Moeder aan de stoof

17 Jan

Ik ben een huismus, toegegeven. Maar zo’n 3 à 4 keer per jaar wil ik ook eens weg. Een avondje uit, met man. Of een dagje shoppen met vriendinnen. Zonder kids! En de laatste tijd lijkt dat gewoon niet te lukken!

Ergens in oktober plannen twee vriendinnen en ik een dagje shoppen, lunch, koffie kletsen. Word ik toch niet ziek zeker? Alles afgezegd, geherarrangeerd, wordt de ene vriendin ziek. Murphy’s law? Eind november ga ik onder het mes met de bedoeling om op 5 december weer helemaal hersteld te zijn om toch eens na 4 jaar afwezigheid het jaarfeest van Marc zijn wielerclub bij te wonen. Can you hear me coming? Inderdaad, op 5 december gaat mijn teerbeminde alleen naar het feest en houden een emmer en ettelijke Dafalgans Forte me gezelschap. Het was bijna een scène uit een slechte film: manlief komt om 05.30 u ’s morgens thuis, nog helemaal enthousiast over het geslaagde jaarfeest en treft zijn zielige echtgenote op de sofa aan, één hoop ellende en helemaal niet meer enthousiast over haar recente operatie.

Gisterenavond mochten we dan naar het nieuwjaarsfeestje bij tante Bien, de beste onthaalmoeder ter wereld (sluikreclame toegestaan). Alhoewel ik me voordien al niet zo super voelde (buikkrampen), kon ik me toch oppeppen en gingen we blijgezind om 20.00 u richting Breughel-party! Ik ben er welgeteld anderhalf uur geweest … toen belde moeke met het blijde nieuws dat Kamiel al 2 keer had overgegeven en helemaal overstuur zijn mama wilde. Ik nam snel afscheid en racete naar mijn ouders. Kamiel zat bij ake op schoot, wit uitgeslagen. Alles bij mekaar gepakt, met Kamiel naar huis. Marie bleef bij moeke en ake slapen.

Tot 04.00 u deze morgen was het opvangen, droogwrijven, sussen, vertellen, pipi doen, diarree, protjes laten, enz … Toen is hij eindelijk in slaap gevallen. En ik ook … tot ongeveer 07.00 u toen mijn buik begon te protesteren. Tja, als eentje het krijgt, krijgt iedereen het. Ondertussen was Kamiel wakker en was hij precies wat beter. De aquarius ging er vlot in en bleef er in.

Dan om 10.30 u de bel. Ake stond voor de deur met Marie. “Ik voel mij niet goed …”. Hoofdpijn en buikpijn. Joepie! Terwijl ik dit typ, voelt ze zich al veel beter. Thank God …

Maar de clue komt nog. Ik had deze namiddag een halve blind date met twee vrouwen die net zoals ik onlangs van een gastric bypass geopereerd zijn. Door dezelfde chirurg, in hetzelfde ziekenhuis. En daar wilden we wel eens over nababbelen. Eentje had ik al ontmoet, zij was zo lief om me in het ziekenhuis te komen bezoeken. De andere was dus de halve blind date, wegens enkel nog maar ‘ontmoet’ op het gastric bypass forum en ooit 2.5 seconden in de vlucht toen zij bij de chirurg op consultatie binnenging en ik de wachtkamer inrende. Allez, inrende … instrompelde.

Die halve blind date moest ik dus ook noodgedwongen afbellen. Omdat ik mijn ziekelijke kinderen moeilijk aan een babysit kon toevertrouwen (papa moet dit weekend werken) en omdat ik mijn rommelende buik niet echt vertrouwde.

Het volgende uitje is gepland voor 6 februari – de uitgestelde versie van het dagje shoppen met de vriendinnen, part 3 al. Ik ben eens benieuwd wat Murphy nu weer in petto heeft …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: