Shrink

31 Jan

Lilith schreef er een pakkend stukje over. Over hoe je je ineens volledig kan verliezen in verdriet, teleurstelling, woede, opgekropte gevoelens. Zij ging naar een therapeut en schrijft over het taboe. Want voor veel mensen is een therapeut nog steeds taboe. Alleen zwakke mensen gaan naar een therapeut. Alleen mensen die het alleen niet meer aankunnen gaan naar een therapeut.

Wel … proficiat aan al die zwakke mensen die het alleen niet meer aankunnen! Want zij erkennen tenminste dat ze willen geholpen worden. Zij zoeken naar een houvast in hun moeilijke periode.

Ik gaf enkele maanden geleden ook toe dat ik het niet meer aankon. Marie en Kamiel hebben angsten. Maar geen gewone angsten (elk kind heeft al eens een nachtmerrie), zij durven durfden zelfs niet alleen op hun kamer blijven of alleen naar het toilet gaan. Als we boven in de badkamer zijn, durft Marie niet alleen naar haar kamer gaan om iets uit de kleerkast te pakken. Als we allemaal in de keuken zijn durft Kamiel niet alleen naar het toilet gaan (welgeteld 2,5 m van de keukendeur verwijderd aub). Die angsten zijn er altijd geweest maar werden erger na de dood van Marc. Hij viel bewusteloos neer in de badkamer terwijl Marie en Kamiel in bad zaten. Ze hebben alles zien gebeuren. Ze hebben mij op hem horen roepen, ze hebben gezien hoe ik hem in zijn gezicht sloeg om hem wakker te maken. Ze hebben gezien hoe ik zijn hartslag controleerde en hem zachtjes heb neergelegd. Logisch dat zo’n kind niet meer alleen in de badkamer durft te zijn. Want alleen al de herinneringen zijn vreselijk maar stel dat we volgende keer in bad gaan en mama wordt onwel? Stel?

Ineens had ik 2 kinderen die niets meer alleen durfden doen, die zelfs niet meer alleen op de trampoline wilden want buiten hoorden en zagen ze vanalles waar ze bang van werden. Na een tijdje kon ik het niet meer aan. De stress, de spanning, telkens weer opnieuw. Ik zocht hulp en kwam bij een lieve therapeute terecht. Zij helpt ons nu om alles een plaats te geven. En ze gaat ook dieper in op bepaalde andere problemen (gedrag, karakter, relaties). Stapje voor stapje komen we dichter bij een aanvaardbare situatie. Kamiel durft al eens vaker alleen naar het toilet en Marie probeert af en toe eens een paar minuten alleen op haar kamer te zijn. Maar we hebben nog een lange weg te gaan. Er zijn nog een aantal punten waar we nog maar weinig vooruitgang geboekt hebben. Dit is niet iets wat op 5 maanden opgelost raakt, dit kan jaren duren.

Niet alleen de kinderen worden geholpen. Ik mag soms ook eens ventileren, over hoe ik het voel en zie. Over waar ik bang voor ben. En dat is een heel goede zaak want zo moet ik mijn naasten niet te vaak belasten met mijn zwaarmoedige verhalen of verzuchtingen.

Wat Lilith in gang zette, zet ik graag verder. Als je hulp nodig hebt, voel je dan niet geremd om hulp te zoeken. Er is niets om je over te schamen. Zeg nu zelf, als je tandpijn hebt, ga je toch ook naar de tandarts? Met een psychisch probleem blijf je ook niet rondlopen, dan wil je toch ook geholpen worden?

 

Advertenties

3 Reacties to “Shrink”

  1. Eilish 31 Jan 13 bij 2:12 pm #

    Jij dappere vrouw jij !
    Laat jullie maar helpen zolang het nodig is, niets om verlegen om te zijn !!

  2. Els 31 Jan 13 bij 3:36 pm #

    Mij moest je niet meer overtuigen he, maar ik vind het heel mooi wat Lilith en jij en nog anderen geschreven hebben. Het is niet alle dagen rozengeur en maneschijn in Lala-Social-Land. Niet alle vrouwen zijn multitaskende creamama’s die dat met fotobewijs en al delen met de wereld. Niet alle kinderen genieten van het leven. Maar: elke goede dag is er ene, elk goed uur is er een, elke stap vooruit is een sprong! Dappere mama ben jij…

  3. Mariska 2 Feb 13 bij 7:59 pm #

    Lieve Sabine,

    Je hebt het mooi omschreven, bij tandpijn ga je naar de tandarts en als je psychische problemen hebt dan is het niet meer dan normaal dat je naar iemand zoekt die je kan helpen. Vaak lukt dat binnen het gezin, maar soms ook niet. Jouw kinderen hebben iets meegemaakt dat zeer uitzonderlijk is en ook jij hebt datzelfde meegemaakt dat geen enkele jonge vrouw zou moeten meemaken.

    Ik heb toevallig een veel jongere Lilith in huis dan de Lilith die jij noemt (bijzonder om deze naam tegen te komen!) en ook zij heeft hulp nodig van iemand ‘extern’ om zich goed te voelen en beter in het leven te staan dat al zo complex is. Het is heel moeilijk voor een mama om je kind te begrijpen en op te vangen als ze niet gelukkig is en ik ben net als jij heel dankbaar dat er iemand is die hierbij helpt.

    Veel sterkte en ik hoop dat Marie en Kamiel zich gauw weer helemaal op hun gemak voelen in huis, in bad, op het toilet of waar dan ook al zal dit niet op 1-2- gebeuren. Jullie zijn al op de goede weg en het kan allee maar beter gaan.

    Knuf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: