Archief | augustus, 2009

Plopsaland

22 Aug

Ex-collega en niet ex-vriendin (:-)) Cindy en ik wilden absoluut nog een keertje samen naar Plopsaland. In De Panne – aan zee dus. En we kozen er natuurlijk de beste dag van ’t jaar voor uit: zaterdag 15 augustus. Wij en ongeveer 5 miljoen andere Belgen met hetzelfde idee. Weerman Frank voorspelde immers temperaturen tot 26 graden aan zee en dat mochten we niet onbenut laten. En zo dachten ook die andere 5 miljoen Belgen op de E40 ’s morgens. Vanaf Aalst blokrijden en vanaf Wetteren file. File tot voor Plop en Samson hun voordeur. We deden er exact drie-en-een-half uur over!

Maar eens binnen in het park waren we de file-miserie rap vergeten. Hoe je het ook draait of keert: in Plopsaland voelt iedereen zich goed! Ik denk dat die Studio 100 figuren stiekem kleine vernevelaartjes met zich meedragen waar ‘Feel Good’ bachbloesems inzitten. Handje geven, lachen voor het fotootje en psshht …

Zoals (nep-) Mega Mindy dus …

DSCN0468

Dan gingen we een kijkje nemen bij Amika – het paard uit de serie. Kamiel was zo blij dat hij onder de nadar-afsluiting kroop om het paard van kortbij te bekijken. Vreemd, het paard zelf was niet zo blij om hem te zien. Hij leek me een beetje nerveus.

DSCN0473

Na een paar kleinere attracties (de Ballonnetjes, de Safari-autootjes, enz) besloten Cindy, Marie en ik de SuperSplash te proberen. Een uurtje aanschuiven en dan de boot in. Omhoog naar de top van de toren en dan met een tja … super splash naar beneden. Ik had het een beetje onderschat. Die boot staat bijna vertikaal bij het naar beneden vliegen en dan nog een bult en dan pas de splash. Mijn maag zat nadien een paar centimeter hoger in mijn buik 🙂 En mijn linker bovenarm voelde aan alsof ze ongeveer 100 keer na mekaar mijn bloeddruk genomen hadden (courtesy to Marie).

DSCN0475

DSCN0478

Waar Cindy en ik ’s morgens nog blufferig deden over ‘Anubis the Ride’ en dat we die wel eens gingen temmen ’s avonds, waren we na de SuperSplash er toch niet helemaal zeker meer van …

We besloten het iets rustiger te doen – de Konijntjes bijvoorbeeld.

DSCN0483

En terwijl Marie en ik in de Draak zaten, at Kamiel een ijsje … en viel ondertussen in slaap …

DSCN0497

DSCN0498

DSCN0500

Zoek Marie in de koffiekopjes …

DSCN0508

Het park was open tot 22.30 u en de avond werd afgesloten met een concert van de KetNet-band en Merel van Amika. Om 22.20 u begon het vuurwerk dus hoog tijd om naar de parking te gaan (Marie en ik met onze vingers in de oren). En weer file! Om 01.10 u waren we eindelijk weer thuis en konden we 2 slapende kindjes in hun bedjes leggen. Marie had onderweg nog een paar keer gejammerd dat ze groeipijnen had in haar benen, maar ik denk dat dat vooral algemene vermoeidheid was. Kamiel hebben we van op de parking niet meer gehoord 🙂

Plopsaland is mooi maar het volgende bezoek gaan we iets beter plannen zodat het niet zo druk is. Misschien nog eens in november – als we (hopelijk) naar zee gaan.

Advertenties

Het zijn lange dagen …

22 Aug

Zo alleen met de 2 kinderen. Marc heeft zijn droomjob gevonden en omdat hij zich zo snel mogelijk moet inwerken, maakt hij lange dagen. Van half acht ’s morgens tot half acht ’s avonds. Best wel lang maar voor Marc is het net alsof hij elke dag naar de speeltuin mag. Hij klaagt niet.

Ik wel. Niet dat we hem zijn droomjob niet gunnen, maar het zijn lange dagen zo zonder papa. En met alleen mama om de kids te entertainen. En als die kids dan eens leuk zouden samen spelen … niet hoor! Telkens ze samen beginnen te spelen, fietsen, trampoline-springen kan je je wekker erop gelijk zetten dat er na 10 minuten wel eentje begint te brullen. Ofwel komt Kamiel helemaal onder de modder binnengestrompeld omdat zijn zus nu eenmaal de sterkste is en hij zijn schep niet zonder slag of stoot wil afgeven. Ofwel komt Marie binnengecrosst omdat Kamiel haar met die bewuste schep op het hoofd wil meppen. Tsss ….

Het leeftijdsverschil is nu eenmaal te groot: 4 jaar en 3 maanden. De interesses liggen te ver uit mekaar. En dus bestaan mijn dagen momenteel uit scheidsrechter spelen.

’t Zeetje

7 Aug

Mallorca lag nog maar net achter ons en toch leek het al zo lang geleden! En daarom besloten mijn mama, zus en ik en de kids nog een paar dagen zee mee te pikken. We vertrokken vorige maandag en kwamen woensdagavond terug. En wonder boven wonder: het weer was fantastisch! Volop zon – tot woensdagnamiddag toen het lichtjes begon te regenen.

We boekten twee kamers in Hotel Van Bunnen, een basic maar proper hotelletje op amper 200 m van het strand. We spendeerden veel tijd op het strand – natuurlijk! – en ’s avonds na het eten flaneerden we op de dijk. Het was leuk!

051

052

057

065

Blotevoetenpad

7 Aug

Het blotevoetenpad in Zutendaal: het decor voor een half dagje plezier. Allez, soms plezierig, soms serieus pijnlijk. En vermoeiend! We hebben gestrompeld, geklommen, bijna gezwommen, bijna gevallen en veel gevloekt als er weer kleine steentjes tussen onze tenen bleven steken. Of als er kleine houtsnippers in onze voeten prikten.

006

008

011

Nijntje 2

7 Aug

Na een paar dagen van ‘gespeelde’ onverschilligheid kwamen er toch traantjes bij Kamiel. Hij miste zijn vriend enorm, vooral als hij moest gaan slapen. En toen hij al snikkend vroeg: “Morgen nieuwe nijntje kopen?”, bloedde mijn mama-hart en reden we dus de dag erna naar Maastricht (!!) om een nieuwe nijntje te kopen.

Ja, onze nieuwe nijntje is een hollander. Maar gelukkig kan het beestje niet spreken en hebben we er weinig last van ;-). Ik kocht het originele nijntje op een beren-verkoopavond bij tante Bien. Het was Marie’s eerste kadootje voor haar kleine broertje. En daarom net had hij zo’n emotionele waarde voor ons allemaal. En daarom ook heeft Marc twee dagen na mekaar de Carrefour in Kuringen afgezocht. Als iemand hem heeft opgemerkt terwijl hij op zijn buik tussen de rekken lag, neen, hij doet dat zeker niet voor zijn plezier, heeft geen Carrefour-rekken fetish of zo … Hij zocht gewoon naar nijntje en heeft hem niet gevonden. Spijtig.

Na Kamiels smeekbede voor een nieuw nijntje, zochten we dus op het internet naar verkooppunten van Kaloo. Blijkbaar een niet zo bekend merk hier in België want de enige referenties die ik kon vinden waren van een klein winkeltje in Maastricht. Gelukkig was ons nijntje daar wel in voorraad en dus reden we vorige week vrijdag even op en neer naar Maastricht. De mevrouw van het winkeltje (Twinkel) was heel vriendelijk en wees me meteen op een grote berg ‘doudou’s’. Het bovenste exemplaar was een roos gevalletje. Nee zunne, wij wilden exact dezelfde als de originele. Groen dus. Muntgroen. Na wat grabbelen vond ik hem. Nijntje 2, lekker zacht, lekker proper nog, muntgroen, nog niet grijs-munt-groen.

Kamiel was dolgelukkig! Hij aanvaardde zijn nieuwe nijntje onmiddellijk – geen schuldgevoelens ten opzichte van nijntje 1 precies. En zo hebben we dus weer een nieuwe bewoner hier. Eentje die na amper 1 week al een toerke in de wasmachine mag maken!