanden verminderd maar we missen hem nog altijd enorm. Bij alles wat we doen, zeggen, eten, horen … we denken constant aan hem. Wat zou papa gezegd hebben? Wat zou papa hiervan gedacht hebben? Marie en Kamiel blijven hem in alles betrekken. Zijn foto’s sieren ons huis, zijn graf wordt meerdere keren per week bezocht en verzorgd. Zijn spullen worden netjes bewaard en gekoesterd. Een kapotte duikbril mag niet weg van Marie want die heeft ze van papa gekregen …

Ik ben steeds heel bewust over Marc blijven praten en ben blijven herinneringen ophalen aan hem. Zodat Marie en Kamiel hem niet vergeten maar ook zodat ze hun verdriet kunnen laten zien als die herinneringen te moeilijk bleken. Marie heeft vooral in de eerste weken na zijn dood echt ‘gerouwd’. Ze vond het dan niet eerlijk dat zij haar papa moest afgeven, weende veel en vooral ’s avonds kreeg ze het dan heel moeilijk. Kamiel deed het toen al bij al heel goed. Hij heeft het nu veel moeilijker omdat het besef komt dat hij Marc begint te vergeten. Hoe klonk papa? Hoe rook papa? Wat zei papa zoal? De voorbije weken waren heel moeilijk met zelfs een doktersbezoek om een einde te maken aan dat onverwerkte verdriet en alle gevolgen daarvan. Het ventje was zo emotioneel dat hij meerdere keren overgaf in zijn bed omdat het allemaal te veel werd. Medicatie kon en mocht niet. Bachbloesems en psychotherapie hielpen wel. De zwarte bril moest af en de groene bril weer op. De psychologe leerde hem hoe hij dit moest doen en wij helpen hem daarbij. Als ik zie dat hij het moeilijk heeft, zet ik op een grappige manier zijn denkbeeldige zwarte bril af en de groene bril op. En dan gaan we leuke dingen doen of aan leuke dingen denken. Hij mag verdrietig zijn maar het mag niet blijven duren. Hij mag angstig zijn maar hij moet inzien dat zijn angsten (voor mummies of monsters) soms ongegrond zijn. En hij moet begrijpen dat niet elk afscheid definitief is. Er is een verschil tussen iemand nooit meer zien of iemand een tijdje niet meer zien.

Gelukkig werden de voorbije zware weken af en toe ook nog opgefleurd door leuke gebeurtenissen. Verjaardagsfeestjes, communiefeesten, vrije dagen in pyjama 🙂 En er staan nog leuke dingen te gebeuren: Louis’ doopfeest, zwemmen in Erperheide, schoolreis, … genoeg afwisseling en afleiding dus!

Alleen dat weer nog … Donkere wolken boven onze tuin. Ik ga mijn vensters maar sluiten denk ik. Dedju toch!

Nog 9 weken en dan zitten we hier:

jl0_2844

Advertenties

Post-Holiday Stress Disorder

10 Jan

Ja, ik kon geen passende Nederlandse vertaling vinden … 🙂

Mijn kinderen zijn zwaar getraumatiseerd. Ze zijn helemaal van slag na de kerstvakantie. De luie dagen zijn voorbij, weer naar school, weer vroeg opstaan en vroeg naar bed … Ze moeten serieus afkicken! Marie loopt heel emotioneel rond, heeft hoofdpijn, liep al 2 maal met haar voet tegen de deur, zit te treuren boven haar wiskunde huiswerk en is doodmoe. Kamiel zeurt elke avond dat hij de dag erna niet naar school wil en dat hij mij zo gaat missen! Om dan ’s morgens zijn vrolijke zelf te zijn en me zelfs bijna geen kus te geven als hij de speelplaats oprent!

En ik? Ik ben heeeeeel blij dat ze weer naar school gaan! Een beetje discipline en structuur, het kan geen kwaad! De vakantiedagen waren heel rumoerig. Er werd veel ruzie gemaakt (meestal tijdens het wii-en), ze gingen weer veel te laat naar bed (en dat geeft vooral bij Marie nogal ‘ambetante’ buien) en ze hebben 2 weken heel onregelmatig gegeten. En dat laat zich nu voelen: ‘Wij willen geen bokes!’.

Ik zie mijn kinderen doodgraag maar na 2 weken vakantie was ik wel toe aan vakantie 🙂

Ochtendstress

23 Okt

Elke ochtend rijd ik hier met hartslag 180 de garage uit. E L K E ochtend! Er loopt hier namelijk een pre-pubertje met een serieus ochtendhumeur rond. En omdat ik nogal empathisch aangelegd ben, zet dat ochtendhumeur zich vast op mijn hart en mijn geest. Een algemene malaise zou je het kunnen noemen.

Marie vindt opstaan niet fijn. Tenzij het weekend is en iedereen kan uitslapen, dan vindt ze het wel fijn om voor 8 u al wakker te zijn en iedereen te sommeren. Dan zou ik onmiddellijk uit mijn bed moeten komen en mee naar beneden gaan. Maar tijdens de schoolweek is het trekken en sleuren om haar uit haar bed te krijgen. Dan begint het … kleren uitkiezen. Ik hoor jullie al komen: “Leg dat toch klaar van ’s avonds!”. Nope, helpt niet! Dan zou ze ’s morgens nog durven zeggen dat ze die kleren niet wil aandoen, dat die te los/te vast/te klein/te groot/lelijk/vies/flauw/kinderachtig zijn. Dat kleren kiezen duurt ongeveer 5 minuten. Dat zijn lange minuten hoor!

Over naar de badkamer. Eerst nog wat op de rand van het bad zitten pruilen, daarna met een slakkengang zich wassen en aankleden. Dan de haren … help! Er wordt een staart gemaakt, weer los gemaakt, opnieuw gemaakt, nog eens gezeurd, nog eens geweend, geëist dat ik de staart maak, weer los gemaakt, enz … Kamiel, de flinke, zit al ongeveer 10 minuten klaar op de grond in de badkamer. Hij kent zijn plaats al, zo ver mogelijk uit de buurt van de furie want anders loopt hij het risico geraakt te worden door rondvliegend materiaal!

De minuten lopen verder. De tijd staat helaas ook ’s morgens niet even stil. Dan nog tandenpoetsen. Met de nodige grimassen gebeurt dit ook en dan moet alles nog bijeengezocht worden om naar beneden te gaan: armbanden, oorbellen, knuffels, sokken, vestje, enz. Eens beneden gaat mevrouw aan tafel zitten en laat zich bedienen door een op dat moment al serieus gestresseerde mama. Mevrouw eet ’s morgens crunchy muesli, zonder melk. Ofwel beslist ze op het laatste moment toch om iets anders te eten. Waarbij ze dan voor de kast gaat staan als een hongerige kat en kijkt naar de potten choco, pindakaas en speculoospasta. Alsof die uit de kast gaan springen en zichzelf gaan uitsmeren op haar brood. Niet … dat moet mama doen of haar boterhammen liggen pas op haar bord als de speeltijd op school begint.

Tijdens het eten heeft mevrouwtje commentaar op alles! Op Kamiel, op mij, op welk onderwerp dan ook. Na het eten is ze vaak gekalmeerd maar dan wordt er gevraagd om de schoenen en de jas aan te trekken. Weer een kans om moeilijk te doen want Kamiel gaat dan ook netjes (na veel aanmoediging) zijn schoenen aantrekken en Marie kan het niet verdragen dat hij ook in de berging rondloopt. Weer wat getrek en geduw en met veel gezucht neemt ze dan eindelijk haar boekentas en zet zich in de auto.

Nog allemaal vrij normaal, hoor ik u zeggen. Denk er dan ook nog het nodige geroep, geschreeuw en gebrul bij. En daar gaat mijn hart dan sneller van slaan, en niet in de positieve zin hoor. Ik heb helemaal geen ochtendhumeur maar door zo’n gedrag word je wel slechtgezind. Fijn om zo te vertrekken en naar je werk te rijden 😦

En te zeggen dat ze gisterenavond nog vroeg of ze een i-pad kreeg voor haar Sinterklaas/verjaardag/kerst/nieuwjaar … Euh? Ik heb haar vanmorgen nog eens fijntjes het principe ‘voor wat hoort wat’ uitgelegd.

Rechtzetting

4 Mrt

Even een kleine rechtzetting op mijn bericht van 31 maart 2011. Het bericht over Marie’s idolen Justin Bieber en Ian Thomas.

De dochter gebiedt mij om te zeggen dat zij Ian Thomas helemaal niet leuk vindt. N.I.E.T. dus! Ze ziet hem helemaal niet zitten. Ze h…. hem zelfs (niet voor blogpublicatie vatbaar).

Justin Bieber rules!

Bij deze dus … 🙂

Dure grap

27 Feb

Naar de bioscoop gaan is een dure grap!

We gingen in het weekend naar de Muppets. Nostalgie uit mijn kindertijd, ik was snel verkocht! Marie en Kamiel zagen het volledig zitten – “We gaan naar de Muppings!” (sic dixit Kamiel).

Ik reserveerde onze tickets online – 33,20 euro. Waar is de tijd dat we in de TT in Hasselt naar Rambo gingen voor 120 frank? Nu betaalt een kind al 7,80 euro voor een ticketje!

Bij een filmpje hoort wat lekkers: voor de kinderen een bakje popcorn met een speciale Muppets beker aan 5,90 euro per kind. Marc koos een bakje nacho’s (zonder kaassaus want die is er jammergenoeg niet meer) aan 5,50 euro en ik nog een flesje cola-light en 8 snoepjes uit het assortiment schepsnoep (oh ja, ik heb ze geteld). We kwamen aan de kassa en moesten bijna 25 euro betalen!

Dan nog 3 toiletbezoeken aan 0,35 euro per keer en je komt uit op een totaal van om en bij de 60 euro!

Dan ga ik liever eens vaker bij de Tasty Bowl in Hasselt eten. Daar gingen we donderdagavond voor mijn verjaardag eten en betaalden we nog geen 44 euro voor:

  • 1 spa bruis
  • 1 cola light
  • 2 ice tea’s
  • 1 duvel
  • 4 sushi’s
  • 4 loempia’s
  • 2 kids woks
  • 1 padtai kip
  • 1 pad krapau

En omdat we het niet opkregen, hebben we een doggy bag (voor mij dus ;-)) meegekregen.

Keuze snel gemaakt!

Vakantiegenoegens

20 Feb

Vorige week bleek een drukke laatste schoolweek te zijn. Marie had dinsdag slotdag van hun project ‘Fiesta Latina’  met een heus Zuid-Amerikaans feest voor alle 4de-jaars van onze scholengemeenschap. Donderdag was het ‘Dikketruien Dag’ en werden er de ganse dag activiteiten georganiseerd, voor kleuter- en lagere school. Vrijdagvoormiddag ging Kamiel nog Rollebolle(n) en vrijdagnamiddag ging de langverwachte kindercarnavalstoet uit. 

Het weer mocht vrijdag geen spelbreker zijn. De kinderen hebben zich fantastisch geamuseerd en na de stoet kreeg iedereen pannenkoeken en een drankje. ’s Avonds lagen ze wel uitgeteld in de sofa 🙂

En deze week is het vakantie! Telkens weer een gepuzzel om onze twee bengels ‘te plaatsen’. Vandaag bleef papa thuis en haalde entertainment in huis in de vorm van twee vriendjes. Morgen en overmorgen mogen moeke en ake de fakkel overnemen. Donderdag blijft papa weer een dagje thuis en vrijdag mag ik de honneurs waarnemen. 

Vrijdag ga ik voor een bak-namiddag. Koekjes, cakejes, wafels, we zien wel. ’s Avonds plan ik een filmavondje. Ik keek vroeger heel graag naar de Muppets en nu dat de nieuwe film er is, wil ik mijn kids de Muppets ook leren kennen. Ik denk dat ik hen op voorhand wel kan warm maken met een paar grappige filmpjes van Gonzo, Beaker, Fozzie Bear, Kermit en Miss Piggy! 

En ik heb zo’n vermoeden dat Kamiel en Marie zichzelf nog wel zullen tegenkomen in die film …

Beloningskalender

9 Feb

We hebben hem weer ingevoerd, de beloningskalender. Het slechte gedrag leidde teveel tot frustraties bij ouders en kids en daarom werd er weer een beloningskalender ineen geknutseld. Ik downloadde een aantal picto’s bij sclera.be en zette alles mooi in een Excel file.

Voor Marie zetten we een aantal do’s en don’ts op een rijtje:

  • Geen ochtendhumeur. Ah ja, op dat gebied zijn er bij Marie geen grijze zones. Ze staat ofwel heel goedgezind ofwel heel slechtgezind op. En als ze slechtgezind is, terroriseert ze iedereen. Het begint bij een slechtzittende onderbroek en het eindigt met persoonlijke aanvallen als ‘ik wil een andere mama’. Waarop ik dan kan zeggen dat geen andere mama haar wil met zo’n ochtendhumeur 🙂
  • Flink je tanden poetsen, kleren aantrekken en haren kammen zonder mopperen. Ligt in de lijn van dat ochtendhumeur …
  • Niet treuzelen, papa niet tegenwerken ’s morgens. Papa neemt namelijk altijd de ochtendshift voor zijn rekening. En aangezien papa wat milder is dan mama (hm), proberen de kinderen dat natuurlijk in hun voordeel te trekken. Treuzelen, niet willen eten, wegkruipen als ze hun jas of schoenen moeten aantrekken … you name it!
  • Huiswerk maken/voorbereiden in de opvang. Op maandag en donderdag zitten Marie en Kamiel in de opvang van 15.15 u tot ongeveer 17.30 u-17.45 u. Ik vind dat Marie in de opvang best haar huiswerk al kan maken of voorbereiden zodat we ’s avonds niet zo veel meer moeten doen. Dat geeft haar ook meer tijd om ’s avonds nog te ontspannen zodat ze niet helemaal gestresseerd van het huiswerk moet gaan slapen.
  • Boekentas leegmaken. Marie moet zelf haar boekentas leegmaken en alles op het aanrecht zetten (brooddoos, drinkbus, koekendozen, fruitdoosjes, enz.).
  • Tafel dekken. Ik vind toch dat een 9-jarige gerust al wat taken in het huishouden mag overnemen, niet? Ik zeg niet dat ze de was moet doen of moet poetsen, maar kleine taakjes leren haar ook wat zelfstandigheid en discipline aan.

Marie neemt deze beloningskalender wel enorm serieus, moet ik zeggen. Ze had de eerste twee weken recht op een kleine beloning (snoepjes, een prulletje, …) omdat ze 35 stempels gehaald had. Uit ondervinding weet ik dat je niet te hoog mag grijpen en zeker niet 42 stempels (6 stempels per dag te verdienen) mag vooropstellen want dat lukt nooit. 35 leek me een mooi compromis! Alleen vorige week leek het niet te lukken en werd de kalender zelfs vroegtijdig van de muur gescheurd. Ze wilde niet meer, het ging haar toch niet lukken, … Deze week begon ze weer vol goede moed aan een blanco kalender en nu lijkt ze weer meer gemotiveerd. Ze vroeg zelfs vanmorgen of ze haar beloningen van deze week en de komende weken niet mocht opsparen. Ze wilde namelijk naar de carnavalswinkel in het weekend om een outfit voor volgende week vrijdag (carnaval op school) te kopen. Tja, onderhandelen is haar sterkste kant!

Voor Kamiel zetten we een aantal andere topics in de kalender:

  • Niet bedplassen. Need I say more?
  • Niet treuzelen ’s morgens, papa niet tegenwerken. Zelfde issue als bij de zus: niet willen eten, geen kleren willen aandoen, zich wegstoppen als hij zijn jas moet aandoen, enz … Dit is één van de moeilijkste punten voor Kamiel. Hij heeft hier nog niet veel stempels gehaald 😦
  • Niet roepen tegen mama/papa. Dat ventje wordt soms (huh!) boos. En dan schreeuwt hij heel hard tegen ons. En dat willen we niet!
  • Mama/papa niet slaan. En dat werd al uitgebreid met ‘zus niet slaan’. Het zal de leeftijd wel zijn zeker? Hij kan zich moeilijk weren tegen ons als wij hem iets ge- of verbieden en dan probeert hij zich fysiek te uiten. Maar net zoals het roepen willen wij dat ook niet!
  • Bordje leegeten en flink aan tafel blijven zitten. Wij eten ’s avonds rond 18.45 u. En laat dat nu net het tijdstip zijn dat onze grote muizenvriend Marvi Hämmer op TV verschijnt! Kamiel is momenteel gek van die muis! En hij wil dan ook altijd blijven kijken. We moeten dan ontzettend veel overredingskracht gebruiken om hem te overtuigen van Marvi even op pauze te zetten (leve Telenet digitaal!). Maar als hij dan aan tafel komt, wil hij natuurlijk niet alles op zijn bordje opeten. Ah ja, dat duurt te lang he! Hij legt zelfs het Telenet kaske langs zijn bord zodat hij zo rap mogelijk weer op dat grote pijltje (play) kan drukken ;-).
  • Flink in je eigen bedje slapen/niet wenen als papa weggaat. Hét grote struikelpunt in zijn en ons leven momenteel! Kamiel is altijd een goeie slaper geweest. Meestal gaat Marc met hem naar boven en legt hem slapen. Marc bleef dan altijd een tijdje bij hem liggen en kwam dan naar beneden. Maar sinds Nieuwjaar heeft meneertje besloten dat hij niet meer alleen wil slapen. Wellicht zit de kerstvakantie daar voor iets tussen – toen mocht hij nl. 2 weken bij Marie slapen … En nu wil hij niet meer alleen liggen. Hij wil mensen om zich heen – sic dixit Kamiel. Marc moet bij hem gaan liggen en als Marc dan naar beneden wil komen, barst de hel los! Schreeuwen, hysterisch wenen, brullen … We dachten dat de stempels gingen helpen maar we hebben deze topic tot onze spijt al moeten hervormen naar ‘flink bij Marie gaan liggen en niet meer wenen als papa weggaat’. Al onze principes werden overboord gegooid en mister bombastic mag bij Marie slapen. In de hoop dat hij binnen een paar maanden zijn zus zo moe is dat hij zelf vraagt om in zijn eigen bed te mogen slapen. Hoop doet leven he!

Kamiel heeft de eerste twee weken zijn best gedaan en kreeg de eerste week een Playmobil manneke als beloning (of hij nu 2.50 euro uitgeeft aan snoep of aan een Playmobil manneke, dat blijft hetzelfde voor mij). Voor vorige week krijgt hij ook nog een beloning. Maar deze week zal hij er niet geraken vrees ik. Hij heeft 8 stempels op zijn palmares. En we zijn al donderdag …