Archief | 2012 RSS feed for this section

Louis op logement

8 Nov

Zus en schoonbroer verhuizen dit weekend. Van hun knusse appartement naar hun gezellige nieuwbouwwoning. En ze blijven gelukkig in mijn buurt wonen zodat wij lekker snel eens over en weer kunnen rijden. Bij goed weer kunnen we er zelfs zonder veel moeite met de fiets geraken. Maar dan moet Kamiel eerst nog in zijne goeie zijn want soms begint hij na 200 m al te kreunen van ‘pijn mijn benen’. Zucht … En soms smijt hij zijn remmen volledig dicht omdat hij moet krabben aan zijn neus. Gezellig voor mama die achter hem fietst en keer op keer bijna de goot in vliegt van het verschieten!

Maar terug naar het verhuizen. Omdat zus en schoonbroer moeten verhuizen en weinig of geen tijd hebben om met Louis bezig te zijn, mag ik morgen en overmorgen vervang-mama én Metie zijn! Whoop whoop!!! Dat wordt verwennen tot en met! Maar met een klein tikkeltje opvoeden erbij ook want dat kleine wondertje van 5 weken kent het verschil tussen een lekker warme arm of een koude, lege wieg al heel goed! Lekker warme arm: slapen. Koude, lege wieg: brullen. Hmmm … die vlieger gaat niet op bij Metie. We zullen hem een warm nestje maken in zijn wieg en er alles aan doen om het zo knus mogelijk te maken maar Metie gaat niet de hele dag met Louis op haar arm rondlopen. Nope, heb ik ook niet gedaan met mijn 2 brulaapjes. En die konden heel luid brullen, geloof mij!

En Louis blijft ook slapen. Iets waar ik me helemaal geen zorgen in maak, ik heb tenslotte 2 kinderen en ik weet heel goed dat baby’s van 5 weken niet doorslapen. Hij mag bij mij op de kamer slapen (toch plaats genoeg in mijn bed :-() en ik geef met veel plezier zijn nachtfles. Kan ik nog eens met weemoed (not!) terugdenken aan die eerste weken met Marie en Kamiel. Ik weet nog dat Marc telkens naar beneden ging om het flesje warm te maken en dat hij vaak tijdens die 30 seconden dat dat flesje in de microgolf stond alweer in slaap viel met zijn hoofd op de keukentafel! En ik van boven maar roepen met een brullende baby op mijn arm! Ons Louiske zal niet moeten wenen, zijn fles zal al klaar zijn vooraleer hij zijn eerste kik kan geven. Mijn sluimerstand is toch al geactiveerd, ik slaap al 10 jaar niet meer vast 🙂

Advertenties

Ochtendstress

23 Okt

Elke ochtend rijd ik hier met hartslag 180 de garage uit. E L K E ochtend! Er loopt hier namelijk een pre-pubertje met een serieus ochtendhumeur rond. En omdat ik nogal empathisch aangelegd ben, zet dat ochtendhumeur zich vast op mijn hart en mijn geest. Een algemene malaise zou je het kunnen noemen.

Marie vindt opstaan niet fijn. Tenzij het weekend is en iedereen kan uitslapen, dan vindt ze het wel fijn om voor 8 u al wakker te zijn en iedereen te sommeren. Dan zou ik onmiddellijk uit mijn bed moeten komen en mee naar beneden gaan. Maar tijdens de schoolweek is het trekken en sleuren om haar uit haar bed te krijgen. Dan begint het … kleren uitkiezen. Ik hoor jullie al komen: “Leg dat toch klaar van ’s avonds!”. Nope, helpt niet! Dan zou ze ’s morgens nog durven zeggen dat ze die kleren niet wil aandoen, dat die te los/te vast/te klein/te groot/lelijk/vies/flauw/kinderachtig zijn. Dat kleren kiezen duurt ongeveer 5 minuten. Dat zijn lange minuten hoor!

Over naar de badkamer. Eerst nog wat op de rand van het bad zitten pruilen, daarna met een slakkengang zich wassen en aankleden. Dan de haren … help! Er wordt een staart gemaakt, weer los gemaakt, opnieuw gemaakt, nog eens gezeurd, nog eens geweend, geëist dat ik de staart maak, weer los gemaakt, enz … Kamiel, de flinke, zit al ongeveer 10 minuten klaar op de grond in de badkamer. Hij kent zijn plaats al, zo ver mogelijk uit de buurt van de furie want anders loopt hij het risico geraakt te worden door rondvliegend materiaal!

De minuten lopen verder. De tijd staat helaas ook ’s morgens niet even stil. Dan nog tandenpoetsen. Met de nodige grimassen gebeurt dit ook en dan moet alles nog bijeengezocht worden om naar beneden te gaan: armbanden, oorbellen, knuffels, sokken, vestje, enz. Eens beneden gaat mevrouw aan tafel zitten en laat zich bedienen door een op dat moment al serieus gestresseerde mama. Mevrouw eet ’s morgens crunchy muesli, zonder melk. Ofwel beslist ze op het laatste moment toch om iets anders te eten. Waarbij ze dan voor de kast gaat staan als een hongerige kat en kijkt naar de potten choco, pindakaas en speculoospasta. Alsof die uit de kast gaan springen en zichzelf gaan uitsmeren op haar brood. Niet … dat moet mama doen of haar boterhammen liggen pas op haar bord als de speeltijd op school begint.

Tijdens het eten heeft mevrouwtje commentaar op alles! Op Kamiel, op mij, op welk onderwerp dan ook. Na het eten is ze vaak gekalmeerd maar dan wordt er gevraagd om de schoenen en de jas aan te trekken. Weer een kans om moeilijk te doen want Kamiel gaat dan ook netjes (na veel aanmoediging) zijn schoenen aantrekken en Marie kan het niet verdragen dat hij ook in de berging rondloopt. Weer wat getrek en geduw en met veel gezucht neemt ze dan eindelijk haar boekentas en zet zich in de auto.

Nog allemaal vrij normaal, hoor ik u zeggen. Denk er dan ook nog het nodige geroep, geschreeuw en gebrul bij. En daar gaat mijn hart dan sneller van slaan, en niet in de positieve zin hoor. Ik heb helemaal geen ochtendhumeur maar door zo’n gedrag word je wel slechtgezind. Fijn om zo te vertrekken en naar je werk te rijden 😦

En te zeggen dat ze gisterenavond nog vroeg of ze een i-pad kreeg voor haar Sinterklaas/verjaardag/kerst/nieuwjaar … Euh? Ik heb haar vanmorgen nog eens fijntjes het principe ‘voor wat hoort wat’ uitgelegd.

Louis

4 Okt

Coup de foudre. De Fransen zeggen dat zo mooi: een coup de foudre. Helemaal hotteldebottel zijn van iemand. Awel, ik heb een serieuze coup de foudre van mijn kleine Louis. Hij veroverde mijn hart, mijn geest, hij veroverde ons allemaal. Marie en Kamiel zijn in de wolken en zouden liever bij meter op de kamer blijven logeren dan naar school gaan.

Ziehier het wondertje: Louis

Dat ventje gaat zoooo geknuffeld en verwend worden!

Kamiel zei gisterenavond al: “Ik ga heel goed zorgen voor Louis, mama!”. En hij hield hem nog wat steviger vast … En Marie … een echte poppenmoeder is ze nooit geweest maar met Louis lukte het meteen:

We zijn gewoon helemaal zot van hem!

Metie

24 Sep

Als ik de 5 stemmers mag geloven ga ik binnenkort als Metie door het leven als dat kleine wondertje geboren wordt. Maar dan moet hij nog eerst geboren worden. ’t Is precies nu al ne taffeleer (treuzelaar) 🙂

Zwangerschapsupdate

19 Sep

Voor de geïnteresseerden onder jullie: mijn zus is nog altijd niet bevallen, neen! Ik blijf tot nader order meter-in-spé. Het scharminkeltje blijft nog lekker warm zitten waar ie zit.

Maar ik stuur wel genoeg positieve energie naar het kind. Zodat hij zou beseffen wat een heerlijke wereld dit is (hm) en dat hij die zou willen verkennen. Kom er maar uit, schat! We zien je graag komen.

Bij de volgende zwangerschapsupdate hoop ik te kunnen zeggen dat hij er is. En dan hoop ik ook te weten hoe ik mezelf ga noemen: metie, meetje, tantie, peetje. Misschien moet ik er hier een polleke tegenaan smijten. Maak uw keuze:

Kaboutertjes

19 Sep

Ik denk dat ze mijn adres niet hebben, die kaboutertjes. “‘Welke kaboutertjes?”, hoor ik u vragen. Ah ja, die kaboutertjes, die ’s nachts stilletjes de huizen binnenglippen en dan de mensen helpen. Wasgoed opvouwen, afwasmachine leegmaken, speelgoed opruimen, stofzuigen met hun mini-stofzuigertjes … Ik denk dat ze dus niet weten waar ik woon. Spijtig …

Elke ochtend hoop ik dat ze geweest zijn en dat die 4 wasmanden ineens leeg zijn, dat het wasgoed mooi ligt te stralen in de kasten en dat mijn huis blinkt van onder tot boven. Ik besef nu dat je als alleenstaande ouder met 2 kinderen jezelf niet in 2 kan delen. Ik geef de kinderen zoveel mogelijk exclusieve aandacht, help met huiswerk, sta als voetbalmama langs de zijlijn en zorg voor rustige avondmomenten na een drukke schooldag. Maar dat betekent dat het huishouden geen exclusieve aandacht krijgt en dat hier het een en ander blijft liggen. En al zegt iedereen dat je je daar niet schuldig over moet voelen en dat dat perfect normaal is, toch voel ik me daar slecht bij. Want ik heb het toch zo graag allemaal netjes en opgeruimd! Dat zit in mijn genen 😉

En daarom heb ik een beslissing genomen: vanaf 1 oktober ga ik minder werken. Zodat ik de rommel in mijn huis en in mijn hoofd beter kan aanpakken. Zodat ik mijn kinderen nog meer exclusieve aandacht kan geven en zodat ik mezelf misschien ook een beetje exclusieve aandacht kan gunnen … Want met een rustig en gezond hoofd kan je alles beter aan. En ik moet jammergenoeg een heleboel aan kunnen. Dus … nog anderhalve week stress en hectische toestanden en dan hopelijk wat meer rust en kalmte. Een zen hoofd, een zen huis en zenne kinderen 🙂

En dan moet ik tenminste die kaboutertjes niet achternalopen he 🙂

Vakantie

24 Jul

Het is vakantie. Eindelijk … ik telde al ongeveer 24 weken af! Sinds de kerstvakantie eigenlijk 😉 We wisselen luie dagen af met hectische vriendjes-gevulde namiddagen. Gisteren was zo’n hectische dag: 3 jongens en 2 meisjes liepen binnen en buiten, aten ijsjes, speelden op de waterglijbaan en maakten een kamp onder de trampoline. Het was een heel werk om meisjes en jongens gescheiden te houden want het leeftijdsverschil laat niet toe dat jonge freules op de trampoline springen terwijl stoere vikings in hun kamp hun beste oorlogsstrategie proberen te bespreken. De hele buurt kon meegenieten met hun spel, de decibels waren mijlenver te horen. En mijn oren suizen nog altijd …

Maar het is een vakantie van de eerste keren, zoals we hier de laatste tijd zeggen. De eerste keer zonder papa. De eerste keer zonder luie ochtenden in bed, de eerste keer zonder barbecue thuis (wel bij vrienden/familie), de eerste keer zonder zoveel … We missen hem. Hij was altijd heel aanwezig in de vakanties, dan kregen de kinderen zijn volledige aandacht. Hij verwende hen, zou hen 10 ijsjes per dag gegund hebben 😉 Het blijft onwerkelijk om zijn graf op het kerkhof te bezoeken als de kinderen papa willen ‘zien’. Ze vragen ook vaak “wat zou papa nu gezegd/gedaan hebben?” of “hoe klonk papa zijn stem ook alweer?”. Vergeten doen we hem niet maar we zijn bang om vanalles van hem en over hem te vergeten.

Volgende week verblijven we in ‘ons’ huisje in Frankrijk. Een weekje dolce far niente, het zoete zuiden in de Provence. Het zwembad, de tuin, de berg achter de tuin. Meer hebben we niet nodig om tot rust te komen. We gaan ervan genieten, en we gaan papa meenemen in ons hart. Hij keek ook enorm uit naar deze reis, genieten was nu immers zijn kernwoord 🙂