Archief | september, 2009

Die ene seconde

28 Sep

Marie is helemaal in de ban van Junior Eurosong 2009. En ik ook …

Vorig jaar keken we een paar keer en zagen we ook de finale waar Oliver won. Toen was Marie vooral fan van Didier en Charlotte. Dit jaar ligt het iets anders. Alhoewel we zaterdagavond een smsje verstuurden voor Laura (die uiteindelijk ook gewonnen heeft) waren we stiekem allebei fan van Sepp ’n Sigi met hun wondermooie ‘Die ene seconde’. We vielen net niet flauw toen ze hun liedje in de finale nog eens mochten brengen en we slaakten allebei een zucht toen Sigi met zijn vingertje die ene seconde aangaf. Marie is verliefd op Sepp en ik … op Sigi! Knappe jongens, allebei.

Spijtig dus dat ze niet gewonnen hebben. Maar met Laura gaat wel de beste kandidate naar Kiev voor het Junior Eurovisiesongfestival. En hopelijk haalt het kind daar prachtige resultaten.

En Marie en ik kijken uit naar de eerste week van november, dan zijn het Halloweendagen in Plopsaland De Panne. We verblijven dan nog een paar daagjes aan zee en gaan zeker op één van de nocturnes nog eens naar Plopsaland. De Junior Eurosong finalisten zijn er dan ook en geven ’s avonds een concert op het plein. En wij staan op de eerste rij!

Sssssssstttttt

14 Sep

Wat hoor ik op dit moment? De regen die op de vensterbank tikt, de koelkast die aanslaat, in de verte de razende auto’s op de autoweg en het getik op mijn pc. En verder … niks! Geen Studio 100 TV, geen plong plong plong van Kamiel’s autobaantje, geen zingende Marie. Het is eindelijk nog eens rustig in huis. De overdaad aan lawaai heeft zich verplaatst naar het tweede leerjaar bij juf Evy en de veranda bij tante Bien. Laat hen vandaag maar ‘genieten’ van de decibels die mijn twee hartedieven kunnen voortbrengen, ik heb de voorbije dagen mijn portie wel gehad.

Marie kreeg een paar jaar geleden van de Sint een soort autobaan met huisjes en dergelijke van Fisher Price Little People. Heel leuk speelgoed vond de Sint toen – en wij ook – maar na een paar maanden was ze het moe. De doos met toebehoren verdween in de kelder en kwam er nooit meer uit. Eergisteren zag ik de doos staan en ik dacht dat Kamiel dit wel leuk zou vinden. Huisjes, autobaan, diertjes, mannekes uitgestald op de eetkamer-tafel en sindsdien speelt hij er constant mee. Het voordeel: hij houdt zich bezig en moet alleen Marie van zich zien af te slaan als die zich komt moeien. Nadeel: de plong plong muziekjes – en het zijn er veel! – die daar overal bij zitten. Je mag nergens op drukken of er komt zo’n onnozel mechanisch plong plong muziekje uit. En natuurlijk is dat het allerleukste: constant datzelfde muziekje laten horen tot mama er wild van wordt.

Nog zo’n lawaaivervuiling: Studio 100 TV! OK, mijn fout, ik had dan zeker geen Telenet moeten nemen. Maar had ik het geweten, had ik de Telenet-man gevraagd om die zender te blokkeren. Man, man, man wat een miserie! Gisteren heb ik minstens 6 keer ‘Wij springen in de zee’ van Samson en Gert gehoord. En minstens 10 keer ‘Het is tijd voor Mega Mindy’. Ik lig ’s avonds in mijn bed nog altijd die Studio 100 hits mee te zingen! Tijd om paal en perk aan het gebruik van de TV te stellen denk ik. Ik ben nooit een tegenstander van TV geweest en wij hanteren hier geen TV-schema. Ik hoor dat in sommige gezinnen de TV enkel op bepaalde uren per dag op mag maar dat standpunt kan ik niet steunen. Ikzelf ben opgegroeid met TV als belangrijkste hobby. Als ik gestraft werd, was het met “2 dagen geen TV” en dat was voor mij echt heel erg. Ik moet eerlijk zeggen dat ik veel van de TV geleerd heb: lang voor de Australische soap ‘Neighbours’ hier op de VRT liep, keek ik al ‘Neighbours’ op de BBC. En ik heb veel van mijn basis-Engels daar opgepikt. Dus ergens heeft al dat TV-kijken mij toch iets opgebracht.

Back to Studio 100 TV dan. Dit is dan wel een voorbeeld van goedkoop amusement. Laat gewoon elke dag elke populaire song minstens 5 keer zien en je programma is gevuld! Dat de ouders er horendol van worden trek je je niet aan want je gebruikt het argument dat de kids tenminste geamuseerd zijn en ze de ouders niet lastig vallen. Moeilijk tegen in te komen, inderdaad!

En ben je het TV-amusement toch even beu, dan neem je je kids toch gewoon mee naar een oeroude gezellige dorpskermis. Linkhout kermis, 2 maal per jaar welteverstaan! Inventaris voor de september editie: 1 paardenmolen, 1 schietkraam, 1 eendjes-vissen kraam, 1 muntjes-gooien kraam en nog 1 andere kraam die ik precies niet goed bekeken heb want ik weet begot niet meer wat er daar te doen was. En de frituur natuurlijk! Eerst de paardenmolen: elk 2 rondjes op het welbekende ‘Comment ça-va?’ van the Shorts (ja hoor, dateert al van 1983!) en iets ongedefineerds van Frans Bauer. Daarna de eendjes-vissen kraam met schlagers uit de jaren 70. En daarna nog eens de paardenmolen met meer van die hopsasa-muziek. Toen ik daar zo stond mijn ergernis over al dat lawaai te verbijten, vroeg ik me af of het nu niet mogelijk was dat al die kraampjes dezelfde muziek zouden draaien? Op zo’n kleine kermis met amper een handvol kramen is dat toch mogelijk? Of zouden die foorkramers dat leuk vinden, al die verschillende muzieksoorten door mekaar? Zij moeten toch ook ’s avonds half doof zijn?

Als jullie al dachten dat dit mijn portie lawaai-geweld voor het weekend was, nee hoor! Voor de kermis waren we ook al even op bezoek geweest bij de papa die dit weekend een lifestyle event organiseerde bij garage Beelen. Naast 50 mensen die luidop taterden zat er ook een dame die zong en zich op de piano begeleidde. Geen rustige muzak maar wel Vaya Con Dios met ‘What’s a woman’ en dergelijke. Too much for my ears! Maar de rest van het event was wel leuk, moet ik toch even zeggen anders is de papa straks slechtgezind … 🙂

Enfin, jullie begrijpen wel dat ik hier nu gewoon geniet. Lekker rustig achter de pc, geen lawaai-stress, gewoon natuurlijke geluiden … hmmmm zalig!

Nog 6 uurtjes en dan zullen mijn oren wel uitgerust zijn …

Potty moment

4 Sep

Wat doe je als zoonlief op het potje zit en ‘het’ maar niet wil komen? Juist ja … foto’s nemen!

DSCN0521

Zou zingen helpen? “Wij springen in de zee, wij springen in het waaaater, wij springen in de zee, en we worden lekker nat nat nat!”

DSCN0520

Het hele Studio 100 repertoire wordt aangesproken, zonder resultaat …

DSCN0519

Je zou er haast spleetoogjes van krijgen …

DSCN0518

En soms geraak je zelfs in hogere sferen!

DSCN0524

Zeg, geen paparazzi rond mijn potje he!

DSCN0523

Oei, mijn lieftallige assistente komt even de situatie checken. Moeten we een rampenplan afkondigen?

DSCN0525

Neuuuuuh! Waar is ze nu?

DSCN0526

Daar dus!

DSCN0527

En dan de verlossing. Eindelijk!

Wie zich moest afvragen waarom Kamiel nu een muts draagt … Tja, hij speelde ‘Merel’ van Amika. Diegenen die niet bekend zijn met deze Studio 100 serie: Merel is een meisje (tiens!) uit de succes-serie Amika – met eeuwig aanwezige staartjes en een muts. De staartjes moeten jullie (en Kamiel) er maar bijdenken.

Naar school

1 Sep

Marie was deze morgen om 07.10 u al wakker. Ze nestelde zich nog eventjes in ons bed en toen ik haar om 07.30 u riep om naar de badkamer te komen, deed ze dit ook zonder morren. Strange … where is the catch? Ze waste zich en kleedde zich netjes aan. Haartjes in 2 vlechtjes. Tot daar nog altijd geen tegenstribbelen, roepen, tieren, brullen, wenen … Ik vertrouwde het nog altijd niet. Dan naar beneden. Op de trap berispte ze haar broer nog eens die niet naar zijn voeten keek maar wel naar de bomen door het raam en zo bijna naar beneden totterde. Tssss ….

Ik vroeg haar wat ze wilde eten: bokes met hesp. En net toen ik dacht dat de ochtend niet meer stuk kon, kwam de ik-heb-een-ochtendhumeur-en-laat-mij-met-rust Marie naar boven: “Die boterhammen zijn veel te droog, ik lust dat niet, ik wil choco!”. Voilà, de toon is gezet voor ongeveer 90% van de ochtenden tijdens het schooljaar!

Ze wilde choco, dan toch confituur. De confituur die ik op haar boterhammen deed, was niet de juiste. Ik mocht het niet op de hesp smeren, die moest nu naast de boterhammen. Ze wilde geen fruitsap, wel water, maar dat was niet koud, dus wilde ze eigenlijk niks drinken. Enzovoort, enzoverder. Ze vond geen tijd om te eten, wel om haar broer te pesten en door haar gedrag vielen ze allebei op de grond, broer onder haar. Hij had zich duidelijk wel pijn gedaan, zij jammerde en brulde alsof haar beide benen ter plaatse geamputeerd werden!

Met rooddoorlopen ogen en een snotneus liep ze hand in hand met broer de speelplaats op. En vanaf dat moment heb ik haar niet meer gezien. Boekentas in de rij, fluo vest uit, juf Monique (van vorig jaar) een knuffel geven, juf Evy nog niet … Er was muziek, ballonnen, fruitsap of chocomelk om te drinken. Een speech van de directrice en daarna mochten alle leerlingen op de speelplaats nog een dansje doen. En om 09.15 u allemaal naar binnen, keurig in hun rijen.

Broer had ondertussen de zandbak nog eens verkend, de kruiwagentjes allemaal netjes op een rijtje gezet, de glijbaan uitgetest en een halve beker chocomelk over zijn t-shirt gesmeten. En hij zag dat het goed was! Binnen 2 maanden en half mag hij zijn big entrance maken. Wel spijtig dat zijn eerste schooldag niet zo feestelijk zal ingezet worden.

Om 15.45 u gingen broer en ik Marie weer halen en ze was laaiend enthousiast! Ze hadden nog geen les gehad, alleen boeken verzameld (ze had er wel 10 bij – waarvan ik er al 7 gekaft heb). Ze zat naast Evelien (haar beste vriendin) en ze wist te vertellen dat er al een paar kinderen een streepje achter hun naam gekregen hadden. Zij niet … En ze keek uit naar morgen. Want dan begon het grote werk. En dan gingen ze heeeeeeeeel moeilijke reken-oefeningen maken. Tiens, Marie die uitkijkt naar heeeeeeeel moeilijke rekenoefeningen? De wereld op z’n kop!

We zijn weer vertrokken. Schooljaar 2009-2010 kende een blitse start!