Archief | februari, 2011

It’s one small step for Marie but one giant leap for her parents!

25 Feb

Marie en haar angsten. Je kan er moeilijk hoogte van krijgen. Laat je haar alleen in de badkamer dan zou ze het kot bijeenkrijsen. Laat je haar alleen in een aankomsthal van de luchthaven dan kijkt ze nog niet om!

Maar deze week zette ze weer een grote stap voorwaarts in het overwinnen van die angsten.

Wij zitten thuis al meer dan 1 jaar ’s avonds in de kou. Letterlijk dus. Want ongeveer 1 jaar geleden besliste Marie ineens dat ze bang was en dat de deuren van de living en de keuken beneden moesten openblijven. Want als die deuren dicht waren, hoorde ze ons niet meer en dan was ze weer alleen … begrijpe wie kan! Eerst protesteerden we hier natuurlijk tegen, met hysterische taferelen tot gevolg. Dan gaven we toe, ook om het ons iets makkelijker te maken en om ervoor te zorgen dat ze wel op tijd ging slapen en ook effectief sliep na een tijdje. Dat was dus 1 jaar geleden. Haar kamerdeur open, het licht aan op de gang boven en beneden 2 deuren wagenwijd open. Lekker fris in de zomer, berekoud in de winter. Om nog maar te zwijgen van de mazout die erdoor vloog!

Vorig weekend moest er dus weer mazout geleverd worden. Spijtig genoeg net op het moment dat de prijs historisch hoog stond … En Marie was getuige van ons gesprek over hoe moeilijk het toch was en hoeveel dat wel niet kostte en dat we toch liever hadden dat die deuren dicht bleven … En ineens was het OK! Ze zei dat de deuren dicht mochten! De klik was er ineens …

Maandagavond gaan we naar boven. Ik stop haar onder, geef haar een kusje, zing mijn slaapliedje (oh yeah!) en vraag stillekes of de deuren beneden nu dicht mochten? Ja hoor, mama, geen probleem!

Dinsdagochtend zegt ze me dat ze zo goed geslapen heeft omdat die deuren nu dicht waren en ze niet meer wakker werd van de telefoon of de TV. Tja, dat wist ik ook wel …

Dinsdagavond vraag ik voorzichtig of ook het grote licht in de gang boven misschien uit mag als ik in plaats daarvan het kleine licht beneden laat branden? OK mama, doe maar!

Woensdagochtend zegt ze me dat ze toch beter geslapen had nu dat grote licht niet meer in haar ogen scheen. Wederom, tja …

Voor minder gevoelige kinderen misschien een peulenschilletje … voor onze hyperhooggevoelige Marie een hele grote stap!

En voor ons een hele verademing!

Advertenties

Kinderverdriet

16 Feb

Een nieuwe (of reeds bestaande?) rage op school zijn de kleine hondjes in blikken doosjes. Zo van die doosjes die je in de Brantano uit een automaat kan draaien. Toen we vorige zomer aan zee waren, had Marie er zo eentje mogen draaien. Dat doosje met dat hondje ging de eerste dagen overal meer naartoe om dan in de grote bak met kleine spulletjes in onze berging te verzeilen. En niet meer bekeken te worden …

Vorige vrijdag moest Marie ineens dat hondje weer hebben! Ah ja, een paar meisjes van haar klas hadden hun hondjes ook mee en zij moest natuurlijk mee met de hoop. Doosje en hondje gevonden, het hondje kreeg nog een hondebotje (van Kamiel zijn Playmobil) en een dekentje mee en iedereen was tevreden!

Tot maandagavond … Een verdrietige Marie kwam me tegemoet in de opvang. Haar hondje was kwijt!

Op school heerst er een gedoogbeleid in verband met speelgoed van thuis mee naar school nemen. Tot voor kort mochten de kinderen niets mee naar school nemen omdat het risico dat er iets kapot raakt, verloren gedaan wordt veel te groot is. Maar nu heeft de directie beslist dat de kinderen wel iets mogen meenemen (beperkt natuurlijk, geen nintendo’s of dure spullen) maar dan op eigen risico. Verloren of kapot, pech gehad!

Wij hebben al 1000 keer tegen Marie gezegd dat ze dus op eigen risico spulletjes meeneemt naar school. Ja, ja, het ene oor erin, het andere oor er weer uit … We zijn al vriendenboekjes, tandjes, silly bands, diddl-blaadjes, enz. kwijtgeraakt op school. Telkens met veel verdriet en een plas tranen.

Terug naar maandagavond dus. Het hondje was onvindbaar. Blijkbaar had ze het doosje met het hondje op tafel gezet toen ze in de opvang met een paar vriendinnetjes trivial pursuit aan het spelen was. Het ene moment keek ze nog in het doosje en was haar hondje nog ‘aanwezig’. Het andere moment keek een vriendinnetje in het doosje en was het hondje spoorloos! Ze vertelde mij het ganse verhaal tussen de snikken, tranen en snottebellen door. Maar ik hoorde maar 1 zin: “Mijn vriendinnetje keek in het doosje en zei: waar is het hondje dan?”. Het hondje, lieve mensen, is er helemaal niet vandoor gegaan. Het hondje werd gestolen!

En zo werd een mooie bubbel in Marie’s kleine leventje kapotgeprikt. Er bestaan ook slechte mensen/kinderen. Ze beseft nu dat er ook kinderen zijn die de spulletjes van andere kinderen wegnemen. En ik ga zeker niemand beschuldigen. Maar het was zo duidelijk voor mij. Het doosje laten staan en gewoon dat hondje er uit nemen. En niet beseffen dat je iemand veel verdriet bezorgt daardoor … Erg he?

Ik vroeg ’s avonds nog aan de mama van een vriendinnetje waar ik zulke hondjes kon kopen en die mailde me terug dat haar dochtertje nog wel een hondje op overschot had voor Marie. Het contrast kon niet groter zijn! De ene neemt, de andere is zo goed om te geven.

Ik hoop dat diegene die Marie’s hondje heeft meegenomen, zich toch wel een beetje slecht gaat voelen en het hondje alsnog teruggeeft. Anoniem is ook goed. Dan komt het misschien nog allemaal goed met deze wereld …

Een mooi moment …

16 Feb

Dinsdagnacht werd ik om 02.48 u (zo’n gsm langs je bed is toch handig) wakker van het gehoest van Kamiel. Ik probeerde het blaffende hondje even te negeren in de hoop dat ik mocht verderslapen (en hij ook) maar tevergeefs … Na een paar minuten toch maar opgestaan, hoestlepeltje erbij gehaald en naar zijn kamertje. Nu moeten jullie weten dat je, om Kamiel ’s nachts wakker te krijgen, het grove geschut moet bijhalen. Hem aanspreken, lichtjes wakker schudden, met een nat washandje in zijn gezicht wrijven, het haalt allemaal niks uit, hij slaapt als een os(je) verder.

Ik ging bij hem op bed zitten en begon stillekes te zeggen dat mama een lepeltje had voor de hoest en dat hij eventjes moest rechtop zitten om dat lepeltje te nemen. Wonder boven wonder ging hij flink rechtzitten en nam dat lepeltje zonder morren! Hij wilde nog even drinken en ging toen weer liggen. Ik bleef even bij hem zitten want de hoest bleef hardnekkig doorzetten en ik weet uit ervaring dat Kamiel nogal vlug overgeeft bij het hoesten. En toen keek hij mij aan, pakte mijn hand en legde zijn handje in mijn hand. En zonder woorden wist ik dat mijn kleine ventje mij eventjes nodig had. Even de warmte van mama’s hand, even haar zachte woorden om weer tot rust te komen en verder te slapen. Ik heb daar zo 20 minuten gezeten en naar hem gekeken.

In deze rusteloze, stresserende, opgejaagde wereld hadden Kamiel en ik even een moment van ons twee. Ik herinnerde mij die eerste nachten in het ziekenhuis toen ik ’s nachts niet kon slapen en dan maar naar hem lag te staren. Dat kleine ventje lekker warm langs mij in mijn bed.

Dat moment, die 20 minuten in het holst van de nacht, zorgde er voor dat ik gisteren de ganse dag op wolkjes liep en mijn vermoeidheid en opkomende verkoudheid kon vergeten. Dankjewel lieve Kamiel!

Mommyblogs

9 Feb

Wat lees ik vandaag in de Standaard? Huisje, boompje, blogje!

Een fantastisch artikel over bloggende mama’s. En nog fantastischer is dat ik dagelijks de blogs lees van die mama’s die in het artikel voorkomen! 

Zo herkenbaar ook. Waarom start je met een blog? Omdat je dingen wil delen met de rest van de wereld. Niet noodzakelijk over je kinderen maar ook over bepaalde hobby’s (heb ik niet) of gekke kunstjes die je wel wil tonen (behoren tegelijkertijd was opvouwen, eten, TV-kijken, telefoneren en computeren daar ook bij?). Mijn blog gaat vooral over de kids. Zo hebben zij later ook een leuk naslagwerk over hun jeugdjaren. En heel af en toe gaat het hier ook over mezelf of mijn echtgenoot. En een receptje zal ik ook eens durven posten – zij het dan niet van mezelf maar wel van anderen (check out Mme Zsazsa for more yummy recipes).

Een welverdiende chapeau en proficiat aan alle bloggende mama’s! You (we) rule!

“Een glazen ridderkostuum” (sic dixit Kamiel)

2 Feb

Kamiel wil een glazen ridderkostuum. Wat zegt u? Wat dat is? Wel, na ongeveer 2 weken ben ik er gisteren achter gekomen. Tadaa:

Ik wilde hem voor carnaval een gewoon ridderpakje kopen – in de Aldi stond er eentje aan 6 euro of zo. Ik toonde hem het foldertje maar hij was niet enthousiast. “Maar ik wil een glazen ridderkostuum mama!” De uitleg die ik daarna kreeg varieerde van “een grijs bord” tot “een glazen hoed”. Tja …

Gisteren vonden we het foldertje van de Fun in onze bus en daar stond me toch het glazen ridderkostuum in zeker! Zijn gezicht glunderde nogal toen hij dat zag!

Enfin, zaterdag plannen we dus een bezoekje aan de Fun want wie weet hoe snel die dingen weer uitverkocht zijn.

Buis

2 Feb

Die huiswerk perikelen krijgen nog een staartje. Marie kwam gisteren thuis met een buis …

3,5/10 op taal. Oei …

En dat was niet de enige slechte toets blijkbaar. Er zaten er een paar tussen die meer naar de 5 dan naar de 10 neigden.

Oei in het kwadraat dus!

Hoe zeggen ze dat ook alweer: we gaan de schroeven wat moeten aandraaien? Ik denk het ook. Aangezien die slechte toetsen haar puntentotaal op het volgende rapport serieus gaan aantasten, denk ik eerlijk gezegd dat de paasklokken hier maar 50% van het kinderaantal gaan gelukkig maken. Slecht rapport, geen beloning. Spijtig …

Dat zou natuurlijk wel gemakkelijk zijn, haar gewoon straffen zonder meer. Maar zo zijn we niet. Ik heb de juf al per mail gecontacteerd om haar te vragen wat we kunnen doen. Meer oefenen? OK!

Ik kan me niet herinneren dat ik in het lager onderwijs ooit met een buis naar huis gekomen ben. Ik zou er ook niet goed van geweest zijn, denk ik.