Archief | Love RSS feed for this section

Kleine meisjes worden groot …

31 Mrt

Marie bevindt zich in hogere sferen …

Deze Canadese ‘hunk’ heeft haar betoverd:

Maar deze gast ziet ze ook wel zitten:

De ene is de copycat van de andere. Maar volgens Marie zingt de andere (de √©chte dus) veel beter! En spijt dat ze had dat ze gisteren niet stond mee te gillen in het Sportpaleis. Ik vind het niet spijtig … mijn oren zijn mij dankbaar!

Ze wordt groot, onze Marie. 8 jaar en in volle bloei! Het kind loopt over van emoties en gevoelens. Als we ergens een knappe jongen zien, smelt ze en valt ze bijna in katzwijm. De Tims, Rubens, Laurensen, Brechten … ze goochelt ermee en elke week is weer een andere jongen haar favorietje! Sinds een aantal maanden moeten ook het haar en de kleding volledig in orde zijn, niet alleen voor haarzelf maar zeker voor die gasten! Ow maai gaaawwd, er moest maar eens een haartje verkeerd zitten, dan zouden die gasten haar niet meer bezien! Ow maai gaaawwd Marie, ge zijt nog maar 8 jaar he! Maar al tegensputterend laat ze me zo weten dat er geen weg terug is … puberty hits them very young these days! Ik denk dat ik de eerste keer verliefd was toen ik 11 jaar was! En liefste zus, zwijg maar over laatbloeiers en zo … ūüôā

Ik hoop alleen maar dat die echte vreselijke hormonale puberuitbarstingen nog wat achterwege blijven. Ik moet nog herstellen van haar peuter- en kleuterpuberteit!

Advertenties

Een mooi moment …

16 Feb

Dinsdagnacht werd ik om 02.48 u (zo’n gsm langs je bed is toch handig) wakker van het gehoest van Kamiel. Ik probeerde het blaffende hondje even te negeren in de hoop dat ik mocht verderslapen (en hij ook) maar tevergeefs … Na een paar minuten toch maar opgestaan, hoestlepeltje erbij gehaald en naar zijn kamertje. Nu moeten jullie weten dat je, om Kamiel ’s nachts wakker te krijgen, het grove geschut moet bijhalen. Hem aanspreken, lichtjes wakker schudden, met een nat washandje in zijn gezicht wrijven, het haalt allemaal niks uit, hij slaapt als een os(je) verder.

Ik ging bij hem op bed zitten en begon stillekes te zeggen dat mama een lepeltje had voor de hoest en dat hij eventjes moest rechtop zitten om dat lepeltje te nemen. Wonder boven wonder ging hij flink rechtzitten en nam dat lepeltje zonder morren! Hij wilde nog even drinken en ging toen weer liggen. Ik bleef even bij hem zitten want de hoest bleef hardnekkig doorzetten en ik weet uit ervaring dat Kamiel nogal vlug overgeeft bij het hoesten. En toen keek hij mij aan, pakte mijn hand en legde zijn handje in mijn hand. En zonder woorden wist ik dat mijn kleine ventje mij eventjes nodig had. Even de warmte van mama’s hand, even haar zachte woorden om weer tot rust te komen en verder te slapen. Ik heb daar zo 20 minuten gezeten en naar hem gekeken.

In deze rusteloze, stresserende, opgejaagde wereld hadden Kamiel en ik even een moment van ons twee. Ik herinnerde mij die eerste nachten in het ziekenhuis toen ik ’s nachts niet kon slapen en dan maar naar hem lag te staren. Dat kleine ventje lekker warm langs mij in mijn bed.

Dat moment, die 20 minuten in het holst van de nacht, zorgde er voor dat ik gisteren de ganse dag op wolkjes liep en mijn vermoeidheid en opkomende verkoudheid kon vergeten. Dankjewel lieve Kamiel!

Eindejaarsimpressies

28 Dec

Ah ja he … de Sint kwam ook nog. Hier een indruk van hoe wij de ongeveer 3 weken voor 6 december overbrugd hebben: elke avond een wortel en suikerklontjes bij de schoenen. Al dan niet met wish list. En winterschoenen afgewisseld met sandalen – dit bleek heel belangrijk voor Kamiel! Op de achtergrond ziet u het speelgoed dat de Sint vorig jaar bracht. Opmerkingen van mama dat de Sint misschien niks ging brengen omdat er toch al genoeg speelgoed stond werden op hoongelach onthaald …

De Sint besloot mijn opmerkingen ook te negeren en bracht toch een berg speelgoed. En snoep … Waarop we de week erna naar de tandarts trokken om bij Marie het zoveelste gaatje te laten vullen.

Tussen Sinterklaas en Kerstmis genoten we van Marie’s achtste verjaardag. Foto’s hiervan volgen nadat ik moeke’s camera kan bemachtigen. Jullie kunnen je nu misschien (al watertandend) verheugen op de rooooooze Hello Kitty taart m√©t roooooooze macarons de Paris!

Er viel zoveel sneeuw dat de mannen in onze straat in een ijverig moment besloten een ‘sneeuwman’ te maken. Eigenlijk maakten ze meerdere sneeuwmannen maar deze – laten we hem een stalagmiet noemen – was ongeveer 4 meter hoog. Na enkele dagen besloot de figuur dat het genoeg geweest was en smakte hij tegen de grond. Dag vreemde man …

Kerstdag vierden we bij moeke en ake. Verder geen commentaar bij deze foto. Niets over de decadentie aan kadootjes. Enkel dit: spot the Christmas tree! Zielig he?

En dan de verrassing van de avond … Kamiel helpt nonkel Sven bij het openen van zijn pakje. Groot is zijn verbazing als er een playmobil doosje tevoorschijn komt. ‘Maar Sveeeheeen, ik hou ook heel veel van playmobil hoor!’ Het foppakje wisselde van eigenaar en Kamiel blij! Een paar minuten later mag Kamiel een pakje van meter openmaken. Komt daar toch niet hetzelfde playmobil doosje tevoorschijn zeker! Commentaar van Kamiel: ‘Nu heb ik genoeg hondehokjes en puppies he mama?’. Ik denk het ook zoon!

Verdere eindejaarsimpressies volgen na oudejaarsavond en nieuwjaarsdag.

Maar voor 2011 wensen wij jullie alvast:

Tijd, om van de kleine dingen te genieten

Rust, om stil te staan bij mooie momenten

Sterkte, om tegenslagen te overwinnen

Vriendschap, om jullie hart te verwarmen

Humor, om wat somber is in te kleuren

Sabine, Marc, Marie en Kamiel

De parabel van de verloren … Nijn!

25 Jul

Herinnert u zich dit droevige verhaal nog? E√©n jaar lang rouwden wij om Nijntje. Het eerste geschenkje van Marie voor haar broertje Kamiel. Kamiel’s trouwe knuffel. Het Nijntje met het kleine gezichtje, sic dixit Kamiel.

Wel … he’s back! (met een Chucky-achtige stem klinkt dit nog¬†beter :-))

Toen Nijntje vorig jaar naar de eeuwige wortelvelden verdwenen was, kochten we voor Kamiel een nieuw Nijntje. Nijntje 2 werd onmiddellijk aanvaard en diende ongeveer 1 jaar als troost, knuffel, speeldier, hoofdkussen, zakdoek, enz … Enkele weken geleden trok meter naar Maastricht en kocht voor Kamiel nog een Nijntje. Als reserve, moest Nijntje 2 ook beslissen om zich van ons te distanti√ęren, zeg maar. Sindsdien liep Kamiel dus rond met een grijs, afgewassen Nijntje en een proper, muntgroen Nijntje.

Tot vorige dinsdag dus.

We besloten ’s middags een barbecueke te doen en bij het klaarzetten van de tuintafel zwiepte ik de Nijntjes van de tafel om hen binnen te leggen. Tiens … het¬†was zo’n grote hoop Nijntjes ineens! Ik tel ze en …¬†3 Nijntjes! Huh? Ik loop naar Marc om hem te vragen hoe we ineens aan 3 Nijntjes komen en in mijn gedachten stel ik me voor dat Kamiel de dag ervoor in de speeltuin ergens een kindje zijn Nijntje heeft afgepakt. Marc weet ook niet hoe we aan 3 Nijntjes komen – hij had dat 3de Nijntje de avond ervoor al op de salontafel zien liggen (tja, mannen vragen zich dan niet even af hoe dat zou kunnen tssss).

Ineens valt mijn oog op een loopkarretje (zo eentje met¬†een¬†‘verborgen’ bakje met dekseltje) dat Marc de dag ervoor nog eens¬†uit de kelder had opgediept¬†voor Kamiel. En toen vielen alle puzzelstukken in mekaar! Vorig jaar op die¬†bewuste vakantiedag na het blotevoetenpad en ons bezoek aan de Carrefour heeft Kamiel dus zijn Nijntje en tutje in dat bakje gelegd.¬†Toen¬†we na een paar uur Nijntje en tutje zochten, wist hij zelf niet meer dat hij die in dat bakje gelegd had. En wij hebben daar niet in gekeken … dom dat we zijn! Het loopkarretje verdween in de kelder wegens weinig interesse van Kamiel en Nijntje en tutje hebben dus 1 jaar lang in onze kelder gelegen!¬†Terwijl wij dachten dat Nijntje in de Carrefour verdwenen was! Marc heeft toen dagenlang de Carrefour afgezocht, ik ben¬†minstens 6 keer in dat jaar aan het Onthaal gaan vragen of ze geen¬†groen konijntje gevonden hadden, we hebben met nostalgie aan Nijntje teruggedacht. En¬†die kleine stakker lag gewoon in onze kelder!

Kamiel bleef er heel kalm bij. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij dat Nijntje had teruggevonden. En dat tutje! Met een leeuw op, mama!!!

En wij zijn gewoon blij dat Marie’s eerste geschenkje voor haar broer weer terecht is. Het enige nadeel is dat we de ganse dag lopen te tellen: Nijntje 1, Nijntje 2, Nijntje 3 …

Marie’s ultieme droom komt uit!

10 Nov

De titel zegt het al: Marie’s ultieme droom is uitgekomen! En wat is die droom dan? Lees en geniet …

Op zondag 1 november gaan de meeste mensen naar het kerkhof om hun overleden familieleden te groeten. Wij niet wegens aan zee en wegens geen overleden familieleden op de kerkhoven aldaar. Neen, wij gingen naar Plopsaland. Zij het dan in de namiddag pas wegens veel regen en wind … We kochten een avondticket en mochten dus 2 uur voor het park sloot nog binnenglippen. Maar veel tijd om attracties te bezoeken hadden we niet want wij gingen maar met √©√©n doel: de Junior Eurosong finalisten zien en proberen een handtekening te bemachtigen van Sepp ’n Sigi!

De regen en de wind strooiden bijna roet in het eten want het concert van de gasten werd een half uurtje vervroegd (chance dat we toch op tijd aankwamen in Plopsaland!) en moest ook noodgedwongen verplaatst worden naar het groot theater in plaats van op het plein in openlucht. We willen toch geen zangertjes door de lucht zien vliegen he? Het werd al donker en de regen en de wind deden het griezelige Halloween-decor alleen maar goed. Brrrrrrr! Na even wachten mochten we dan het groot theater binnentreden en we vonden al snel een plaatsje op de bankjes vooraan, op amper 5 meter van het podium! Mama en Marie allebei supernerveus. Kamiel vol verwondering van de vele mensen rondom hem.

DSCN0597

Vraag me niet meer in welke volgorde de finalisten optraden. Vraag me niet meer wat die onozele KetNet-wrapper allemaal verteld heeft (en KetNet mag de toegangsexamens voor hun wrappers wel ietsje moeilijker maken want de deze moest zelfs een spiekbriefje gebruiken! Not done!) Wat ik wel nog weet is dat Sepp ’n Sigi als tweede hebben opgetreden. Marie kneep mijn hand bijna tot moes. Bijna geen spieren en zenuwen meer over om foto’s te nemen …

DSCN0609

Sepp en Sigi dus …

Na een half uurtje waren de Junior Eurosong finalisten uitgezongen en gingen we weer naar buiten. Buiten was het al pikdonker en toen we zo rond het groot theater liepen, zag ik ineens een nogal groot uitgevallen golfkarretje staan. Tiens … Zou dat niet dienen om die kids rond te rijden? We besloten even te wachten en als echte paparazzi poseerden we ons voor dat karretje. Na een paar minuten komt er een Plopsaland medewerker aangelopen met in haar kielzog een groep mensen – de ouders van de finalisten zo bleek later. Een deur gaat open, de groep gaat binnen en Marc (met Kamiel op zijn arm) volgt fijntjes mee … Even later komt hij weer naar buiten en zegt dat hij binnen Sepp en Sigi zag staan. Hij neemt de camera al en ook het boekje dat Marie speciaal kreeg om handtekeningen te vragen. Plots zie ik de mama van Sepp en Sigi samen met Sepp naar buiten komen!¬†Ik trek mijn stoute schoenen aan en vraag heel vriendelijk of Sepp misschien een handtekening wil zetten voor Marie – Marie, die heel bleekjes achter mij aan schuifelt … Geen probleem, zegt de mama, ze wil ook even Sigi nog gaan halen. Wow, de beide jongens tekenen Marie’s boekje en willen zelfs nog op de foto met haar! We moeten haar weliswaar bijna in hun armen duwen want ze staat compleet verbouwereerd naar haar idolen te kijken en weet niet meer wat er rond haar gebeurt.

DSCN0630

Geef toe, heb je ooit al een meer gelukzalige glimlach gezien? De Mona Lisa verbleekt erbij … De rest van de avond was onze meid heel stilletjes en telkens we iets zegden over Sepp en Sigi, kreeg ze blozende wangetjes. Ze liep op wolkjes!

En te denken dat wij helemaal naar Plopsaland de Panne moeten rijden om die gasten te ontmoeten! Ze wonen nauwelijks 10 km van hier!

Die ene seconde

28 Sep

Marie is helemaal in de ban van Junior Eurosong 2009. En ik ook …

Vorig jaar keken we een paar keer en zagen we ook de finale waar Oliver won. Toen was Marie vooral fan van Didier en Charlotte. Dit jaar ligt het iets anders. Alhoewel we zaterdagavond een smsje verstuurden voor Laura (die uiteindelijk ook gewonnen heeft) waren we stiekem allebei fan van Sepp ’n Sigi met hun wondermooie ‘Die ene seconde’. We vielen net niet flauw toen ze hun liedje in de finale nog eens mochten brengen en we slaakten allebei een zucht toen Sigi met zijn vingertje die ene seconde aangaf. Marie is verliefd op Sepp en ik … op Sigi! Knappe jongens, allebei.

Spijtig dus dat ze niet gewonnen hebben. Maar met Laura gaat wel de beste kandidate naar Kiev voor het Junior Eurovisiesongfestival. En hopelijk haalt het kind daar prachtige resultaten.

En Marie en ik kijken uit naar de eerste week van november, dan zijn het Halloweendagen in Plopsaland De Panne. We verblijven dan nog een paar daagjes aan zee en gaan zeker op √©√©n van de nocturnes nog eens naar Plopsaland. De Junior Eurosong finalisten zijn er dan ook en geven ’s avonds een concert op het plein. En wij staan op de eerste rij!

Nijntje 2

7 Aug

Na een paar dagen van ‘gespeelde’ onverschilligheid kwamen er toch traantjes bij Kamiel. Hij miste zijn vriend enorm, vooral als hij moest gaan slapen. En toen hij al snikkend vroeg: “Morgen nieuwe nijntje kopen?”, bloedde mijn mama-hart en reden we dus de dag erna naar Maastricht (!!) om een nieuwe nijntje te kopen.

Ja, onze nieuwe nijntje is een hollander. Maar gelukkig kan het beestje niet spreken en hebben we er weinig last van ;-). Ik kocht het originele nijntje op een beren-verkoopavond bij tante Bien. Het was Marie’s eerste kadootje voor haar kleine broertje. En daarom net had hij zo’n emotionele waarde voor ons allemaal. En daarom ook heeft Marc twee dagen na mekaar de Carrefour in Kuringen afgezocht. Als iemand hem heeft opgemerkt terwijl hij op zijn buik tussen de rekken lag, neen, hij doet dat zeker niet voor zijn plezier, heeft geen Carrefour-rekken fetish of zo … Hij zocht gewoon naar nijntje en heeft hem niet gevonden. Spijtig.

Na Kamiels smeekbede voor een nieuw nijntje, zochten we dus op het internet naar verkooppunten van Kaloo. Blijkbaar een niet zo bekend merk hier in Belgi√ę want de enige referenties die ik kon vinden waren van een klein winkeltje in Maastricht. Gelukkig was ons nijntje daar wel in voorraad en dus reden we vorige week vrijdag even op en neer naar Maastricht. De mevrouw van het winkeltje (Twinkel) was heel vriendelijk en wees me meteen op een grote berg ‘doudou’s’. Het bovenste exemplaar was een roos gevalletje. Nee zunne, wij wilden exact¬†dezelfde als de originele. Groen dus. Muntgroen. Na wat grabbelen vond ik hem. Nijntje 2, lekker zacht, lekker proper nog, muntgroen, nog niet grijs-munt-groen.

Kamiel was dolgelukkig! Hij aanvaardde zijn nieuwe nijntje onmiddellijk – geen schuldgevoelens ten opzichte van nijntje 1 precies. En zo hebben we dus weer een nieuwe bewoner hier. Eentje die na amper 1 week al een toerke in de wasmachine mag maken!