Archief | september, 2011

Silence is golden

29 Sep

Ik lees elke dag een aantal blogs. De meeste blogs gaan over kinderen, sommige over al iets grotere kinderen (Tales from the crib) en sommige over kinderen en lekker eten (Madame Zsazsa). Tja, de inhoud van de blogs komt overeen met mijn huidige interessewereld: kids, food, crib, school, …

En dan vind ik het zo hatelijk dat één van die blogs soms wekenlang, zelfs maandenlang niet aangevuld wordt. Elke dag klik je vol verwachting op die link en het is telkens weer een teleurstelling als datzelfde bericht weer tevoorschijn komt. Niks nieuws dus in die familie …

Ik stuur jullie dus een welgemeende sorry. Sorry voor die 2 lange maanden zonder blognieuws. Sorry dat we jullie niet lieten meegenieten van alle leuke dingen die we de voorbije weken beleefden. Maar hier komt het verslag! Zet een kopje thee, pak er een koekje bij en lees!

Onze reis naar Frankrijk

Zaterdag 13 augustus om 18.00 u stonden onze koffers volledig gepakt klaar. De sandwiches waren belegd en de koelkast zat vol flesjes drank en fruit. We moesten alles gewoon nog in de auto krijgen. Maar eerst werden we nog op het huwelijksfeest van onze vrienden Sandra en Ben verwacht. De hele dag had het al geregend en na de plechtigheid op het gemeentehuis kregen Sandra en Ben bij het buitenkomen nog een regendouche over zich heen. Dat kon de sfeer echter niet beïnvloeden: vrolijk klonk het pasgehuwde stel met een glaasje champagne op hun geluk. ’s Avonds volgde dan het grote feest: fijne sfeer, leuke mensen, verrukkelijke gerechten op het menu en dansen tot het ochtendgloren. Om 2 u besloten Marc en ik toch naar huis te gaan want wij mochten natuurlijk niet uitslapen, we hadden immers nog een hele trip voor de boeg!

Om 6 u liep de wekker af. We propten alles in onze auto en wekten de kinderen, die gelukkig heel snel wakker waren en blijgezind in de auto gingen klaarzitten. En weg waren we! De reis zelf verliep heel vlot. We hadden een surprise bag klaargemaakt voor de kinderen en om de paar uur mochten ze iets uitkiezen. Marie had zelf mogen kiezen en koos een CD van Justin Bieber (wiens liedjes ik voor de rest van mijn leven vanbuiten ken …) en nog een pakje squinkies (kleine poppetjes). Voor Kamiel hadden we Playmobil (of course), een kleurboek, DVD van Playmobil, DVD van Wallace en Gromit en nog wat diertjes en ridders. Wij dachten dat de kinderen onderweg wel wat zouden slapen. Nee hoor, Kamiel hield vol tot ongeveer 20 minuten voor aankomst, toen viel hij in slaap!

Bij aankomst waren we onmiddellijk gecharmeerd door de omgeving! Het huis lag aan de voet van de Petit Luberon en dat bood een fantastisch uitzicht! ’s Morgens zagen we het gebergte door ons slaapkamerraam, ik ben nog nooit wakker geworden met zo’n zicht, gewoonweg prachtig! Het huis lag in een grote tuin met een zwembad. Een paar olijfbomen en een grote moerbeiboom (jawel beste familieleden, ik heb het even opgezocht op het internet ;-)) boden genoeg schaduw tegen de hete zon. En het weer was geweldig: in België was het amper 16 graden toen we vertrokken en we kwamen in Maubec toe met 33 graden. Tijdens onze week daar zou de temperatuur blijven stijgen tot 41 graden op de dag van vertrek!

De natuur ginds was heel mooi, alles stond nog in het groen omdat het de weken ervoor heel vaak geregend had. We maakten uitstappen naar Isle sur la Sorgue en Lourmarin waar we de plaatselijke marktjes bezochten en heerlijke lavendelhoning, kaas en worst kochten. En we wilden ook les Ocres (okerkleurige rotsen, je ziet ze in de scène in het Goddelijke Monster waar Katrien haar man vermoordt) bezoeken maar een wagenzieke Kamiel stak daar een stokje voor. We hebben ze wel vanuit de auto gezien 🙂 Het dorpje waar we verbleven – Maubec – was zo’n typisch middeleeuws dorpje met kasseistraatjes en rozekleurige huisjes. Vanuit het restaurantje La Bergerie had je een heerlijk uitzicht op de wijnvelden met helemaal op de achtergrond de Mont Ventoux.

We hebben allemaal genoten van onze week in la douce France. ’s Morgens vroeg versgebakken brood gaan halen, samen ontbijten op het terras, voormiddag een uitstapje en naar de winkel en namiddag relaxen bij het zwembad. ’s Avonds barbecuen op het terras, avondlijke zwempartijen en nachtelijke gesprekken. Het was zalig! Ik was totaal ontspannen toen we na 6 dagen weer naar huis moesten. Zo’n groot verschil met het hectische hotel in Mallorca!

De terugrit verliep ook heel vlot, buiten wat file rond Lyon maar dat is onvermijdelijk op een zaterdag in augustus. Chapeau aan Marc die het grootste gedeelte van de rit gereden heeft!

En dan was onze vakantie wel helemaal voorbij. Op dat moment restten ons nog 10 lange werkweken tot eind oktober wanneer op mini-vakantie naar zee gaan (nu nog 4,5 dus …).

Het verjaardagsfeestje

Op zaterdag 28 augustus vierden we de verjaardagen van Marie en Kamiel met een dubbel verjaardagsfeest! Van 14 tot 17 u kwamen de vriendjes van Kamiel en van 18 tot 21 u kwamen de vriendinnen van Marie voor een summer (herfst dus) party.

Aangezien het weer weer spelbreker was (regen, wind, koud) besloten we om het feestje in de garage te laten doorgaan. De garage werd leeggemaakt, gepoetst en met ballonnen versierd. Voor Kamiel’s feestje sleepten we alle Playmobil stukken naar de garage en lieten we de kinderen met de Playmobil spelen. Ondertussen aten we taart en snoepjes! Ik had bij Aveve alle benodigdheden gekocht om cupcakes te versieren en dit vonden de kids wel heel leuk. Iedereen kreeg zijn cupcake mee naar huis! Toen het even ophield met regenen mochten de kinderen nog even naar buiten en konden ze wat uitrazen.

Daarna was het tijd voor Marie’s summer party. Bij goed weer wilden we buiten kindercocktails serveren en barbecuën. Maar ook Marie en haar 5 vriendinnen werden naar de garage verbannen! Ze liet het niet aan haar hart komen en de muziek werd keihard opgezet en de girls gingen aan het dansen! Ik dacht dat 10 kleuters veel lawaai konden maken maar die 6 dames lieten mijn oren echt ontploffen! Marc besloot om het vlees toch buiten op de barbecue te bakken en stond gezellig onder de parasol terwijl het regende dat het goot! Om 20.30 u stopte het met regenen en konden de meisjes hun marshmallows toch buiten op de barbecue roosteren. Dat was het gezelligste moment van de dag: kinderen en ouders rond de warme barbecue!

Naar school

Op 1 september gingen onze kinderen weer braafjes naar school. Kamiel startte in de tweede kleuterklas waar hij onmiddellijk kennismaakte met zijn strenge maar rechtvaardige juf. De eerste dag kwam hij thuis en vertelde dat de juf al boos was geweest omdat hij binnen te hard geschreeuwd had. En ik zei dat hij alleen buiten mocht schreeuwen. “Dat zei de juf ook”, kwam er stilletjes achterna. Marie startte in het vierde leerjaar en leerde in de voorbije weken dat het er niet makkelijker op wordt naarmate je groter wordt. Ze blijft moeite hebben met rekenen en we schakelen een versnelling hoger in door in het weekend bij te oefenen. Haar eerste toets was een succes: 40,5 op 50!

En dan de gebeurtenis van het najaar: het huwelijk van meter en Sven!

Mijn zus en Sven trouwden vorige zaterdag voor de wet, zoals ze zeggen. Weken op voorhand werd alles voorbereid, er werd een receptie gepland, outfits gekocht, twee outfits gekocht (ah ja, hier in België moet je op alles voorbereid zijn met dat pokkeweer!), kadootjes gekocht, geheimpjes voorbereid (;-)) en coiffeurs/schoonheidsspecialisten en dergelijke vastgelegd.

Zaterdag was een prachtige dag! Een zalig nazomerzonnetje, temperaturen boven 20°C (bye bye laarzen en dikke nylons), alles zat gewoonweg mee! Meter straalde in haar sjieke trouwkleedje en Sven straalde in zijn ferm kostuum. De ouders pinkten een traantje weg bij de plechtigheid, de getuige(n) zette(n) een bibberende handtekening in tweevoud en de (bruids)kinderen kweten zich voortreffelijk van hun taak om de ringen aan te brengen en zich rustig te houden zodat de burgemeester zijn ellenlange uitleg kon doen 🙂 Zelfs de fotograaf – een trouwe bekende van de familie 😉 – deed wat hij moest doen om alles voor het nageslacht vast te leggen.

Na de plechtigheid verzamelde iedereen buiten voor de receptie. De aanwezige kinderen speelden in het zonnetje en de volwassenen genoten van een hapje en een drankje. Nadien genoten we van een diner met de naaste familie in het Kelsbekerhof. Meter en Sven kregen van ons een verwendoosje met cadeaubonnen voor een wellness, restaurant en kleding. Kwestie van tijdens die lange bouwwerken aan hun huis ook de innerlijke en uiterlijke mens te blijven verzorgen 🙂 En ik liet de speech van de getuige aan Marie over. Zij las een mooie tekst voor van Sam MacBratney: Raad eens hoeveel ik van je hou? Onze twee flinke kids vielen tegen het einde wel in slaap maar ze waren de ganse dag wel heel braaf geweest – in tegenstelling tot de dagen ervoor en erna waar ik ze vaak achter het behang wilde plakken …

Silence is dus echt golden. Geen nieuws is goed nieuws, zeggen ze. Jullie kregen het goede nieuws dus in uitgesteld relais.

Verder valt er niet veel meer te melden. We zullen maar zwijgen over het feit dat Kamiel zijn juf gisteren bijna een attaque bezorgde door een stuk van zijn haar te knippen (sorry Juf Myriam!) of over zijn blutsen en builen (gisteren zijn voorhoofd en zijn kin, vorige week zijn voorhoofd en zijn bil). We zullen dan ook maar niks zeggen over Marie haar pre-puberteitsgrillen zeker? Ook niet over het feit dat ze ons soms tot waanzin drijft met haar oeverloze, ellenlange discussies en het woord NEEN niet lijkt te begrijpen? En zeker niet over het feit dat ze haar ganse kamer heeft volgehangen met Justin Bieber? Ik begrijp niet dat ze niet vaker nachtmerries heeft: letterlijk elke centimeter op haar kamer is ingenomen door zijn (al dan niet) lachende gezicht. We vertellen ook niks over die MP3 speler van de kermis … die eigenlijk maar goed een half uur gewerkt heeft en waar Marie dagenlang verdrietig van was. Ze wil nu een MP4 speler voor haar verjaardag – die binnen welgeteld 77 dagen is, zoals ze er ons elke dag weer helpt aan te herinneren. En we willen zeker niks meer zeggen over het feit dat Kamiel het speelgoedboekje van 10 jaar Fun elke dag van voor naar achter en terug uitpluist om te beslissen wat hij aan de Sint gaat vragen 🙂 Oh ja! Elke dag weer: “Mama, wanneer ga je mij nu helpen om alles uit te knippen en op een brief te plakken?” Het is vandaag 29 september lieve mensen! En hij wil niet begrijpen dat de Sint nog niet in het land is (ahum) en dat het geen zin heeft om zijn schoen al te zetten. Ik hoop alleen maar dat ik hem de volgende weken niet moet meenemen naar de winkel want ik heb de eerste zakken guimauves al zien liggen in de GB 🙂

Advertenties