Archief | Grrrrrrr RSS feed for this section

Lente

20 Mrt

Waar is de lente? Waar is de zon?

92

Dju toch!

6 Mrt

Het kleine (alhoewel) ventje wordt volgende vrijdag 6 jaar. Hij wil cupcakes mee naar school en hoopt stiekem op een bezoekje aan Aquatopia volgend weekend. En hij droomt van Mario. Mario én Luigi. En Bowser, Peaches, Toad, Yoshi, Koopa Troopa en zovelen in Marioland. Want sinds de wii hier zijn intrede deed, staat zijn mond niet meer stil en vertelt hij ons heelder verhalen over die mannekes, monsterkes en karts.

Hij droomt van een K’nex Mario Kart racebaan. Want dat heeft hij op ‘tinternet’ gezien in een reclamefilmpje op youtube. De K’nex international website leert me dat die dingen inderdaad echt bestaan. Heel mooi speelgoed met een in-mekaar-te-steken racetrack en verschillende racekarts en figuurtjes. Ik was al helemaal enthousiast en begon in de online shop te bestellen. Hij zou zo blij zijn!

Maar die Amerikanen willen niet meehelpen. Ik kan wel figuurtjes en karts bestellen maar geen racetrack. Want die willen/kunnen ze niet versturen naar België. Alsof die doos te zwaar is en ze de moeite niet willen doen … En nergens anders op het grote ‘tinternet’ vind ik die racetrack terug. En die karts en figuurtjes bestellen zonder track heeft geen zin natuurlijk 😦

Ik zal iets anders moeten uitzoeken. En hopelijk vraagt hij me niet waarom hij de racebaan niet gekregen heeft want leg dat maar eens uit aan een zesjarige.

38501m-display

Shrink

31 Jan

Lilith schreef er een pakkend stukje over. Over hoe je je ineens volledig kan verliezen in verdriet, teleurstelling, woede, opgekropte gevoelens. Zij ging naar een therapeut en schrijft over het taboe. Want voor veel mensen is een therapeut nog steeds taboe. Alleen zwakke mensen gaan naar een therapeut. Alleen mensen die het alleen niet meer aankunnen gaan naar een therapeut.

Wel … proficiat aan al die zwakke mensen die het alleen niet meer aankunnen! Want zij erkennen tenminste dat ze willen geholpen worden. Zij zoeken naar een houvast in hun moeilijke periode.

Ik gaf enkele maanden geleden ook toe dat ik het niet meer aankon. Marie en Kamiel hebben angsten. Maar geen gewone angsten (elk kind heeft al eens een nachtmerrie), zij durven durfden zelfs niet alleen op hun kamer blijven of alleen naar het toilet gaan. Als we boven in de badkamer zijn, durft Marie niet alleen naar haar kamer gaan om iets uit de kleerkast te pakken. Als we allemaal in de keuken zijn durft Kamiel niet alleen naar het toilet gaan (welgeteld 2,5 m van de keukendeur verwijderd aub). Die angsten zijn er altijd geweest maar werden erger na de dood van Marc. Hij viel bewusteloos neer in de badkamer terwijl Marie en Kamiel in bad zaten. Ze hebben alles zien gebeuren. Ze hebben mij op hem horen roepen, ze hebben gezien hoe ik hem in zijn gezicht sloeg om hem wakker te maken. Ze hebben gezien hoe ik zijn hartslag controleerde en hem zachtjes heb neergelegd. Logisch dat zo’n kind niet meer alleen in de badkamer durft te zijn. Want alleen al de herinneringen zijn vreselijk maar stel dat we volgende keer in bad gaan en mama wordt onwel? Stel?

Ineens had ik 2 kinderen die niets meer alleen durfden doen, die zelfs niet meer alleen op de trampoline wilden want buiten hoorden en zagen ze vanalles waar ze bang van werden. Na een tijdje kon ik het niet meer aan. De stress, de spanning, telkens weer opnieuw. Ik zocht hulp en kwam bij een lieve therapeute terecht. Zij helpt ons nu om alles een plaats te geven. En ze gaat ook dieper in op bepaalde andere problemen (gedrag, karakter, relaties). Stapje voor stapje komen we dichter bij een aanvaardbare situatie. Kamiel durft al eens vaker alleen naar het toilet en Marie probeert af en toe eens een paar minuten alleen op haar kamer te zijn. Maar we hebben nog een lange weg te gaan. Er zijn nog een aantal punten waar we nog maar weinig vooruitgang geboekt hebben. Dit is niet iets wat op 5 maanden opgelost raakt, dit kan jaren duren.

Niet alleen de kinderen worden geholpen. Ik mag soms ook eens ventileren, over hoe ik het voel en zie. Over waar ik bang voor ben. En dat is een heel goede zaak want zo moet ik mijn naasten niet te vaak belasten met mijn zwaarmoedige verhalen of verzuchtingen.

Wat Lilith in gang zette, zet ik graag verder. Als je hulp nodig hebt, voel je dan niet geremd om hulp te zoeken. Er is niets om je over te schamen. Zeg nu zelf, als je tandpijn hebt, ga je toch ook naar de tandarts? Met een psychisch probleem blijf je ook niet rondlopen, dan wil je toch ook geholpen worden?

 

Sjaal

13 Jan

Marie ging gisterennamiddag zwemmen met een vriendinnetje. Ze deelden een omkleedhokje en staken hun spullen in een locker. Na het zwemmen kleedden ze zich weer om en toen vond Marie haar sjaal niet meer. Ze weet zeker dat ze de sjaal in haar zwemzak stak bij het omkleden. Hoe kan die sjaal dan verdwijnen?

Alle omkleedhokjes werden afgezocht en er werd navraag gedaan bij de verloren voorwerpen. Niets gevonden.

Stel dat ze de sjaal vergat in het omkleedhokje voor het zwemmen. En stel dat jij dan die sjaal ziet liggen in het hokje. Zou jij die sjaal dan niet bij de verloren voorwerpen gaan aanbieden? Of zou jij die sjaal dan lekker voor jezelf houden? Een sjaal van 12.95 euro uit de Zara …

Ochtendstress

23 Okt

Elke ochtend rijd ik hier met hartslag 180 de garage uit. E L K E ochtend! Er loopt hier namelijk een pre-pubertje met een serieus ochtendhumeur rond. En omdat ik nogal empathisch aangelegd ben, zet dat ochtendhumeur zich vast op mijn hart en mijn geest. Een algemene malaise zou je het kunnen noemen.

Marie vindt opstaan niet fijn. Tenzij het weekend is en iedereen kan uitslapen, dan vindt ze het wel fijn om voor 8 u al wakker te zijn en iedereen te sommeren. Dan zou ik onmiddellijk uit mijn bed moeten komen en mee naar beneden gaan. Maar tijdens de schoolweek is het trekken en sleuren om haar uit haar bed te krijgen. Dan begint het … kleren uitkiezen. Ik hoor jullie al komen: “Leg dat toch klaar van ’s avonds!”. Nope, helpt niet! Dan zou ze ’s morgens nog durven zeggen dat ze die kleren niet wil aandoen, dat die te los/te vast/te klein/te groot/lelijk/vies/flauw/kinderachtig zijn. Dat kleren kiezen duurt ongeveer 5 minuten. Dat zijn lange minuten hoor!

Over naar de badkamer. Eerst nog wat op de rand van het bad zitten pruilen, daarna met een slakkengang zich wassen en aankleden. Dan de haren … help! Er wordt een staart gemaakt, weer los gemaakt, opnieuw gemaakt, nog eens gezeurd, nog eens geweend, geëist dat ik de staart maak, weer los gemaakt, enz … Kamiel, de flinke, zit al ongeveer 10 minuten klaar op de grond in de badkamer. Hij kent zijn plaats al, zo ver mogelijk uit de buurt van de furie want anders loopt hij het risico geraakt te worden door rondvliegend materiaal!

De minuten lopen verder. De tijd staat helaas ook ’s morgens niet even stil. Dan nog tandenpoetsen. Met de nodige grimassen gebeurt dit ook en dan moet alles nog bijeengezocht worden om naar beneden te gaan: armbanden, oorbellen, knuffels, sokken, vestje, enz. Eens beneden gaat mevrouw aan tafel zitten en laat zich bedienen door een op dat moment al serieus gestresseerde mama. Mevrouw eet ’s morgens crunchy muesli, zonder melk. Ofwel beslist ze op het laatste moment toch om iets anders te eten. Waarbij ze dan voor de kast gaat staan als een hongerige kat en kijkt naar de potten choco, pindakaas en speculoospasta. Alsof die uit de kast gaan springen en zichzelf gaan uitsmeren op haar brood. Niet … dat moet mama doen of haar boterhammen liggen pas op haar bord als de speeltijd op school begint.

Tijdens het eten heeft mevrouwtje commentaar op alles! Op Kamiel, op mij, op welk onderwerp dan ook. Na het eten is ze vaak gekalmeerd maar dan wordt er gevraagd om de schoenen en de jas aan te trekken. Weer een kans om moeilijk te doen want Kamiel gaat dan ook netjes (na veel aanmoediging) zijn schoenen aantrekken en Marie kan het niet verdragen dat hij ook in de berging rondloopt. Weer wat getrek en geduw en met veel gezucht neemt ze dan eindelijk haar boekentas en zet zich in de auto.

Nog allemaal vrij normaal, hoor ik u zeggen. Denk er dan ook nog het nodige geroep, geschreeuw en gebrul bij. En daar gaat mijn hart dan sneller van slaan, en niet in de positieve zin hoor. Ik heb helemaal geen ochtendhumeur maar door zo’n gedrag word je wel slechtgezind. Fijn om zo te vertrekken en naar je werk te rijden 😦

En te zeggen dat ze gisterenavond nog vroeg of ze een i-pad kreeg voor haar Sinterklaas/verjaardag/kerst/nieuwjaar … Euh? Ik heb haar vanmorgen nog eens fijntjes het principe ‘voor wat hoort wat’ uitgelegd.

Tic nerveux

22 Mei

De dinosaurussen zijn al miljoenen jaren uitgestorven. Naar ’t schijnt … Ik denk thans toch dat er stiekem nog een koppeltje zich heeft weten te redden en dat ze een überdino hebben geproduceerd. En die überdino heet Kamiel. Kamiel weet ons al enkele weken te ambeteren (en da’s nog zacht uitgedrukt) met een verschrikkelijk enerverende tic nerveux. Hij schraapt namelijk zijn keel om de 30 seconden. En om het effect nog wat te vergroten trekt hij zijn neus op alsof er tien ton slijm moet weggewerkt worden. De geluiden die dat manneke produceert … net een dino met een serieuze indigestie. En wanneer doet hij dit vooral … als we aan tafel zitten. Vanaf het moment dat hij zijn voeten onder de tafel steekt, begint het klankspel. Berispen, kwaad worden, hem op zijn vingers tikken, … het helpt niet! Gisteren heb ik hem zelfs verboden om na het avondeten nog Angry Birds te spelen, gewoon omdat hij ons tijdens het eten zo gestoord had!

Hij zegt dat er slijmpjes in zijn keel en neus zitten. Maar er zit daar helemaal niets! Nog geen verdwaalde snottebel! Als hij geconcentreerd speelt of TV kijkt, doet hij het helemaal niet. Maar als hij begint, stopt hij niet meer. Help! Wat moeten we hieraan doen?

 

Dure grap

27 Feb

Naar de bioscoop gaan is een dure grap!

We gingen in het weekend naar de Muppets. Nostalgie uit mijn kindertijd, ik was snel verkocht! Marie en Kamiel zagen het volledig zitten – “We gaan naar de Muppings!” (sic dixit Kamiel).

Ik reserveerde onze tickets online – 33,20 euro. Waar is de tijd dat we in de TT in Hasselt naar Rambo gingen voor 120 frank? Nu betaalt een kind al 7,80 euro voor een ticketje!

Bij een filmpje hoort wat lekkers: voor de kinderen een bakje popcorn met een speciale Muppets beker aan 5,90 euro per kind. Marc koos een bakje nacho’s (zonder kaassaus want die is er jammergenoeg niet meer) aan 5,50 euro en ik nog een flesje cola-light en 8 snoepjes uit het assortiment schepsnoep (oh ja, ik heb ze geteld). We kwamen aan de kassa en moesten bijna 25 euro betalen!

Dan nog 3 toiletbezoeken aan 0,35 euro per keer en je komt uit op een totaal van om en bij de 60 euro!

Dan ga ik liever eens vaker bij de Tasty Bowl in Hasselt eten. Daar gingen we donderdagavond voor mijn verjaardag eten en betaalden we nog geen 44 euro voor:

  • 1 spa bruis
  • 1 cola light
  • 2 ice tea’s
  • 1 duvel
  • 4 sushi’s
  • 4 loempia’s
  • 2 kids woks
  • 1 padtai kip
  • 1 pad krapau

En omdat we het niet opkregen, hebben we een doggy bag (voor mij dus ;-)) meegekregen.

Keuze snel gemaakt!