Kinderverdriet

16 Feb

Een nieuwe (of reeds bestaande?) rage op school zijn de kleine hondjes in blikken doosjes. Zo van die doosjes die je in de Brantano uit een automaat kan draaien. Toen we vorige zomer aan zee waren, had Marie er zo eentje mogen draaien. Dat doosje met dat hondje ging de eerste dagen overal meer naartoe om dan in de grote bak met kleine spulletjes in onze berging te verzeilen. En niet meer bekeken te worden …

Vorige vrijdag moest Marie ineens dat hondje weer hebben! Ah ja, een paar meisjes van haar klas hadden hun hondjes ook mee en zij moest natuurlijk mee met de hoop. Doosje en hondje gevonden, het hondje kreeg nog een hondebotje (van Kamiel zijn Playmobil) en een dekentje mee en iedereen was tevreden!

Tot maandagavond … Een verdrietige Marie kwam me tegemoet in de opvang. Haar hondje was kwijt!

Op school heerst er een gedoogbeleid in verband met speelgoed van thuis mee naar school nemen. Tot voor kort mochten de kinderen niets mee naar school nemen omdat het risico dat er iets kapot raakt, verloren gedaan wordt veel te groot is. Maar nu heeft de directie beslist dat de kinderen wel iets mogen meenemen (beperkt natuurlijk, geen nintendo’s of dure spullen) maar dan op eigen risico. Verloren of kapot, pech gehad!

Wij hebben al 1000 keer tegen Marie gezegd dat ze dus op eigen risico spulletjes meeneemt naar school. Ja, ja, het ene oor erin, het andere oor er weer uit … We zijn al vriendenboekjes, tandjes, silly bands, diddl-blaadjes, enz. kwijtgeraakt op school. Telkens met veel verdriet en een plas tranen.

Terug naar maandagavond dus. Het hondje was onvindbaar. Blijkbaar had ze het doosje met het hondje op tafel gezet toen ze in de opvang met een paar vriendinnetjes trivial pursuit aan het spelen was. Het ene moment keek ze nog in het doosje en was haar hondje nog ‘aanwezig’. Het andere moment keek een vriendinnetje in het doosje en was het hondje spoorloos! Ze vertelde mij het ganse verhaal tussen de snikken, tranen en snottebellen door. Maar ik hoorde maar 1 zin: “Mijn vriendinnetje keek in het doosje en zei: waar is het hondje dan?”. Het hondje, lieve mensen, is er helemaal niet vandoor gegaan. Het hondje werd gestolen!

En zo werd een mooie bubbel in Marie’s kleine leventje kapotgeprikt. Er bestaan ook slechte mensen/kinderen. Ze beseft nu dat er ook kinderen zijn die de spulletjes van andere kinderen wegnemen. En ik ga zeker niemand beschuldigen. Maar het was zo duidelijk voor mij. Het doosje laten staan en gewoon dat hondje er uit nemen. En niet beseffen dat je iemand veel verdriet bezorgt daardoor … Erg he?

Ik vroeg ’s avonds nog aan de mama van een vriendinnetje waar ik zulke hondjes kon kopen en die mailde me terug dat haar dochtertje nog wel een hondje op overschot had voor Marie. Het contrast kon niet groter zijn! De ene neemt, de andere is zo goed om te geven.

Ik hoop dat diegene die Marie’s hondje heeft meegenomen, zich toch wel een beetje slecht gaat voelen en het hondje alsnog teruggeeft. Anoniem is ook goed. Dan komt het misschien nog allemaal goed met deze wereld …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: