Archief | juli, 2009

RIP Nijntje

30 Jul

Waar Kamiel ging, ging Nijntje. Waar Kamiel sliep, sliep Nijntje. Speelde Kamiel in de modder, lag Nijntje ook in de modder. Hij was zijn beste vriend, zijn soulmate, zijn Nijntje.

En nu is Nijntje er niet meer. Nijntje werd achteloos weggesmeten in de Carrefour in Kuringen. Weggesmeten omdat Kamiel een mooie fiets zag. En daarna een huisje, een step, een autoke en een trein. Arme Nijntje … hij verdiende het niet om zo aan de kant gezet te worden.

Gisterenmorgen is Marc al naar de Carrefour geweest om Nijntje te zoeken, zonder resultaat. Nu is hij nog eens terug – want de avond-schoonmaakploeg zou misschien gisterenavond pas de verloren voorwerpen binnenbrengen. Hoop doet leven!

Kamiel is niet ontroostbaar. Raar maar waar! Waar we anders soms hysterische taferelen zagen als zijn Nijntje eens per ongeluk onder een zetel stak, blijft hij nu heel kalm en sleurt hij Marie haar oude koeike met zich mee. Gisterenavond heeft hij wel een paar keer gezegd dat Nijntje weg was. Hij gaat zijn ‘klop’ nog krijgen, denk ik. 

In ieder geval, indien iemand in de Carrefour in Kuringen ergens een muntgroen konijntje ziet liggen, gelieve ons een seintje te geven. Dit is een accurate persoonsomschrijving:

DSCN0086

Holiday!

25 Jul
Het is weer voorbij … die mooie vakantie! Niet de zomer, hoop ik. Alhoewel het weer ons donderdag geen warme thuiskomst bezorgde. Toen de piloot na de landing even vermeldde dat het ‘slechts’ 16 °C was, schoot iedereen in het vliegtuig in de lach. Wij kwamen immers van 38,5 °C!            
                                                                      
Het was weer zalig in hotel Iberostar Albufera Park/Playa! Ondanks het vroege vertrekuur (om 03.00 u werden we al opgehaald en om 07.00 u vertrok eindelijk onze vlucht na een uurtje oponthoud door een ‘technisch’ mankement) waren we heel blij toen de bus ons aan de receptie van Albufera Park afzette. De vriendelijke mevrouw bood ons een glaasje cava of fruitsap aan en na een paar minuutjes bekomen kregen we ons kamernummer. Of toch niet …? Vorig jaar verbleven we in Albufera Playa – dit hotel heeft enkel tweepersoonskamers. We mochten toen niet in Albufera Park (appartementjes) verblijven omdat Kamiel geen 2 jaar was. Raar, ik weet het. Dit jaar wilden we weer naar Albufera Playa (omdat dit hotel iets rustiger is dan het zusterhotel) maar net omdat Kamiel nu wel 2 jaar is mocht dat niet meer op 1 kamer – wegens de brandveiligheid. Twee tweepersoonskamers zagen we niet zitten wegens te hoge prijs … Albufera Park dus, een appartementje. Tot hier de moeilijke uitleg …

De vriendelijke mevrouw vertelde ons dat ze voor ons een appartementje geboekt had op de benedenverdieping (wij hadden specifiek op de bovenste verdieping gevraagd) in blok 2 (wij hadden 1 gevraagd, zucht). Maar er was nog een andere optie: we konden ook 2 tweepersoonskamers krijgen in Albufera Playa – met verbindingsdeur weliswaar. Huh? Aan dezelfde prijs als een appartementje? Vragen om uitleg werden heel omslachtig beantwoord zonder ons iets te verduidelijken. De vriendelijke mevrouw ging even met me mee om beide opties te bekijken. Leuk hoor … in mijn jeans, polo, met mijn handbagage op mijn arm en met steunkousen onder mijn jeans eerst naar de ene zijde van het complex en dan door de tuinen, langs het zwembad en de bar naar de andere zijde van het complex. Het zweet stond in mijn schoenen en liep langs mijn gezicht! Even de opties vergeleken en toch gekozen voor de twee aparte kamers. Twee volwaardige bedden, twee kleerkasten, twee badkamers. En als de kinderen stout waren kon de verbindingsdeur dicht! Jippie!

Vanaf dat moment kon de vakantie niet meer stuk. Ik kan hier natuurlijk vertellen hoe lekker het eten was, dat het zwembad heel leuk was, dat het weer (buiten 2 mindere dagen) heel goed was, dat de kindjes zich geamuseerd hebben en dat wij ook genoten hebben. Maar dat spreekt allemaal voor zichzelf denk ik. En deze foto’s spreken ook voor zichzelf:

DSCN0382

It feels like coming home …

DSCN0063

Nog wat wittekes de eerste dagen …

DSCN0088

Poep omhoog …

DSCN0145

Door de duinen naar het strand …

DSCN0155

Marie kiest een lekker vieruurtje …

DSCN0228

Hét hoogtepunt van Kamiel zijn vakantie: paardje rijden!

DSCN0161

Prinses Marie …

DSCN0323

En efkes daarna was Kamiel zijn broek nat …

DSCN0333

Chocoladefondue … heerlijk!

DSCN0372

Marie start de dag met een stevig ontbijt …

DSCN0080

Het was er soms heel warm …

DSCN0390

Beetje vermoeid naar de avondanimatie kijken …

Grrrrrrrrr in het kwadraat

9 Jul

Thomas Cook haalt z’n slag toch nog thuis: de terugvlucht werd nog maar eens gewijzigd. Van 22.55 u en een hele laatste dag plezier maken naar 11.35 u en ’s morgens vroeg in het hotel vertrekken.

Ik moet er geen teleurgestelde gezichtjes bij tekenen zeker?

Mexicaanse Griep

5 Jul

Gisterenavond bij het laat-avond journaal op VTM: één of andere professor kwam ons even de stuipen op het lijf jagen dat er na de zomer wellicht 7 griepdoden per dag kunnen zijn. Amai, dat was dan al heel slecht nieuws om te beginnen. Dan volgde er een hele uitleg over hoe de griep in de volgende maanden gaat pieken omdat veel mensen op vakantie vertrekken en het virus zich zo perfect kan verspreiden. De camera laat vrolijke mensen op het strand zien, strandparasollekes, ligbedden en … mijn hersenen werden precies al iets gewaar … Ineens een beeld van ONS hotel in Mallorca! Of all places in the world kiezen ze ons hotel om duidelijk te maken dat de populaire vakantie-oorden een broeihaard zijn voor de Mexicaanse Griep. Ik was er niet goed van …

Moet ik nu mondmaskers meenemen? Moet ik een fles Dettol meenemen om telkens mijn stoel en tafel te ontsmetten als ik wil gaan eten? Moet ik me vol afgrijzen afkeren als er iemand niest aan het zwembad? Om dan onmiddellijk in het chloor-water te duiken zodat ik alle bacteriën en virussen kan verdrinken?

Een zorgeloze vakantie zeggen ze dan.

Ik kijk nooit nog naar het VTM laat-avond journaal!

Marie is geslaagd!

1 Jul

Ik weet het, ik weet het … Jullie zeggen nu al allemaal: “Wat ga jij doen als ze echt geslaagd is (ooit) aan de unief of hogeschool?”. Maar toch … mijn (niet zo) kleine meid heeft heel goed gewerkt en flink haar best gedaan. En het is niet makkelijk geweest – flashback naar de uren dat we samen met haar rekenoefeningen gemaakt hebben. Net geen bloed maar toch veel zweet en tranen heeft het haar gekost. En dan mogen de resultaten er toch wel zijn hoor. In totaal heeft ze 93% op taal en 91% op rekenen. De rest van haar punten moet ik eerlijk gezegd nog uitrekenen (wordt bij ons in het eerste leerjaar niet echt gedaan). Maar voor mij zijn die hoofdvakken nu nog het belangrijkst – WO, godsdienst en bewegingsopvoeding zijn bijzaak.

Een aandachtspunt voor volgend jaar gaat zeker haar verminderde concentratie zijn. Ze zal in het begin van het schooljaar door het CLB getest worden en indien blijkt dat ze inderdaad weinig geconcentreerd kan blijven, krijgt ze hiervoor zorguren toegekend. Alhoewel ik altijd het moment gevreesd heb dat Marie toch een label zou opgeplakt krijgen (en ik wil zeker geen andere ouders kwetsen met het woord ‘label’), ben ik nu wel opgelucht dat ze zal begeleid worden om haar concentratievermogen op te krikken. Als het nodig blijkt, zal ze dan ook in het secundair nog eens getest worden om te bepalen of ze extra begeleiding nodig heeft.

Marie is zelf ook blij dat ze zo’n goede punten behaald heeft. Ze weet ook dat rekenen een probleem is (en misschien blijft) en ze beseft dat we daar harder moeten oefenen dan sommige andere kinderen. Maar al bij al vind ik dat ze enorm gegroeid is in vergelijking met het begin van het schooljaar. OK, toegegeven, ze is een speelvogel en zal altijd sneller afgeleid zijn dan haar klasgenootjes die bijna 1 jaar ouder zijn (bvb: Marie werd geboren op 15 december en Robin vierde haar 1ste verjaardag op 3 januari!). Maar ze weet nu wel wanneer het speelmoment gedaan is en er serieus moet gewerkt worden – soms tot haar grote spijt!

Flink gewerkt mijn grote meid! Nu eerst een paar heerlijke weken vakantie … nog 13 nachten slapen en we vertrekken naar Mallorca! En dan op naar het tweede leerjaar. En broer op naar de eerste kleuterklas (bij Allerheiligen). Amai, het gaat toch snel he?