Waarom toch mama?

1 Jun

Elke avond hetzelfde tafereel …

Ik probeer om 17.05 u buiten te stappen op mijn werk. Probeer, want vaak is het al 17.10 u of 17.20 u … Ik loop over de parking naar mijn auto, smijt mijn handtas, lunchzak en laptop op de passagierszetel en rij de straat uit. Gedurende een 35-tal minuten waag ik mijn leven tussen andere gestresseerde ouders en niet-ouders op weg naar huis. Ik rijd (te) snel want ik wil er zo snel mogelijk zijn. Ik denk aan mijn bloedjes van kinderen, die al van ’s morgens 08.45 u (met veel chance, als de papa op tijd is) op school en in de opvang zitten en ik voel me schuldig. Ik denk aan de laatste kus of knuffel die ik hen ’s morgens om 07.00 u nog gaf. Welke kleren hebben ze ook al weer aan vandaag? Welke toets maakte Marie vandaag?

Ik rijd de parking aan de opvang op, sluit vliegensvlug mijn auto, spurt naar het poortje, rammel met het stroeve slot, smijt het poortje weer achter me dicht, rammel weer met het slot en open de buitendeur. Gelukkig … ik ben er geraakt!

Ik kijk naar rechts de speelruimte in en zie mijn flinke zoon op het klimrek of tussen de grote plastic blokken en … hij begint te schreeuwen, roepen, loopt rood/paars aan van woede! “Waarom kom je mij altijd zo vroeg haaaaahaaaalen?”

Dat is het moment waarop je als ouder denkt: “Why the f…. do I even bother?”

En dan duurt het nog minstens 10 minuten vooraleer hij zijn schoenen aandoet, zijn boekentas zoekt en met veel tralala naar de auto loopt. Tegen dat we thuis zijn is hij meestal wel gekalmeerd hoor. En later op de avond krijg ik wel nog een lieve kus of knuffel. Softie …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: