Archief | juni, 2012

Vragen

18 Jun

Het gemis is soms onverdraaglijk, in die zin dat ik het verdriet van mijn kinderen niet kan verdragen. Als volwassene kan je alles nog een plaats geven, of toch proberen. Maar die kleine kinderhartjes zijn zo teer …

Kamiel vroeg zaterdag: “Wie gaat me nu in de lucht gooien? En in wie zijn nek mag ik nu zitten?” Dan schieten de tranen mij ook in de ogen hoor! Hij moet met enorme ‘levensvragen’ worstelen. Ik heb geantwoord dat niemand ooit papa gaat kunnen vervangen maar dat we allemaal zullen proberen om alle leuke dingen die papa met hem deed te blijven doen. En zo zijn er vele dingen …

Marie stelt dan meer ‘technische’ vragen: “Gaan we wel genoeg geld hebben nu? Blijven wij in ons huis wonen?” Daar zijn de antwoorden minder emotioneel maar niettemin word ik er emotioneel van omdat ik weet dat de muizenissen in haar hoofdje haar serieus bezighouden.

Een overlijden zorgt voor veel verdriet. Maar het ergste verdriet is kinderverdriet. En je kan wel zeggen ‘geef het een plaats’ maar het is verdorie hard zoeken naar die plaats.

Advertenties

Eenzame vaderdag

10 Jun

Het is vandaag vaderdag. Normaalgezien zouden Marie en Kamiel Marc deze ochtend hebben wakker gemaakt om zijn kadootjes af te geven en hun gedichtjes op te zeggen. Kamiel’s kadootje ligt bij Marc in de kist. Hij knutselde een sleutelhanger in de vorm van een autootje. Toepasselijk. Marie’s kado wilde ze hier houden. Een map om tekeningen in te verzamelen, ze gaat ze zelf gebruiken.

Ons kado vandaag voor Marc … een bezoekje aan het kerkhof. We kunnen zelfs niets meenemen want zijn graf ligt nog bedolven onder de bloemen. Van zodra die weg zijn, zullen we wel een mooi bloemetje uitkiezen. Zo onwezenlijk …

Ik ben blij dat we toch nog vaderdag kunnen vieren. Voor Ake en Opa. En hopelijk blijven zij nog lang bij ons.