Archief | oktober, 2012

Ochtendstress

23 Okt

Elke ochtend rijd ik hier met hartslag 180 de garage uit. E L K E ochtend! Er loopt hier namelijk een pre-pubertje met een serieus ochtendhumeur rond. En omdat ik nogal empathisch aangelegd ben, zet dat ochtendhumeur zich vast op mijn hart en mijn geest. Een algemene malaise zou je het kunnen noemen.

Marie vindt opstaan niet fijn. Tenzij het weekend is en iedereen kan uitslapen, dan vindt ze het wel fijn om voor 8 u al wakker te zijn en iedereen te sommeren. Dan zou ik onmiddellijk uit mijn bed moeten komen en mee naar beneden gaan. Maar tijdens de schoolweek is het trekken en sleuren om haar uit haar bed te krijgen. Dan begint het … kleren uitkiezen. Ik hoor jullie al komen: “Leg dat toch klaar van ’s avonds!”. Nope, helpt niet! Dan zou ze ’s morgens nog durven zeggen dat ze die kleren niet wil aandoen, dat die te los/te vast/te klein/te groot/lelijk/vies/flauw/kinderachtig zijn. Dat kleren kiezen duurt ongeveer 5 minuten. Dat zijn lange minuten hoor!

Over naar de badkamer. Eerst nog wat op de rand van het bad zitten pruilen, daarna met een slakkengang zich wassen en aankleden. Dan de haren … help! Er wordt een staart gemaakt, weer los gemaakt, opnieuw gemaakt, nog eens gezeurd, nog eens geweend, geëist dat ik de staart maak, weer los gemaakt, enz … Kamiel, de flinke, zit al ongeveer 10 minuten klaar op de grond in de badkamer. Hij kent zijn plaats al, zo ver mogelijk uit de buurt van de furie want anders loopt hij het risico geraakt te worden door rondvliegend materiaal!

De minuten lopen verder. De tijd staat helaas ook ’s morgens niet even stil. Dan nog tandenpoetsen. Met de nodige grimassen gebeurt dit ook en dan moet alles nog bijeengezocht worden om naar beneden te gaan: armbanden, oorbellen, knuffels, sokken, vestje, enz. Eens beneden gaat mevrouw aan tafel zitten en laat zich bedienen door een op dat moment al serieus gestresseerde mama. Mevrouw eet ’s morgens crunchy muesli, zonder melk. Ofwel beslist ze op het laatste moment toch om iets anders te eten. Waarbij ze dan voor de kast gaat staan als een hongerige kat en kijkt naar de potten choco, pindakaas en speculoospasta. Alsof die uit de kast gaan springen en zichzelf gaan uitsmeren op haar brood. Niet … dat moet mama doen of haar boterhammen liggen pas op haar bord als de speeltijd op school begint.

Tijdens het eten heeft mevrouwtje commentaar op alles! Op Kamiel, op mij, op welk onderwerp dan ook. Na het eten is ze vaak gekalmeerd maar dan wordt er gevraagd om de schoenen en de jas aan te trekken. Weer een kans om moeilijk te doen want Kamiel gaat dan ook netjes (na veel aanmoediging) zijn schoenen aantrekken en Marie kan het niet verdragen dat hij ook in de berging rondloopt. Weer wat getrek en geduw en met veel gezucht neemt ze dan eindelijk haar boekentas en zet zich in de auto.

Nog allemaal vrij normaal, hoor ik u zeggen. Denk er dan ook nog het nodige geroep, geschreeuw en gebrul bij. En daar gaat mijn hart dan sneller van slaan, en niet in de positieve zin hoor. Ik heb helemaal geen ochtendhumeur maar door zo’n gedrag word je wel slechtgezind. Fijn om zo te vertrekken en naar je werk te rijden 😦

En te zeggen dat ze gisterenavond nog vroeg of ze een i-pad kreeg voor haar Sinterklaas/verjaardag/kerst/nieuwjaar … Euh? Ik heb haar vanmorgen nog eens fijntjes het principe ‘voor wat hoort wat’ uitgelegd.

Louis

4 Okt

Coup de foudre. De Fransen zeggen dat zo mooi: een coup de foudre. Helemaal hotteldebottel zijn van iemand. Awel, ik heb een serieuze coup de foudre van mijn kleine Louis. Hij veroverde mijn hart, mijn geest, hij veroverde ons allemaal. Marie en Kamiel zijn in de wolken en zouden liever bij meter op de kamer blijven logeren dan naar school gaan.

Ziehier het wondertje: Louis

Dat ventje gaat zoooo geknuffeld en verwend worden!

Kamiel zei gisterenavond al: “Ik ga heel goed zorgen voor Louis, mama!”. En hij hield hem nog wat steviger vast … En Marie … een echte poppenmoeder is ze nooit geweest maar met Louis lukte het meteen:

We zijn gewoon helemaal zot van hem!