Archief | mei, 2013

What’s up?

14 Mei

En toen vroeg ik in mijn vorig blogbericht – op 20 maart godbetert! – wanneer de lente nu eindelijk ging komen. Half mei en nog altijd geen lente in zicht! Een mens zou er toch een serieuze depressie aan overhouden. Hier zit ik dan achter mijn pc met ijskoude voeten en een (weliswaar zomer-)sjaal aan. Serieuze depressie dus … Een uur geleden een tas hete thee gedronken en nu een kop soep naast me en nog altijd rillen van de kou!

En die opbeurende krantenberichten dan: ‘Het blijft miezerig en koud tot eind mei.’ Een kijkje op meteoservices bevestigt dat: temperaturen lager dan 20 graden tot 26 mei en weinig zonnestraaltjes. Waar zijn die lentes van vroeger? Toen we tussen de Haspengouwse bloesems (mijn roots) gingen fietsen en meiklokjes plukten in het bos. Toen we in april al in een t-shirtje en zomerrokje rondliepen. Toen we sandalen kochten in het voorjaar en niet in september …

Kamiel zei vorige week nog dat hij zijn ‘zomervoetbaloutfit’ eens wilde aantrekken om te trainen. Het kind kreeg – na een paar moeilijke weken – weer zin in voetbal en wilde toch gaan trainen. Maar hij wilde die dikke wintertraining niet aan, hij wilde zijn zomertenue! Beetje te fris, vriend. En Marie kreeg nieuwe kleren voor een aantal gelegenheden maar rilde bijna uit haar bloesje en vestje.

Eind juli vertrekken we voor een weekje naar de Provence. Hopelijk hebben we tegen dan al een streepje zon gezien of onze bleke velletjes zullen afzien 🙂 Enfin, dat hopen we toch dat ze zullen afzien. Je gaat immers niet naar de Provence om daar binnenspeeltuinen te bezoeken he! Ik wil dan 35 graden, zon en af en toe een mistralleke.

En zo kabbelt het leven verder. Bijna 1 jaar geleden kwam mijn zus me heel enthousiast vertellen dat ze een jongetje verwachtte (in plaats van het meisje voor wie ik al zo’n mooie outfit gekocht had :-)) En dat kereltje is al 7 maanden het zonnetje in ons leven! Bijna 1 jaar geleden ook sloeg hier het noodlot toe en moesten we afscheid nemen van Marc. Het verdriet is de voorbije maanden verminderd maar we missen hem nog altijd enorm. Bij alles wat we doen, zeggen, eten, horen … we denken constant aan hem. Wat zou papa gezegd hebben? Wat zou papa hiervan gedacht hebben? Marie en Kamiel blijven hem in alles betrekken. Zijn foto’s sieren ons huis, zijn graf wordt meerdere keren per week bezocht en verzorgd. Zijn spullen worden netjes bewaard en gekoesterd. Een kapotte duikbril mag niet weg van Marie want die heeft ze van papa gekregen …

Ik ben steeds heel bewust over Marc blijven praten en ben blijven herinneringen ophalen aan hem. Zodat Marie en Kamiel hem niet vergeten maar ook zodat ze hun verdriet kunnen laten zien als die herinneringen te moeilijk bleken. Marie heeft vooral in de eerste weken na zijn dood echt ‘gerouwd’. Ze vond het dan niet eerlijk dat zij haar papa moest afgeven, weende veel en vooral ’s avonds kreeg ze het dan heel moeilijk. Kamiel deed het toen al bij al heel goed. Hij heeft het nu veel moeilijker omdat het besef komt dat hij Marc begint te vergeten. Hoe klonk papa? Hoe rook papa? Wat zei papa zoal? De voorbije weken waren heel moeilijk met zelfs een doktersbezoek om een einde te maken aan dat onverwerkte verdriet en alle gevolgen daarvan. Het ventje was zo emotioneel dat hij meerdere keren overgaf in zijn bed omdat het allemaal te veel werd. Medicatie kon en mocht niet. Bachbloesems en psychotherapie hielpen wel. De zwarte bril moest af en de groene bril weer op. De psychologe leerde hem hoe hij dit moest doen en wij helpen hem daarbij. Als ik zie dat hij het moeilijk heeft, zet ik op een grappige manier zijn denkbeeldige zwarte bril af en de groene bril op. En dan gaan we leuke dingen doen of aan leuke dingen denken. Hij mag verdrietig zijn maar het mag niet blijven duren. Hij mag angstig zijn maar hij moet inzien dat zijn angsten (voor mummies of monsters) soms ongegrond zijn. En hij moet begrijpen dat niet elk afscheid definitief is. Er is een verschil tussen iemand nooit meer zien of iemand een tijdje niet meer zien.

Gelukkig werden de voorbije zware weken af en toe ook nog opgefleurd door leuke gebeurtenissen. Verjaardagsfeestjes, communiefeesten, vrije dagen in pyjama 🙂 En er staan nog leuke dingen te gebeuren: Louis’ doopfeest, zwemmen in Erperheide, schoolreis, … genoeg afwisseling en afleiding dus!

Alleen dat weer nog … Donkere wolken boven onze tuin. Ik ga mijn vensters maar sluiten denk ik. Dedju toch!

Nog 9 weken en dan zitten we hier:

jl0_2844