It’s one small step for Marie but one giant leap for her parents!

25 Feb

Marie en haar angsten. Je kan er moeilijk hoogte van krijgen. Laat je haar alleen in de badkamer dan zou ze het kot bijeenkrijsen. Laat je haar alleen in een aankomsthal van de luchthaven dan kijkt ze nog niet om!

Maar deze week zette ze weer een grote stap voorwaarts in het overwinnen van die angsten.

Wij zitten thuis al meer dan 1 jaar ’s avonds in de kou. Letterlijk dus. Want ongeveer 1 jaar geleden besliste Marie ineens dat ze bang was en dat de deuren van de living en de keuken beneden moesten openblijven. Want als die deuren dicht waren, hoorde ze ons niet meer en dan was ze weer alleen … begrijpe wie kan! Eerst protesteerden we hier natuurlijk tegen, met hysterische taferelen tot gevolg. Dan gaven we toe, ook om het ons iets makkelijker te maken en om ervoor te zorgen dat ze wel op tijd ging slapen en ook effectief sliep na een tijdje. Dat was dus 1 jaar geleden. Haar kamerdeur open, het licht aan op de gang boven en beneden 2 deuren wagenwijd open. Lekker fris in de zomer, berekoud in de winter. Om nog maar te zwijgen van de mazout die erdoor vloog!

Vorig weekend moest er dus weer mazout geleverd worden. Spijtig genoeg net op het moment dat de prijs historisch hoog stond … En Marie was getuige van ons gesprek over hoe moeilijk het toch was en hoeveel dat wel niet kostte en dat we toch liever hadden dat die deuren dicht bleven … En ineens was het OK! Ze zei dat de deuren dicht mochten! De klik was er ineens …

Maandagavond gaan we naar boven. Ik stop haar onder, geef haar een kusje, zing mijn slaapliedje (oh yeah!) en vraag stillekes of de deuren beneden nu dicht mochten? Ja hoor, mama, geen probleem!

Dinsdagochtend zegt ze me dat ze zo goed geslapen heeft omdat die deuren nu dicht waren en ze niet meer wakker werd van de telefoon of de TV. Tja, dat wist ik ook wel …

Dinsdagavond vraag ik voorzichtig of ook het grote licht in de gang boven misschien uit mag als ik in plaats daarvan het kleine licht beneden laat branden? OK mama, doe maar!

Woensdagochtend zegt ze me dat ze toch beter geslapen had nu dat grote licht niet meer in haar ogen scheen. Wederom, tja …

Voor minder gevoelige kinderen misschien een peulenschilletje … voor onze hyperhooggevoelige Marie een hele grote stap!

En voor ons een hele verademing!

Advertenties

Eén reactie to “It’s one small step for Marie but one giant leap for her parents!”

  1. Els 27 Feb 11 bij 2:00 pm #

    Zalig!!! Denk je op zo’n moment niet: hadden we dat 2 maand eerder maar bedacht!? Kinderen, ze zijn een raadsel en het opvoeden vaak een doolhof: wanneer je zeker bent dat je nu de juiste eg gevonden hebt, loop je knal tegen een blinde muur en wanneer je het niet meer weet, komen ze zélf met een nieuwe weg… Never a dull moment! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: