Vragen

18 Jun

Het gemis is soms onverdraaglijk, in die zin dat ik het verdriet van mijn kinderen niet kan verdragen. Als volwassene kan je alles nog een plaats geven, of toch proberen. Maar die kleine kinderhartjes zijn zo teer …

Kamiel vroeg zaterdag: “Wie gaat me nu in de lucht gooien? En in wie zijn nek mag ik nu zitten?” Dan schieten de tranen mij ook in de ogen hoor! Hij moet met enorme ‘levensvragen’ worstelen. Ik heb geantwoord dat niemand ooit papa gaat kunnen vervangen maar dat we allemaal zullen proberen om alle leuke dingen die papa met hem deed te blijven doen. En zo zijn er vele dingen …

Marie stelt dan meer ‘technische’ vragen: “Gaan we wel genoeg geld hebben nu? Blijven wij in ons huis wonen?” Daar zijn de antwoorden minder emotioneel maar niettemin word ik er emotioneel van omdat ik weet dat de muizenissen in haar hoofdje haar serieus bezighouden.

Een overlijden zorgt voor veel verdriet. Maar het ergste verdriet is kinderverdriet. En je kan wel zeggen ‘geef het een plaats’ maar het is verdorie hard zoeken naar die plaats.

Advertenties

14 Reacties to “Vragen”

  1. kientjes 18 Jun 12 bij 12:45 pm #

    Goh, dat is ook nog veel te vroeg, om het een plaats te geven. Laat het eerst maar eens allemaal bezinken, en het rouwproces kan dan stilaan starten.
    Tijd heelt alle wonden zeggen ze. Maar een kind dat op die leeftijd zonder vader komt te zitten, draagt dat de rest van zijn/haar leven mee, hoe dan ook. Je kan er alleen maar voor ze zijn, en zo eerlijk mogelijke antwoorden geven. En als het echt niet lukt, hulp zoeken (pedagoge, psychologe, …)

  2. Eilish 18 Jun 12 bij 1:52 pm #

    Zonder dat we er bij stil stonden hebben we vroeger onze kinderen getroost met de gevleugelde woorden “het komt allemaal wel goed”. Deze keer passen die woorden niet meer.
    Het is inderdaad zo dat je er alleen maar kan zijn voor hen. Er zullen nog vele vragen passeren, want ook al zegt men dat kinderen snel hun leven weer oppakken, dit is voor hen echt niet simpel (voor jou ook niet natuurlijk !)
    Geef het vooral tijd, het zal dikwijls een processie van Echternach worden, maar uiteindelijk gaan jullie met z’n drieën wel weer vooruit !

  3. kientjes 18 Jun 12 bij 8:47 pm #

    En nog iets heel belangrijk: zorg goed voor jezelf!!! Enkel als jouw emmertje nog gevuld is, kan je ook aan de kinderen geven.

  4. maaike 19 Jun 12 bij 12:23 am #

    *pinkt wat tranen weg*
    ik kan me niet voorstellen hoe zwaar deze periode voor jullie is
    ik volgde onlangs een studiedag van lut celie
    http://www.lutcelie.be/aanbod/luister-nu-eens-naar-mij-ondergesneeuwde-gevoelens-van-kinderen-en-jongeren
    en zij begeleidt ook jongeren in een rouwproces
    ze gaf enkele mooie voorbeelden hoe je met bepaalde dingen om kan

    ik wens jou heel veel moed
    en als er iets is wat we kunnen …

  5. petra 19 Jun 12 bij 10:59 am #

    Gelukkig hebben Kamiel en Marie veel steun aan jouw Sabine hun moeder. Hoe moet je omgaan met de wisselende gevoelens van onbegrip, boosheid en verdriet bij het verlies van je papa. Misschien kan een boek op niveau van de kinderen helpen. bv Dag Siem, Dag Tom of mijn papa in de hemel…

  6. Els 19 Jun 12 bij 5:56 pm #

    Hey Sabine, heavy stuff… maar het is wel heel mooi om te lezen dat ze met hun vragen naar jou komen, dat ze aanvoelen dat jij sterk genoeg bent voor hun zorgen. Dit zal hun verdriet niet wegnemen, maar hen wel het vertrouwen geven dat ze nu nodig hebben.
    Lieve Sabine, Marie en Kamiel, jullie zorgen en gemis kunnen wij niet wegnemen, maar hier zijn nog enkele mensen met sterke armen en nek om Kamiel in de lucht te gooien, mensen die graag naar de speeltuin enz. gaan. Spreken we dit weekend eens af?
    Dikke knuffels voor julllie alledrie XXX

  7. Nieke 19 Jun 12 bij 6:40 pm #

    Ik heb zo geen mooie woorden als mijn voorgangers, maar wil gewoon komen zeggen dat je post me raakt.
    Hopelijk heb jij ook mensen waar je terecht kan met je vragen.
    Veel sterkte.

  8. Katrien 20 Jun 12 bij 2:06 pm #

    Pfieuw… ik huil bijna mee…
    Ik wens jullie alle sterkte toe! Zo’n vers verdriet is zo pijnlijk hé. Het slijt… dat wel. En hopelijk kunnen jullie groeien naar een minder pijnlijke en een schone herinnering aan hem.

  9. JIll 23 Jun 12 bij 11:20 pm #

    Amai… om stil van te worden…
    Mijn zoontje is 2 jaar… ik kan me niet voorstellen dat hij plots zijn papa zou verliezen… of ik mijn ventje… Moet gewoon vreselijk zijn…
    Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen… Life is so unfair…

  10. lies 17 Jul 12 bij 1:21 pm #

    Ik wil je veel sterkte wensen… en voor de rest weet ik eigenlijk niet goed wat zeggen. Dat het leven soms zo vreselijk oneerlijk is. Dat ik door zo’n nieuws steeds besef dat mijn eigen problemen zo relatief zijn. Hopelijk vind je troost…

  11. Isabelle Ignoul 31 Okt 13 bij 8:24 pm #

    Dag Sabine,

    Zelf ben ik ook blogger en heel toevallig kwam ik op jouw blog terecht, via de blog van Tom Vanryckeghem, die ik al een tijdje volg.
    Een serieuze ‘omweg’, want ik ben van Schulen afkomstig. En altijd bevriend geweest met Liesbeth, jouw nichtje. En je zus, Kristien, ken ik ook.
    Toen ik je verhaal begon te lezen, blijk je ook nog de vrouw van Marc te zijn. Ik ken hem van vroeger, van op de tafeltennisclub in Schulen… Wist het van mijn zussen (die nog altijd in Herk en Schulen wonen) dat hij overleden was en ben daar toen erg van geschrokken. Zo onwezenlijk.

    Ik herinner me Marc als iemand die altijd enorm goedlachs was, altijd vriendelijk. Het is zo oneerlijk, dit…

    Je blog vind ik erg sterk, echt mooi. En ook al zal het gemis van Marc elke dag aanwezig blijven, je doet dat zo goed met je kinderen. Heel krachtig…

    Veel moed!

    groetjes,

    Isabelle

    • sabine2302 31 Okt 13 bij 9:01 pm #

      Isabelle,

      Ik lees jouw blog ook al een tijdje! En ik dacht wel dat ik jou nog kende van vroeger … via mijn zus en Liesbeth. Liesbeth, die in februari ook al 6 jaar niet meer bij ons is …

      Ja, Marc was idd altijd goedlachs. Hij was heel sociaal, soms té 🙂 Dan zaten de kinderen en ik op hem te wachten omdat hij weer ergens kennissen tegengekomen was 🙂

      We missen hem, elke dag. Morgen weer wat meer, op 29 november ook weer een moeilijke dag want dan is hij al anderhalf jaar dood. Anderhalf jaar, zo lang al en toch lijkt het nog maar net gebeurd.

      Enfin, dankjewel dat je mijn blog leest, ik blijf de jouwe ook lezen!

      Groetjes,
      Sabine

      • Isabelle Ignoul 31 Okt 13 bij 9:12 pm #

        Dag Sabine,

        O, da’s toevallig…dat we nu mekaars blog lezen. Leuk! 🙂 Jij ook bedankt!

        Ja, Liesbeth…dat is ook al zolang geleden… 😦 nog altijd niet te geloven… Het is zo pijnlijk, om van iemand geliefd afscheid te moeten nemen…en het ‘went’ nooit. Maar de kracht zit er idd in om hen positief te herinneren, die mooie momenten te koesteren. Al bijft het, ook voor de kinderen, zo moeilijk. De band tussen jullie zal wel enorm versterken. En je zal Marc altijd in hen terugzien.

        Veel sterkte…morgen, maar ook op andere dagen. Want het verdriet komt soms zo…onverwacht. Daar staan geen dagen of uren op, hé…

        lieve groetjes,

        Isabelle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: