Archief | januari, 2010

Een illusie armer …

24 Jan

Twee maal drie is vier, wiedewiedewiet en twee is negen.

‘k Richt de wereld in wiedewiede naar mijn eigen zin.

Dit zijn de eerste regels van een liedje dat hier ongeveer 15 keer per dag (in het weekend toch) uit de TV springt. De tune van Pippi Langkous dus. Een grote hit op VTMKZoom en een nieuwe TV-verslaving voor Marie en Kamiel. In de kerstvakantie heeft VTMKZoom eens een heel weekend elk half uur een Pippi-aflevering uitgezonden en die heb ik toen allemaal opgenomen. En die worden nu constant opnieuw bekeken. Tot mijn grote spijt soms …

Pippi Langkous was er al toen ik nog een kind was. Reden voor mij om de hoofdrolspelers eens even te googlen. Voor mij misschien een must-know, voor Marie een grote teleurstelling. Want hoe leg je haar uit dat Pippi in het echt niet 10 is maar 51? En dat die lieve Annika eigenlijk niet zo’n lief snoetje meer heeft maar een dubbele kin? Leg maar eens uit dat die serie in de jaren 70 werd opgenomen en nu nog steeds herhaald wordt? Want voor een 7-jarige speelt alles zich toch in het heden af? Ze moest wel lachen om de foto’s uit heden en verleden maar toch zag je haar nadenken … en ze was een beetje verdrietig dat haar idool nu al zo oud was.

Ter verduidelijking:

 

 

 

 

 

 

 

 

Pippi toen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inger Nilsson nu, de lach is nog hetzelfde …

En die desillusie brengt me terug naar midden jaren 80. Kerstavond of kerstdag … Ik zit bij mij thuis in de living geboeid naar een Sissi-film te kijken. En ik was zo in vervoering door die romantiek, die jurken, Sissi en haar Franz-Joseph dat ik tegen mijn mama zei dat ik Sissi wel eens wilde ontmoeten. Sissi, zo vertelde mijn mama, heette in het echt Romy Schneider en was toen al een paar jaar dood … Ik stortte gewoonweg in. Ik herinner me nog dat ik in de zetel lag te huilen omdat ik mijn idool nu nooit meer ging zien (ach ja, ik ben een drama queen).

Kleine meisjes worden groot maar elk jaar tijdens de kerstperiode waagt één of andere TV-zender zich er toch aan om een Sissi-film uit te zenden. En telkens kijk ik, nog steeds begeesterd door Sissi (Romy) en haar verliefde, dromerige blikken. En ik heb zelfs de Sissi DVD box gekocht … neh!

Moeder aan de stoof

17 Jan

Ik ben een huismus, toegegeven. Maar zo’n 3 à 4 keer per jaar wil ik ook eens weg. Een avondje uit, met man. Of een dagje shoppen met vriendinnen. Zonder kids! En de laatste tijd lijkt dat gewoon niet te lukken!

Ergens in oktober plannen twee vriendinnen en ik een dagje shoppen, lunch, koffie kletsen. Word ik toch niet ziek zeker? Alles afgezegd, geherarrangeerd, wordt de ene vriendin ziek. Murphy’s law? Eind november ga ik onder het mes met de bedoeling om op 5 december weer helemaal hersteld te zijn om toch eens na 4 jaar afwezigheid het jaarfeest van Marc zijn wielerclub bij te wonen. Can you hear me coming? Inderdaad, op 5 december gaat mijn teerbeminde alleen naar het feest en houden een emmer en ettelijke Dafalgans Forte me gezelschap. Het was bijna een scène uit een slechte film: manlief komt om 05.30 u ’s morgens thuis, nog helemaal enthousiast over het geslaagde jaarfeest en treft zijn zielige echtgenote op de sofa aan, één hoop ellende en helemaal niet meer enthousiast over haar recente operatie.

Gisterenavond mochten we dan naar het nieuwjaarsfeestje bij tante Bien, de beste onthaalmoeder ter wereld (sluikreclame toegestaan). Alhoewel ik me voordien al niet zo super voelde (buikkrampen), kon ik me toch oppeppen en gingen we blijgezind om 20.00 u richting Breughel-party! Ik ben er welgeteld anderhalf uur geweest … toen belde moeke met het blijde nieuws dat Kamiel al 2 keer had overgegeven en helemaal overstuur zijn mama wilde. Ik nam snel afscheid en racete naar mijn ouders. Kamiel zat bij ake op schoot, wit uitgeslagen. Alles bij mekaar gepakt, met Kamiel naar huis. Marie bleef bij moeke en ake slapen.

Tot 04.00 u deze morgen was het opvangen, droogwrijven, sussen, vertellen, pipi doen, diarree, protjes laten, enz … Toen is hij eindelijk in slaap gevallen. En ik ook … tot ongeveer 07.00 u toen mijn buik begon te protesteren. Tja, als eentje het krijgt, krijgt iedereen het. Ondertussen was Kamiel wakker en was hij precies wat beter. De aquarius ging er vlot in en bleef er in.

Dan om 10.30 u de bel. Ake stond voor de deur met Marie. “Ik voel mij niet goed …”. Hoofdpijn en buikpijn. Joepie! Terwijl ik dit typ, voelt ze zich al veel beter. Thank God …

Maar de clue komt nog. Ik had deze namiddag een halve blind date met twee vrouwen die net zoals ik onlangs van een gastric bypass geopereerd zijn. Door dezelfde chirurg, in hetzelfde ziekenhuis. En daar wilden we wel eens over nababbelen. Eentje had ik al ontmoet, zij was zo lief om me in het ziekenhuis te komen bezoeken. De andere was dus de halve blind date, wegens enkel nog maar ‘ontmoet’ op het gastric bypass forum en ooit 2.5 seconden in de vlucht toen zij bij de chirurg op consultatie binnenging en ik de wachtkamer inrende. Allez, inrende … instrompelde.

Die halve blind date moest ik dus ook noodgedwongen afbellen. Omdat ik mijn ziekelijke kinderen moeilijk aan een babysit kon toevertrouwen (papa moet dit weekend werken) en omdat ik mijn rommelende buik niet echt vertrouwde.

Het volgende uitje is gepland voor 6 februari – de uitgestelde versie van het dagje shoppen met de vriendinnen, part 3 al. Ik ben eens benieuwd wat Murphy nu weer in petto heeft …

Angst, verdriet, gruwel, afschuw … opluchting

11 Jan

Angst: de ouders van Annick Van Uytsel voelen angst omdat ze nu eindelijk weten wie hun dochter vermoord heeft maar ook omdat ze de gruwelijke details van de moord gaan horen.

Verdriet: de familie van Shana en Kevin, de ouders van Ronald Janssen, zijn ex-vrouw, maar vooral zijn kinderen. Stel je even voor dat je mama vertelt dat papa mensen vermoord heeft. Mogen ze papa nog wel graag zien? Kunnen ze dat nog? Wanneer zien ze papa nog?

Gruwel: gaan we onze ogen ook afwenden van het tv-scherm of het dagblad als we de gruwelfeiten leren kennen? Van de dubbele moord zijn de details bekend. Wat is er met Annick gebeurd? Werd ze verkracht, daarna het hoofd ingeslagen? Heeft ze veel geleden? Willen we het weten? Willen de ouders het weten?

Afschuw: een schijnbaar normale man met een voorbeeldfunctie als leraar, met veel sociale contacten, actief in het verenigingsleven pleegt een dubbele moord en bekent daarna nog (minstens) een moord. Hoe is dit mogelijk? Wat drijft zo iemand? Je vermoordt iemand, moet alle bewijsmateriaal verstoppen of dumpen, je moet je omgeving weer onder ogen komen. Zonder schuldgevoel? Zonder je zelf ‘vies’ te vinden?

Opluchting: de ouders weten nu tenminste wie het gedaan heeft. En ik, als moeder, ben opgelucht dat dit monster mijn kinderen al niets meer kan aandoen. Niettemin, er lopen er nog rond. Zullen we ooit nog één oog dichtdoen als onze kinderen uitgaan? Mogen ze met de fiets weg of kunnen we hen geen vrijheid meer geven en rijden we hen overal met de auto naartoe? We zullen telkens opgelucht zijn als ze weer thuis zijn …

Ronald Janssen verwoestte het leven van veel mensen door hen hun (klein)kinderen af te nemen.

Ik ga mijn twee schatten vannamiddag nog eens extra knuffelen …

Nee! Seffes!

9 Jan

Dat zijn zo ongeveer de enige twee woorden die Kamiel zegt als je hem iets vraagt (niet) te doen. Niet dat hij een beperkte woordenschat heeft, nee hoor, hij spreekt best duidelijk en gebruikt veel woorden. Maar meneertje is momenteel nogal lichtgeraakt en probeert bij terechtwijzigingen ervanonder te muizen met ‘nee!’ en ‘seffes!’.

– Ga je even op het potje Kamiel? Antwoord: seffes!

– Kamiel, hou daar mee op! Antwoord: nee! Stop daarmee mama!

– Kamiel, kom je schoenen aandoen! Antwoord: seffes!

– Kamiel, kom aan tafel! Antwoord: nee, van eten doet mijn been pijn!

– Kom we gaan in bad! Antwoord: joepie!

Leuke conversaties hoor! En het ambetante is dat ik hem overal moet achternalopen. Telkens hij iets moet doen, loopt hij weg en dan kan ik er achteraan. En laat dat nu net zo vermoeiend zijn! Schoenen, jas, sjaal, muts, handschoenen aandoen ’s morgens is vaak een ramp. Of naar het potje gaan … pfff! Je zou er de moed bij verliezen.

En eigenlijk reageert hij zo pas sinds hij naar school gaat (begin november). Wat leren ze hem in het klasje? Zeg maar lekker nee tegen mama? En je moet niks doen wat je niet wil? Ik denk het niet … Volgens mij is hij in het klasje heel braaf en reageert hij zich thuis af. Deze morgen nog vroeg ik hem wat juf Lientje doet als er een kindje stout is en hij antwoordde dat ik dat niet mocht zeggen. Tiens … Het is ook zo ontmoedigend dat jij al 5 minuten aan de schoolpoort staat te roepen dat hij uit de sneeuw moet komen en dat er een juf maar één keer moet vragen aan Kamiel om verder te komen en hij staat er!

Eén voordeel aan zijn koppige gedrag … als hij iets vraagt en het mag niet zeg ik ook nee! of seffes! Ooooh, dan zie je hem ontploffen hoor. Maar of hij dan beseft dat hij wordt afgerekend op zijn eigen gedrag, ik weet het niet.

The terrible two’s …