Archief | Dagdagelijks RSS feed for this section

What’s up?

14 Mei

En toen vroeg ik in mijn vorig blogbericht – op 20 maart godbetert! – wanneer de lente nu eindelijk ging komen. Half mei en nog altijd geen lente in zicht! Een mens zou er toch een serieuze depressie aan overhouden. Hier zit ik dan achter mijn pc met ijskoude voeten en een (weliswaar zomer-)sjaal aan. Serieuze depressie dus … Een uur geleden een tas hete thee gedronken en nu een kop soep naast me en nog altijd rillen van de kou!

En die opbeurende krantenberichten dan: ‘Het blijft miezerig en koud tot eind mei.’ Een kijkje op meteoservices bevestigt dat: temperaturen lager dan 20 graden tot 26 mei en weinig zonnestraaltjes. Waar zijn die lentes van vroeger? Toen we tussen de Haspengouwse bloesems (mijn roots) gingen fietsen en meiklokjes plukten in het bos. Toen we in april al in een t-shirtje en zomerrokje rondliepen. Toen we sandalen kochten in het voorjaar en niet in september …

Kamiel zei vorige week nog dat hij zijn ‘zomervoetbaloutfit’ eens wilde aantrekken om te trainen. Het kind kreeg – na een paar moeilijke weken – weer zin in voetbal en wilde toch gaan trainen. Maar hij wilde die dikke wintertraining niet aan, hij wilde zijn zomertenue! Beetje te fris, vriend. En Marie kreeg nieuwe kleren voor een aantal gelegenheden maar rilde bijna uit haar bloesje en vestje.

Eind juli vertrekken we voor een weekje naar de Provence. Hopelijk hebben we tegen dan al een streepje zon gezien of onze bleke velletjes zullen afzien 🙂 Enfin, dat hopen we toch dat ze zullen afzien. Je gaat immers niet naar de Provence om daar binnenspeeltuinen te bezoeken he! Ik wil dan 35 graden, zon en af en toe een mistralleke.

En zo kabbelt het leven verder. Bijna 1 jaar geleden kwam mijn zus me heel enthousiast vertellen dat ze een jongetje verwachtte (in plaats van het meisje voor wie ik al zo’n mooie outfit gekocht had :-)) En dat kereltje is al 7 maanden het zonnetje in ons leven! Bijna 1 jaar geleden ook sloeg hier het noodlot toe en moesten we afscheid nemen van Marc. Het verdriet is de voorbije maanden verminderd maar we missen hem nog altijd enorm. Bij alles wat we doen, zeggen, eten, horen … we denken constant aan hem. Wat zou papa gezegd hebben? Wat zou papa hiervan gedacht hebben? Marie en Kamiel blijven hem in alles betrekken. Zijn foto’s sieren ons huis, zijn graf wordt meerdere keren per week bezocht en verzorgd. Zijn spullen worden netjes bewaard en gekoesterd. Een kapotte duikbril mag niet weg van Marie want die heeft ze van papa gekregen …

Ik ben steeds heel bewust over Marc blijven praten en ben blijven herinneringen ophalen aan hem. Zodat Marie en Kamiel hem niet vergeten maar ook zodat ze hun verdriet kunnen laten zien als die herinneringen te moeilijk bleken. Marie heeft vooral in de eerste weken na zijn dood echt ‘gerouwd’. Ze vond het dan niet eerlijk dat zij haar papa moest afgeven, weende veel en vooral ’s avonds kreeg ze het dan heel moeilijk. Kamiel deed het toen al bij al heel goed. Hij heeft het nu veel moeilijker omdat het besef komt dat hij Marc begint te vergeten. Hoe klonk papa? Hoe rook papa? Wat zei papa zoal? De voorbije weken waren heel moeilijk met zelfs een doktersbezoek om een einde te maken aan dat onverwerkte verdriet en alle gevolgen daarvan. Het ventje was zo emotioneel dat hij meerdere keren overgaf in zijn bed omdat het allemaal te veel werd. Medicatie kon en mocht niet. Bachbloesems en psychotherapie hielpen wel. De zwarte bril moest af en de groene bril weer op. De psychologe leerde hem hoe hij dit moest doen en wij helpen hem daarbij. Als ik zie dat hij het moeilijk heeft, zet ik op een grappige manier zijn denkbeeldige zwarte bril af en de groene bril op. En dan gaan we leuke dingen doen of aan leuke dingen denken. Hij mag verdrietig zijn maar het mag niet blijven duren. Hij mag angstig zijn maar hij moet inzien dat zijn angsten (voor mummies of monsters) soms ongegrond zijn. En hij moet begrijpen dat niet elk afscheid definitief is. Er is een verschil tussen iemand nooit meer zien of iemand een tijdje niet meer zien.

Gelukkig werden de voorbije zware weken af en toe ook nog opgefleurd door leuke gebeurtenissen. Verjaardagsfeestjes, communiefeesten, vrije dagen in pyjama 🙂 En er staan nog leuke dingen te gebeuren: Louis’ doopfeest, zwemmen in Erperheide, schoolreis, … genoeg afwisseling en afleiding dus!

Alleen dat weer nog … Donkere wolken boven onze tuin. Ik ga mijn vensters maar sluiten denk ik. Dedju toch!

Nog 9 weken en dan zitten we hier:

jl0_2844

Bedenksels

10 Feb
  • Het parcours van een mountainbike toertocht loopt door het veld achter onze tuin. Sinds een uurtje komen er regelmatig mountainbikers door het veld gereden. Ik zie de wolken stoom achter hen aan vliegen. En ik vraag me af waarom sommige mensen zich in vriestemperaturen willen afjakkeren op een fiets … Ik verheug me op het warme bad dat ik binnen een paar minuten ga klaarmaken!
  • Waarom is het eten van de Tasty Bowl in Hasselt zo lekker? Oosters, pikant, niet pikant, smaakvol. En waarom smaakt dat begot niet zo lekker als je dat zelf maakt? Telkens een ontgoocheling als ik zo’n gerecht probeer op tafel te toveren. Note to myself: misschien toch eens denken aan een cursus Oosters Koken?
  • Zus down with the flu. En serieus down want ze heeft een serieus hoge pijndrempel en als zij al gaat liggen dan is het echt erg. Ik hoop maar dat ze snel beter is. En ik hoop dat dat vieze beest hier voorbijvliegt. Ik heb al zo van die spierpijnen in mijn benen en polsen, het zal toch niet waar zijn he?
  • En stop met dat zelfbeklag Sabine … ik hoop dat het beest Louis niet te pakken krijgt. Dat zou pas echt een ramp zijn. 4 maanden oud … dat lijfje kan nog niet zo hard vechten tegen de griep.
  • Krokusvakantie. Ben ik de enige die denkt dat de kinderen nog maar net weer naar school gaan na de kerstvakantie?
  • Zo full-time thuis zijn heeft zijn voordelen. Het is hier rustiger, de kinderen genieten ervan dat ze na school zeeën van tijd hebben om huiswerk te maken én nog te ontspannen. En ik geniet ervan dat ik op zondag ook eens kan ontspannen en niet meteen mijn was moet opvouwen en strijken. Dat kan morgen nog 🙂
  • Er zitten hier twee dikke, zwarte merels op ons terras. Ik zie ze hier al een paar maanden rondscharrelen. Ze komen ook heel dicht bij ons raam, iets wat andere vogels niet doen, die hebben blijkbaar meer schrik van ons huis. En ik denk soms dat die merels Marc en Walter zijn. Walter is de echtgenoot van mijn vriendin Inge. Hij stierf bijna 2 jaar geleden. Marc is er al bijna 9 maanden niet meer … Onze beschermengelen(merels)?
  • Als ik 95 jaar ben, kromgebogen in mijn zetel in het rusthuis zit en iemand het liedje van Mario Kart Wii laat horen, dan ben ik er zeker van dat mijn haren nog altijd rechtop gaan staan. Ik hoor ’s nachts zelfs dat ‘gepetschoenkel’!
  • En stop maar weer met dat zelfbeklag Sabine want wie heeft dat spelleke gekocht … juist ja!
  • Mijn bad roept en ik ga niet zuinig zijn met mijn rozenbadschuim van Occitane!

Post-Holiday Stress Disorder

10 Jan

Ja, ik kon geen passende Nederlandse vertaling vinden … 🙂

Mijn kinderen zijn zwaar getraumatiseerd. Ze zijn helemaal van slag na de kerstvakantie. De luie dagen zijn voorbij, weer naar school, weer vroeg opstaan en vroeg naar bed … Ze moeten serieus afkicken! Marie loopt heel emotioneel rond, heeft hoofdpijn, liep al 2 maal met haar voet tegen de deur, zit te treuren boven haar wiskunde huiswerk en is doodmoe. Kamiel zeurt elke avond dat hij de dag erna niet naar school wil en dat hij mij zo gaat missen! Om dan ’s morgens zijn vrolijke zelf te zijn en me zelfs bijna geen kus te geven als hij de speelplaats oprent!

En ik? Ik ben heeeeeel blij dat ze weer naar school gaan! Een beetje discipline en structuur, het kan geen kwaad! De vakantiedagen waren heel rumoerig. Er werd veel ruzie gemaakt (meestal tijdens het wii-en), ze gingen weer veel te laat naar bed (en dat geeft vooral bij Marie nogal ‘ambetante’ buien) en ze hebben 2 weken heel onregelmatig gegeten. En dat laat zich nu voelen: ‘Wij willen geen bokes!’.

Ik zie mijn kinderen doodgraag maar na 2 weken vakantie was ik wel toe aan vakantie 🙂

Het ene is het andere niet …

27 Feb

Twee initiatieven die mijn aandacht trokken:

Het idee voor wijvenweek ontstond ergens in 2008, toen na het bekendmaken van de uitslagen van de bwards (ofte belgian blog awards) werd opgemerkt dat het alweer allemaal wijvenblogs waren die de plak zwaaiden. Nogal wat van die wijven vonden dat het nochtans meeviel, dat wijvengehalte van hun blog, en beslisten om eens een week lang te tonen hoe ver ze konden gaan, in dat roze, en bloggen over wijvendingen. Wijvenweek was geboren en de vrouwelijkste week ooit in blogland werd zo’n succes, met meer dan honderd deelnemende blogs, dat we het gewoon nog eens opnieuw doen, vier jaar later.

Dit keer werd er een thema gekozen: “maskers af”.

Want wat wij allemaal (ja, ook u daar) schrijven op blogs, dat is gewoonlijk de meest glamoureuze kant van het leven. We moeten daar geen doekjes om winden: onze perfecte en fotogenieke kinders, ons fantastisch stijlgevoel, onze semi-professioneel zelfmaakspul en ons als een geoliede motor lopend gezin, dat zijn onze onderwerpen. Behalve tijdens deze wijvenweek. Deze week doen we het anders.

Ik doe mee! Dus allemaal lezen in de week van 12 tot en met 18 maart (daarbuiten moet ge natuurlijk ook allemaal lezen maar in die week zeker en vast!). Rauwe, ruwe, emotionele verhalen over het leven zoals het is in een gezin met 2 werkende ouders en 2 energieke kinderen. Doen!

Het volgende initiatief kent ook veel succes in Blogland:

DAGEN ZONDER VLEES

Het opzet is simpel:
40 dagen minder vlees en vis eten.
En dat met zo veel mogelijk mensen.

Om collectief stil te staan bij de impact van onze voedingsgewoontes op het milieu. Omdat we met z’n allen te veel en te gemakkelijk vlees en vis consumeren en dat dit gezien de stijgende wereldbevolking niet langer houdbaar is.

DZV is een actie voor en door vleeseters. Een gezamenlijke uitdaging om te beseffen dat minder ook kan, en zo ook op langere termijn onze ecologische impact te verkleinen.

Het spel speelt zich af in de vastenperiode: van 22/2 tot 7/4. Elke vegetarische dag bespaart dan 11m2 op je ecologische voetafdruk. Meld je hierboven aan en volg je score op de voet!

Of doe mee als groep. Met je vrienden, je gezin, je klas, je collega’s. Vergelijk je scores en bespaar samen zoveel mogelijk vierkante meters.

Elke dag telt. Want de grote DZV-teller rekent élke bijdrage mee. Hoeveel hectaren besparen we met z’n allen?

Ik vind dit een heel leuk initiatief maar ik kan mezelf er niet toe brengen om 40 dagen helemaal geen vlees of vis te eten. Wij eten gemiddeld 1 keer per week vegetarisch en ik ben al blij dat ik dat probeer vol te houden. Ikzelf heb er geen moeite mee om weinig vlees te eten maar helemaal zonder … Alhoewel ik heel graag groenten eet – geef me een hoop rijst en groenten en ik ben meer dan content! – zou ik toch niet zonder mijn kippetje of visje kunnen. En af en toe zo een stukje steak … hmmmm!

Mijn ecologische voetafdruk zal dus even groot blijven, vrees ik. Maar chapeau aan alle volgers!

Beloningskalender

9 Feb

We hebben hem weer ingevoerd, de beloningskalender. Het slechte gedrag leidde teveel tot frustraties bij ouders en kids en daarom werd er weer een beloningskalender ineen geknutseld. Ik downloadde een aantal picto’s bij sclera.be en zette alles mooi in een Excel file.

Voor Marie zetten we een aantal do’s en don’ts op een rijtje:

  • Geen ochtendhumeur. Ah ja, op dat gebied zijn er bij Marie geen grijze zones. Ze staat ofwel heel goedgezind ofwel heel slechtgezind op. En als ze slechtgezind is, terroriseert ze iedereen. Het begint bij een slechtzittende onderbroek en het eindigt met persoonlijke aanvallen als ‘ik wil een andere mama’. Waarop ik dan kan zeggen dat geen andere mama haar wil met zo’n ochtendhumeur 🙂
  • Flink je tanden poetsen, kleren aantrekken en haren kammen zonder mopperen. Ligt in de lijn van dat ochtendhumeur …
  • Niet treuzelen, papa niet tegenwerken ’s morgens. Papa neemt namelijk altijd de ochtendshift voor zijn rekening. En aangezien papa wat milder is dan mama (hm), proberen de kinderen dat natuurlijk in hun voordeel te trekken. Treuzelen, niet willen eten, wegkruipen als ze hun jas of schoenen moeten aantrekken … you name it!
  • Huiswerk maken/voorbereiden in de opvang. Op maandag en donderdag zitten Marie en Kamiel in de opvang van 15.15 u tot ongeveer 17.30 u-17.45 u. Ik vind dat Marie in de opvang best haar huiswerk al kan maken of voorbereiden zodat we ’s avonds niet zo veel meer moeten doen. Dat geeft haar ook meer tijd om ’s avonds nog te ontspannen zodat ze niet helemaal gestresseerd van het huiswerk moet gaan slapen.
  • Boekentas leegmaken. Marie moet zelf haar boekentas leegmaken en alles op het aanrecht zetten (brooddoos, drinkbus, koekendozen, fruitdoosjes, enz.).
  • Tafel dekken. Ik vind toch dat een 9-jarige gerust al wat taken in het huishouden mag overnemen, niet? Ik zeg niet dat ze de was moet doen of moet poetsen, maar kleine taakjes leren haar ook wat zelfstandigheid en discipline aan.

Marie neemt deze beloningskalender wel enorm serieus, moet ik zeggen. Ze had de eerste twee weken recht op een kleine beloning (snoepjes, een prulletje, …) omdat ze 35 stempels gehaald had. Uit ondervinding weet ik dat je niet te hoog mag grijpen en zeker niet 42 stempels (6 stempels per dag te verdienen) mag vooropstellen want dat lukt nooit. 35 leek me een mooi compromis! Alleen vorige week leek het niet te lukken en werd de kalender zelfs vroegtijdig van de muur gescheurd. Ze wilde niet meer, het ging haar toch niet lukken, … Deze week begon ze weer vol goede moed aan een blanco kalender en nu lijkt ze weer meer gemotiveerd. Ze vroeg zelfs vanmorgen of ze haar beloningen van deze week en de komende weken niet mocht opsparen. Ze wilde namelijk naar de carnavalswinkel in het weekend om een outfit voor volgende week vrijdag (carnaval op school) te kopen. Tja, onderhandelen is haar sterkste kant!

Voor Kamiel zetten we een aantal andere topics in de kalender:

  • Niet bedplassen. Need I say more?
  • Niet treuzelen ’s morgens, papa niet tegenwerken. Zelfde issue als bij de zus: niet willen eten, geen kleren willen aandoen, zich wegstoppen als hij zijn jas moet aandoen, enz … Dit is één van de moeilijkste punten voor Kamiel. Hij heeft hier nog niet veel stempels gehaald 😦
  • Niet roepen tegen mama/papa. Dat ventje wordt soms (huh!) boos. En dan schreeuwt hij heel hard tegen ons. En dat willen we niet!
  • Mama/papa niet slaan. En dat werd al uitgebreid met ‘zus niet slaan’. Het zal de leeftijd wel zijn zeker? Hij kan zich moeilijk weren tegen ons als wij hem iets ge- of verbieden en dan probeert hij zich fysiek te uiten. Maar net zoals het roepen willen wij dat ook niet!
  • Bordje leegeten en flink aan tafel blijven zitten. Wij eten ’s avonds rond 18.45 u. En laat dat nu net het tijdstip zijn dat onze grote muizenvriend Marvi Hämmer op TV verschijnt! Kamiel is momenteel gek van die muis! En hij wil dan ook altijd blijven kijken. We moeten dan ontzettend veel overredingskracht gebruiken om hem te overtuigen van Marvi even op pauze te zetten (leve Telenet digitaal!). Maar als hij dan aan tafel komt, wil hij natuurlijk niet alles op zijn bordje opeten. Ah ja, dat duurt te lang he! Hij legt zelfs het Telenet kaske langs zijn bord zodat hij zo rap mogelijk weer op dat grote pijltje (play) kan drukken ;-).
  • Flink in je eigen bedje slapen/niet wenen als papa weggaat. Hét grote struikelpunt in zijn en ons leven momenteel! Kamiel is altijd een goeie slaper geweest. Meestal gaat Marc met hem naar boven en legt hem slapen. Marc bleef dan altijd een tijdje bij hem liggen en kwam dan naar beneden. Maar sinds Nieuwjaar heeft meneertje besloten dat hij niet meer alleen wil slapen. Wellicht zit de kerstvakantie daar voor iets tussen – toen mocht hij nl. 2 weken bij Marie slapen … En nu wil hij niet meer alleen liggen. Hij wil mensen om zich heen – sic dixit Kamiel. Marc moet bij hem gaan liggen en als Marc dan naar beneden wil komen, barst de hel los! Schreeuwen, hysterisch wenen, brullen … We dachten dat de stempels gingen helpen maar we hebben deze topic tot onze spijt al moeten hervormen naar ‘flink bij Marie gaan liggen en niet meer wenen als papa weggaat’. Al onze principes werden overboord gegooid en mister bombastic mag bij Marie slapen. In de hoop dat hij binnen een paar maanden zijn zus zo moe is dat hij zelf vraagt om in zijn eigen bed te mogen slapen. Hoop doet leven he!

Kamiel heeft de eerste twee weken zijn best gedaan en kreeg de eerste week een Playmobil manneke als beloning (of hij nu 2.50 euro uitgeeft aan snoep of aan een Playmobil manneke, dat blijft hetzelfde voor mij). Voor vorige week krijgt hij ook nog een beloning. Maar deze week zal hij er niet geraken vrees ik. Hij heeft 8 stempels op zijn palmares. En we zijn al donderdag …

Crocs sneeuwbotten

8 Feb

Ze hadden nog niet geklaagd over koude voeten, die kids van ons. Maar aangezien Koning Winter nog niet aan aftreden dacht, vond ik toch dat ik hen maar zou voorzien van sneeuwbotten. Allez, sneeuwlaarzen, volgens die kleinste thuis …

Voor Marie was de keuze snel gemaakt: een paar witte (kopie) snowboots. “Zo mooi, mama!”

Kamiel zijn keuze was eigenlijk nog sneller gemaakt: Crocs sneeuwlaarzen.

 

Fier dat hij is!

Ik ben een hevige fan van Crocs! Niks zo gemakkelijk als Crocs! Crocs rule!

Op algemeen verzoek

3 Nov

Op algemeen verzoek nog eens een blogje. Precies of ik hier tegen mijn goesting kom vertellen … Nee hoor, gewoon te weinig tijd! Geen tijd om te lezen, geen tijd om tv te kijken, kortom geen (of weinig) tijd om te relaxen en dan staat de blog op de laatste plaats. Jammer …

Maar de voorbije 5 dagen mocht er wel gerelaxed worden. We gingen naar zee! Vrijdagavond kwamen we aan op een verlaten Middelkerkse dijk en zaterdag kon je er over de koppen lopen! Zaterdagavond organiseerde de gemeente Middelkerke een Halloween-festival ‘Doodleuk’ op het plein aan het Casino. Geweldig griezelig was het niet maar onze Kamiel kroop wel bijna in mijn jas toen hij Ramza de Magiër zag rondlopen. Ramza was een griezelige magiër op stelten. Hij was griezelig geschminkt, droeg griezelige kleren en had een ontzettend griezelige stem. En hij liet griezelige, rokende scheten! Te griezelig voor Kamiel want hij sprong in mijn armen en jammerde: “Ik wil terug naar ons huisje toe mama, bibber, bibber, bibber …” Geef nu toe, Ramza is echt wel griezelig he:

Kamiel zag het hele Halloween-gebeuren niet meer zitten en wilde naar huis. De afsluitende vuurspuwer-show kon hem niet meer boeien en we vertrokken naar ons appartement. Op de dijk werd hij weer wat stoerder en probeerde iedereen te verschrikken met zijn vampierentanden en zijn rode duivelskleed. En maar lachen natuurlijk als volwassenen ‘gemaakt’ schrokken. Ramza heeft toch wel een grote indruk nagelaten want de volgende dagen bleef hij maar vragen of het nu nog Halloween was …

Marie genoot wel van het Halloween-festival. Zij wilde vooral meedoen aan de verkiezing van best geklede jongen of meisje. Maar ondanks haar inspanning werd ze niet beloond. Tja, de vuurspuwer die moest jureren, had gewoon teveel keuze en dan blijven er veel kinderen teleurgesteld achter.

Nu kijken we vooral uit naar volgende maand. December is een echte feestmaand! Eerst komt de Sint langs. Alle speelgoedboeken worden door Kamiel van voor naar achter verslonden en gretig zet hij kruisjes bij alles wat hij wenst. Ik denk dat de Sint dit jaar een kar achter zijn paard mag spannen 🙂 Marie wil persé een MP4-speler van de Sint. Zij heeft haar keuze al gemaakt en een dik vet kruis in de Bart Smit-folder getekend.

Dan is het Marie’s verjaardag de 15de december. Ze telt al weken af naar die dag …

En dan Kerstmis en Nieuwjaar en dan zit 2011 er weer op! Wat gaat het toch snel …

Maar eerst nog een paar leuke gelegenheden in het vooruitzicht. Volgende zondag organiseert WTC Tuiltertrappers hun jaarlijkse mosselfeest. En aangezien Marc een bestuurslid is, wordt ik geacht van ook aanwezig te zijn en mee te helpen. Ik heb al jaren de (volgens mij toch) leukste job die er is: ik zit samen met een andere dame aan de inkom. Wij mogen de klanten hun inschrijvingskaart controleren en hen een drankenkaart aanbieden. Echt waar een toffe job. Al kan het soms enorm hectisch worden op piekuren wanneer er lange rijen staan aan te schuiven. En sommige klanten zijn natuurlijk niet zo makkelijk. Zo zien we elk jaar de eerste klanten al arriveren om 10.30 u! Ja hoor, na de mis van 10.00 u hebben ze genoeg appetijt om een casserole mosselen binnen te spelen! Of die groep bejaarden die zich elk jaar opnieuw aanbiedt. Na enkele jaren zijn ze spijtig genoeg al wat uitgedund maar ze blijven veel noten op hun zang hebben. Ze bestellen bijvoorbeeld 6 keer mosselen, 2 vispannetjes, 1 kalkoengebraad en 1 vidéke maar ze veranderen telkens weer hun gedacht en hun goesting. Dat zorgt dan voor hilarische gesprekken aan de inkom als we hun wijzigingen moeten aanduiden en doorgeven aan de keuken. Of die grote groep vaste klanten die elk jaar weer met 20 personen komen eten. Druppelsgewijs komen ze binnen en eisen dat ze allemaal aan 1 grote tafel mogen zitten. De ene komt binnen om 18.00 u, de volgende 4 om 18.30 u, de volgende 3 om 19.00 u en dan weer een paar om 19.30 u. En wij moeten dan telkens weer zeggen dat ze niet kunnen reserveren en dat ze gewoon plaats moeten zoeken waar er plaats is. En elk jaar weer diezelfde discussies, datzelfde zuchten en kreunen. Dan de afrekening, ze betalen immers nooit op voorhand. Alles moet die moment zelf nog afgerekend worden, de ene zoveel, de andere zoveel, die betaalt voor die, hij betaalt voor haar, … Als je weet dat er dit jaar 1235 inschrijvingen zijn, kan je je wel voorstellen dat we die foliekes kunnen missen! Maar toch … ik vind het elk jaar opnieuw weer heel leuk om te doen! En ’s avonds mag je dan uitgeput neerploffen voor een lekkere kom mosselen met frietjes. Zalig! De stank van de mosselen in mijn kleren en haren neem ik er dan gerust bij!

OK, verslag gedaan. Hoofd leeggemaakt. Back to work!