Archief | juli, 2010

De parabel van de verloren … Nijn!

25 Jul

Herinnert u zich dit droevige verhaal nog? Eén jaar lang rouwden wij om Nijntje. Het eerste geschenkje van Marie voor haar broertje Kamiel. Kamiel’s trouwe knuffel. Het Nijntje met het kleine gezichtje, sic dixit Kamiel.

Wel … he’s back! (met een Chucky-achtige stem klinkt dit nog beter :-))

Toen Nijntje vorig jaar naar de eeuwige wortelvelden verdwenen was, kochten we voor Kamiel een nieuw Nijntje. Nijntje 2 werd onmiddellijk aanvaard en diende ongeveer 1 jaar als troost, knuffel, speeldier, hoofdkussen, zakdoek, enz … Enkele weken geleden trok meter naar Maastricht en kocht voor Kamiel nog een Nijntje. Als reserve, moest Nijntje 2 ook beslissen om zich van ons te distantiëren, zeg maar. Sindsdien liep Kamiel dus rond met een grijs, afgewassen Nijntje en een proper, muntgroen Nijntje.

Tot vorige dinsdag dus.

We besloten ’s middags een barbecueke te doen en bij het klaarzetten van de tuintafel zwiepte ik de Nijntjes van de tafel om hen binnen te leggen. Tiens … het was zo’n grote hoop Nijntjes ineens! Ik tel ze en … 3 Nijntjes! Huh? Ik loop naar Marc om hem te vragen hoe we ineens aan 3 Nijntjes komen en in mijn gedachten stel ik me voor dat Kamiel de dag ervoor in de speeltuin ergens een kindje zijn Nijntje heeft afgepakt. Marc weet ook niet hoe we aan 3 Nijntjes komen – hij had dat 3de Nijntje de avond ervoor al op de salontafel zien liggen (tja, mannen vragen zich dan niet even af hoe dat zou kunnen tssss).

Ineens valt mijn oog op een loopkarretje (zo eentje met een ‘verborgen’ bakje met dekseltje) dat Marc de dag ervoor nog eens uit de kelder had opgediept voor Kamiel. En toen vielen alle puzzelstukken in mekaar! Vorig jaar op die bewuste vakantiedag na het blotevoetenpad en ons bezoek aan de Carrefour heeft Kamiel dus zijn Nijntje en tutje in dat bakje gelegd. Toen we na een paar uur Nijntje en tutje zochten, wist hij zelf niet meer dat hij die in dat bakje gelegd had. En wij hebben daar niet in gekeken … dom dat we zijn! Het loopkarretje verdween in de kelder wegens weinig interesse van Kamiel en Nijntje en tutje hebben dus 1 jaar lang in onze kelder gelegen! Terwijl wij dachten dat Nijntje in de Carrefour verdwenen was! Marc heeft toen dagenlang de Carrefour afgezocht, ik ben minstens 6 keer in dat jaar aan het Onthaal gaan vragen of ze geen groen konijntje gevonden hadden, we hebben met nostalgie aan Nijntje teruggedacht. En die kleine stakker lag gewoon in onze kelder!

Kamiel bleef er heel kalm bij. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij dat Nijntje had teruggevonden. En dat tutje! Met een leeuw op, mama!!!

En wij zijn gewoon blij dat Marie’s eerste geschenkje voor haar broer weer terecht is. Het enige nadeel is dat we de ganse dag lopen te tellen: Nijntje 1, Nijntje 2, Nijntje 3 …

Advertenties

Warm

3 Jul

Met dit warme (zeg maar pokkehete) weer vind ik eindelijk weer tijd om te bloggen. Na 6 weken bijna full-time gewerkt te hebben, besefte ik ineens dat ons blogje op sterven na dood was. En we hebben toch verder geleefd ondertussen hoor.

Schoolfeest – 6 juni

Het was toen ook warm, het regende net voor de optredens begonnen en het bleef droog tot we weer naar huis moesten.

Toetsen

Marie moest zich ook nog door twee lange toetsenweken worstelen. De motivatie en concentratie zaten samen met de zon achter de wolken verscholen. Het was moeilijk, elke dag weer oefenen en herhalen. Maar de beloning was heel groot: een schitterend rapport! Met een klein uitschuivertje op metend rekenen (dat was ook één van de laatste toetsen) … Het belangrijkste is dat ze echt wel vooruitgang gemaakt heeft ten opzichte van het begin van het schooljaar. Ze heeft haar best gedaan!

Kamiel ook geslaagd!

Kamiel voltooide met glans zijn peuterklasje en mag naar de eerste kleuterklas! Hij is volgens de juf een flinke kerel, soms een deugnietje … Maar zo lief, zegt ze! Hij nam op de laatste schooldag fier 3 bloemetjes mee voor de juffen.

Vakantie

En nu is het vakantie voor de kids! Op dinsdag, donderdag en vrijdagvoormiddag gaan ze naar het Sjamajeeke! Voor Marie een kwelling (zo zegt ze dan ’s avonds maar blijkt dus dat ze zich enorm goed geamuseerd had gisteren en eergisteren), voor Kamiel het paradijs! Een speeltuintje, enorm grote zandbak en een wei met kleine paardjes! Er zit zelfs een ieniemienie-veulentje, zo schattig! Hij gaat nog ontgoocheld zijn als ik vanaf volgende vrijdag verlof heb …

En ik kijk uit naar mijn verlof! Met gemengde gevoelens dit jaar. Raar hoor! De vorige jaren keek ik zo enorm uit naar het verlof en dan was het puffen en zweten en mezelf er echt door worstelen de laatste weken. Nu ga ik zo graag werken dat ik het ergens bijna jammer vind dat ik volgende donderdag mijn buroke moet opruimen voor de volgende 3.5 weken … En toch snak ik naar een beetje rust. Het is een zwaar schema: ’s morgens om 06 u opstaan, om 07.15 u vertrekken, om 08 beginnen werken – tot 17 u, om 17.45 u in de opvang, daarna snelsnel koken, huiswerk maken, kinderen in bad en bed, opruimen en tegen 23 u weer in mijn bed duiken. Het zou iets makkelijker zijn als Marc op tijd kon thuis zijn maar hij is er pas rond 20 u … net op tijd om de kinderen nog een nachtkusje te geven.

Dus de volgende weken (vanaf 09/07) zoeken we dus de rust op. Marie vertrekt op 11 juli op kamp. We halen haar vrijdag 16 juli weer op. Kamiel is dus een klein weekje enig kind 🙂 En daarna is Marc ook met verlof en zijn we met vakantie in onze tuin 😉 Geen Mallorca dit jaar 😦 Maar we maken al plannen voor volgend jaar: nog 6 maanden en de touroperator-boeken voor zomer 2011 zijn er!