Archief | april, 2010

Druk, drukker, drukst

2 Apr

Het is hier zo druk de laatste weken. Ik heb het gevoel dat ik constant van hot naar her cross. In mijn zoektocht naar een nieuwe job sleur ik mezelf van het ene interimkantoor naar het andere, zit ik uren achter mijn laptop alle jobsites af te speuren en word ik bovendien ook nog eens vriendelijk verzocht me aan te melden bij de VDAB. Want na welgeteld 12 weken werkloosheid moet er toch even gecontroleerd worden of je wel degelijk actief een job zoekt. We willen toch geen werklozen die lui in de zetel liggen …

Daarnaast zijn de voorbije 2 weken ook heel ‘ongezond’ verlopen. Twee keer Spoedgevallen op 24 uur en een ‘roodvonkige’ broer!

Eerst mijn verhaal (ik mag ook eens eerst!): op een zonnige dinsdagnamiddag krijg ik compleet out of the blue pijn in mijn linkerzij. Niet zomaar een pijntje, echt P-I-J-N! Na ongeveer 3 uur en 1 Dafalgan forte later kroop ik letterlijk over de vloer. Huisarts gebeld maar aangezien het al 19.30 u was, kon zij niks meer doen en adviseerde ze me om naar Spoed te trekken. Zus opgebeld en zus was zo lief om mij te vergezellen. Tja, en dan kom je daar op Spoed aan en moet je vertellen wat er scheelt en … dan is de pijn ineens weg! Bloedafname, foto van de buik, nergens iets te zien! Na 2 uur mocht ik beschikken. De pijn kwam twee dagen erna weer terug en werd snel onderdrukt door de geadviseerde medicatie in te nemen. Een kronkel in mijn darm, zei de spoedarts. En daar kan je niks aan verhelpen. Eén enkele keer wordt dat een obstructie en moet je geopereerd worden. Nu weten jullie ook waar mijn 2 weesgegroetjes en 2 onzevaders ’s avonds voor dienen … God, zegene en beware mij!

De dag erna: weer een mooie lentedag! Ake had de schommels opgehangen en de kinderen amuseerden zich in het zonnetje. We planden ook nog een namiddagje fun in de speeltuin in Nieuwenhoven. Tot plots het onheil weer zijn weg naar ons vond! ‘Aaaaaauuuuuuwwwwwwwhhhhhh!!!!!’ klonk het – stel je ongeveer 130 decibel voor en je weet hoe hard Marie schreeuwde. Eerst keek ik nog niet echt geïnteresseerd op van mijn Libelle maar toen ze naar binnen kwam gelopen lag dat boekje snel op de tafel! Marie was in volle vaart met haar hoofd tegen de paal van de schommel gevlogen – modus operandi: je draait je schommel helemaal op, je legt je over het plankje en je draait rond tot je mottig bent. Of tot je dus met je hoofd tegen de paal botst … Waar ze de paal geraakt had, aan de rechterzijde van haar hoofd, boven haar oog, zat er een buil ter grootte van een kippenei. Een large kippenei! Ik wist niet wat ik zag en was dus echt in paniek. Moeke werd uit haar middagslaapje gehaald en die racete naar de diepvries voor ijs. Dat ijs – in de vorm van een zakje bevroren appelmoes 🙂 – werd op Marie’s hoofd geduwd maar die buil bleef groeien. En dan volgde dit: huisarts gebeld, jassen aan, handdoek met bevroren appelmoes mee, naar de auto, naar de huisarts gereden, huisarts Marie onderzocht, volgens haar niks aan de hand, toch even naar radiologie, Marie wil de buil niet zien, handdoek met bevroren appelmoes wordt stevig tegen het hoofd gedrukt, naar de auto, naar het ziekenhuis, ingeschreven, naar radiologie, even wachten, Marie lichtjes in paniek, in het kleedkamertje, naar de radiologie-ruimte, mama moet mee, mama achter het venstertje, mama niet zwanger – nee hoor, Marie zwaar in paniek, Marie op de tafel, voorhoofd en neus tegen de plaat, omdraaien, zijkant hoofd tegen de plaat, mama ziet alles op het computerscherm, raar hoor zo’n hoofd op de pc, mama vraagt zich af wat die bloemvormige dingskes in Marie’s hoofd zijn, ah ja haar oorbellen, Marie weer van de tafel af, tranen afdrogen, naar het kleedkamertje, pokkeheet daar met 3 personen, dokter komt zeggen dat alles in orde is, efkes wachten op de cd met de hoofdfoto’s, en wijle weer weg.

Een ijsje van Vica moest de pijn verzachten. Neen, niet om tegen haar hoofd te houden, wel om lekker op te smullen … De buil was de volgende dag al grotendeels verdwenen. Maar dan werd haar hele oog blauw, haar andere oog ook. En dan volgden alle kleuren van de regenboog. Op dit moment zitten we aan fluo-groen! Ze heeft een serieuze klap gehad en blijkbaar heeft ze een stevige schedel want het had veel erger kunnen zijn! De osteopaat heeft haar eergisteren ook nog even behandeld om te voorkomen dat haar schedel of haar oogkas zou verschuiven. Dat kan nog altijd een gevolg zijn van de klap maar door de behandeling kan het voorkomen worden. Pffff!

And to make matters worse: de dag erna – donderdag dus – komt Kamiel thuis met roodvonk! Hoesten, keelpijn, overal rode vlekken en hoge koorts. Hij heeft er gelukkig niet al te veel van afgezien, buiten dan de periodes dat de koorts hem onderhield. Dan lag hij maar wat ellendig te wezen in de sofa. Ice Age 2 en 3 zijn meerdere (ongeveer 30) keren bekeken geweest!

We hopen nu op een rustige paasvakantie! Alhoewel, rustig? Met 2 energieke kids in huis …