De parabel van de verloren … Nijn!

25 Jul

Herinnert u zich dit droevige verhaal nog? Eén jaar lang rouwden wij om Nijntje. Het eerste geschenkje van Marie voor haar broertje Kamiel. Kamiel’s trouwe knuffel. Het Nijntje met het kleine gezichtje, sic dixit Kamiel.

Wel … he’s back! (met een Chucky-achtige stem klinkt dit nog beter :-))

Toen Nijntje vorig jaar naar de eeuwige wortelvelden verdwenen was, kochten we voor Kamiel een nieuw Nijntje. Nijntje 2 werd onmiddellijk aanvaard en diende ongeveer 1 jaar als troost, knuffel, speeldier, hoofdkussen, zakdoek, enz … Enkele weken geleden trok meter naar Maastricht en kocht voor Kamiel nog een Nijntje. Als reserve, moest Nijntje 2 ook beslissen om zich van ons te distantiëren, zeg maar. Sindsdien liep Kamiel dus rond met een grijs, afgewassen Nijntje en een proper, muntgroen Nijntje.

Tot vorige dinsdag dus.

We besloten ’s middags een barbecueke te doen en bij het klaarzetten van de tuintafel zwiepte ik de Nijntjes van de tafel om hen binnen te leggen. Tiens … het was zo’n grote hoop Nijntjes ineens! Ik tel ze en … 3 Nijntjes! Huh? Ik loop naar Marc om hem te vragen hoe we ineens aan 3 Nijntjes komen en in mijn gedachten stel ik me voor dat Kamiel de dag ervoor in de speeltuin ergens een kindje zijn Nijntje heeft afgepakt. Marc weet ook niet hoe we aan 3 Nijntjes komen – hij had dat 3de Nijntje de avond ervoor al op de salontafel zien liggen (tja, mannen vragen zich dan niet even af hoe dat zou kunnen tssss).

Ineens valt mijn oog op een loopkarretje (zo eentje met een ‘verborgen’ bakje met dekseltje) dat Marc de dag ervoor nog eens uit de kelder had opgediept voor Kamiel. En toen vielen alle puzzelstukken in mekaar! Vorig jaar op die bewuste vakantiedag na het blotevoetenpad en ons bezoek aan de Carrefour heeft Kamiel dus zijn Nijntje en tutje in dat bakje gelegd. Toen we na een paar uur Nijntje en tutje zochten, wist hij zelf niet meer dat hij die in dat bakje gelegd had. En wij hebben daar niet in gekeken … dom dat we zijn! Het loopkarretje verdween in de kelder wegens weinig interesse van Kamiel en Nijntje en tutje hebben dus 1 jaar lang in onze kelder gelegen! Terwijl wij dachten dat Nijntje in de Carrefour verdwenen was! Marc heeft toen dagenlang de Carrefour afgezocht, ik ben minstens 6 keer in dat jaar aan het Onthaal gaan vragen of ze geen groen konijntje gevonden hadden, we hebben met nostalgie aan Nijntje teruggedacht. En die kleine stakker lag gewoon in onze kelder!

Kamiel bleef er heel kalm bij. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij dat Nijntje had teruggevonden. En dat tutje! Met een leeuw op, mama!!!

En wij zijn gewoon blij dat Marie’s eerste geschenkje voor haar broer weer terecht is. Het enige nadeel is dat we de ganse dag lopen te tellen: Nijntje 1, Nijntje 2, Nijntje 3 …

Advertenties

Eén reactie to “De parabel van de verloren … Nijn!”

  1. Cindy 27 Jul 10 bij 6:12 pm #

    Haha hier is het doodoo 1,2 en 3 ligt helaas in Barcelona 🙂
    Grappig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: