Archief | juni, 2011

Warme ballekes

15 Jun

OK, dit is misschien niet iets wat je meteen op het worldwide web smijt maar toch … ik vond dit gewoon super! Als ik haar vertel dat ik dit voor iedereen leesbaar maakte, krijgt ze waarschijnlijk knalrode kaken. Maar ze deed het toch maar.

Zoals reeds vermeld in de vorige berichten verloopt het hele zindelijkheidsgebeuren bij Kamiel niet zo vlotjes. Overdag was hij min of meer zindelijk. Alhoewel bij extreme vermoeidheid (zo ’s avonds tussen 18 en 20 u) of bij extreme inspanningen (à la ‘ik speel lekker verder en ik doe alsof ik die pipi of kaka niet voel duwen …’) er zich toch nog wel eens een ongelukje durfde voordoen. En jullie weten al allemaal dat we nu ook ’s nachts die pampers hadden afgezworen. Ik moet jullie niet vertellen zeker hoe dikwijls ik die lakens, onderlakens, hoeslakens, matrasbeschermers al heb moeten wassen … juist ja!

Sinds we dus die pampers hebben afgezworen, loop ik elke morgen Kamiels kamer binnen en voel dan even aan zijn pyjamabroek of die nat of droog is. Marie heeft me dat al enkele keren zien doen en besloot blijkbaar deze morgen om die taak in mijn afwezigheid op zich te nemen. Ze kwam doodleuk aan Marc vertellen dat Kamiel zijn bed nat was omdat ze aan zijn ballekes gaan voelen was en die hadden warm.

Voilà!

Wat dat manneke toch allemaal moet verdragen van zijn zus he? En dan was zijn bed niet eens nat …

En nu mogen jullie heel hard beginnen lachen. Dat deed ik ook toen Marc me dit deze morgen e-mailde 🙂

Groeien

6 Jun

En dat Kamieleke blijft maar (op)groeien!

De twee voorgaande weken hielden wij ons vooral bezig met hem te prijzen en te belonen omdat hij geen pamper meer droeg ’s nachts en zijn bed grotendeels (1 groot en 1 kleiner accident) droogbleef. We kochten hem na veel zagen en zeuren vorige vrijdag dan zijn Playmobil-beloning maar moesten hem zaterdagmorgen toch weer berispen toen zijn bed weer nat was. En we voegden de clausule ‘het Playmobil speelgoedje is geen verworven recht voor de toekomst’ toe aan zijn ‘geen-nat-bed-meer’-contract.

Vorige zaterdag besloot hij dan dat die twee kleine steunwielekes van zijn fiets moesten. Afin, wij besloten dat eigenlijk en hij besloot dan maar om ons gelijk te geven en binnen de 8 minuten nadat die wielekes verdwenen waren te fietsen gelijk Tom Boonen het nooit gedaan heeft. Voordat we ons nog maar rechtzetten om hem te gaan helpen met fietsen zonder steunwielekes, fietste meneer heen en weer over het gazon! Piece of cake, fluitje van een cent, easy peasy!

We slaakten een zucht van verlichting want onze lieve Marie deed ons anderhalf jaar achter haar na hollen vooraleer ze de fietsbeginselen onder de knie had …

Deel xxx in de reeks ‘grappige kinderpraat’

6 Jun

Marie en Kamiel zitten bij papa in de auto en zien een platgereden duif op straat liggen.

Kamiel roept: “Kijk, een platte dode vogel!”

Waarop Marie antwoordt: “Da’s een dieetvogel!”

 

 

Luchtspringertje

1 Jun

Deze morgen in Kamiel’s slaapkamer:

“Papaaaaah, waar is mijn luchtspringertje?”

Zijn geluksbrengertje (olifantje) dus  …

Waarom toch mama?

1 Jun

Elke avond hetzelfde tafereel …

Ik probeer om 17.05 u buiten te stappen op mijn werk. Probeer, want vaak is het al 17.10 u of 17.20 u … Ik loop over de parking naar mijn auto, smijt mijn handtas, lunchzak en laptop op de passagierszetel en rij de straat uit. Gedurende een 35-tal minuten waag ik mijn leven tussen andere gestresseerde ouders en niet-ouders op weg naar huis. Ik rijd (te) snel want ik wil er zo snel mogelijk zijn. Ik denk aan mijn bloedjes van kinderen, die al van ’s morgens 08.45 u (met veel chance, als de papa op tijd is) op school en in de opvang zitten en ik voel me schuldig. Ik denk aan de laatste kus of knuffel die ik hen ’s morgens om 07.00 u nog gaf. Welke kleren hebben ze ook al weer aan vandaag? Welke toets maakte Marie vandaag?

Ik rijd de parking aan de opvang op, sluit vliegensvlug mijn auto, spurt naar het poortje, rammel met het stroeve slot, smijt het poortje weer achter me dicht, rammel weer met het slot en open de buitendeur. Gelukkig … ik ben er geraakt!

Ik kijk naar rechts de speelruimte in en zie mijn flinke zoon op het klimrek of tussen de grote plastic blokken en … hij begint te schreeuwen, roepen, loopt rood/paars aan van woede! “Waarom kom je mij altijd zo vroeg haaaaahaaaalen?”

Dat is het moment waarop je als ouder denkt: “Why the f…. do I even bother?”

En dan duurt het nog minstens 10 minuten vooraleer hij zijn schoenen aandoet, zijn boekentas zoekt en met veel tralala naar de auto loopt. Tegen dat we thuis zijn is hij meestal wel gekalmeerd hoor. En later op de avond krijg ik wel nog een lieve kus of knuffel. Softie …

Spreekbeurt

1 Jun

Marie moet binnen een paar weken haar eerste spreekbeurt geven! Spannend!!!

Gisteren moest ze een thema zoeken. Alles passeerde de revue: Justin Bieber (yuk), dansen, TV, dieren, … Maar ze vond niet echt iets wat haar interesseerde. “Het mag ook een land zijn, mama”, zei ze ineens. En ik werd ineens teruggesmeten naar mijn lagere schooltijd, toen ik ijverig de Artis Historia-punten verzamelde en die dan inruilde voor grote boeken waar je prenten mocht inplakken. Eén van die boeken ging over Australië, met prachtige foto’s van landschappen, natuur en dieren. En ik herinner me dat ik Australië koos als thema voor één van mijn eerste spreekbeurten. Fier als een gieter toonde ik de prenten in het boek en vertelde over de dingo’s, kangoeroe’s, wombats, …

“Mag ik dan over Mallorca spreken?”, vroeg ze. Natuurlijk mag ze dat! En mama zal haar daar heel graag bij helpen. We hebben al een aantal boeken over ons favoriete vakantieland, dus foto’s genoeg om te tonen. En het internet – die o zo leuke tool waar wij in de verste verte nog niet van hadden gehoord in de jaren ’80 – zal ons ook wel de nodige informatie kunnen verschaffen.

Ik kijk er al naar uit om samen met haar een fantastische spreekbeurt voor te bereiden! En ze gaat dat goed doen, die spreekvaardige dochter van ons.