Archief | april, 2009

Ze kan fietsen!

25 Apr

Zonder steunwieltjes welteverstaan. Het heeft bloed, zweet en heel veel tranen gekost maar sinds vorige week kan ze eindelijk fietsen. Al meer dan 1 jaar waren we aan’t proberen om haar zonder steunwieltjes te laten rijden. Maar wegens tijdgebrek, een lange winter en heel veel tegenzin van ons madammeke lukte het maar niet. Tot vorige week … We gingen nog eens rond de blok fietsen (met steunwieltjes nog altijd) en ik bleef haar maar corrigeren: iets sneller rijden, rechtop op je fiets zitten, als je de wieltjes niet meer hoort, ben je goed bezig … Het enige resultaat was dat Marie enorm gefrustreerd werd en niet meer wilde verder fietsen.

De dag erna was ik de miserie meer dan beu. Marc schroefde de steunwieltjes af en (met veel tegenzin) begon ik mijn fietsles nog eens, maar dan op het gazon. Wonder boven wonder bleef ze na een paar pogingen toch overeind. En na een half uurtje op het gazon gingen we eens proberen in onze straat. En het lukte! Het leek net alsof ze die klik eindelijk gemaakt had: geen wieltjes meer, nu moet ik het zelf doen.

Sinds maandag rijden we dus ’s morgens (brrr brrr) flink met de fiets naar school. En ’s namiddags fietsen we van de opvang naar tante Bien om Kamiel op te halen en dan weer naar huis. En ze doet echt haar best hoor! Ze heeft alleen nog wat moeite met onverwachte situaties: een auto die uit een straat komt en madam smijt haar remmen dicht. Waardoor mama natuurlijk een bijna onmogelijk uitwijk-manoeuvre moet doen en zo al veel tuinen op de Linkhoutstraat van dichtbij gezien heeft …

Pasen

16 Apr

Zoals overal in het land kwamen de paasklokken ook bij ons – enfin, niet echt bij ons maar toch bij moeke en ake. We hadden de klokken gevraagd om het dit jaar sober te houden maar ’s avonds trokken we toch naar huis met kilo’s chocolade en snoep. Auw mijn dieet …

dscn29111

Kamiel in actie

dscn2918

Marie poseert …

dscn29132 

Nog eike

dscn2923

A walk in the park

dscn2926

Sherlock Kamiel

dscn2935

Bomma met haar klein- en achterkleinkinderen

Desperate Housewife

8 Apr

Een carrière als voltijdse huismoeder is niks voor mij. Alhoewel ik er echt van geniet om met mijn kids bezig te zijn en hen te vertroetelen, snak ik soms toch naar volwassen gesprekken en intellectuele uitdagingen (na overdosissen Het Paard van Sinterklaas, Mega Mindy, Ketnet in het algemeen, boetseerklei op de vloer, speelgoed in mijn bed, vuile was in de verkleedkoffer, enzoverder).

En als ik dan eens beslis om te gaan ‘start to runnen’ en elke dinsdag en donderdag ocharme 1 uurtje weg mag, staat er een 6-jarige te huilen aan de deur dat ik toch altijd weg  ben en waarom papa nooit eens weggaat (terwijl die eigenlijk elke zaterdag en/of zondagvoormiddag al gaat fietsen). Grrrrr!!!!!

Ik snak – na ocharme 1 week werkloos geweest te zijn – al naar een nieuwe job . Eigenlijk niet … Eigenlijk snak ik naar een paar dagen echte rust. Om dan de dingen die ik echt graag wil doen te doen:

  • Een Dr. House seizoen 4 marathon
  • Mijn ‘er is een bom gevallen en de schade is aanzienlijk’ rommelkelder opruimen
  • Bloemetjes zaaien in de tuin
  • Alle vergeten boeken waar ik de eerste 4 pagina’s ooit gelezen heb en dan wegens tijdsgebrek ergens heb neergelegd uitlezen
  • Alle foto’s vanaf Marie haar eerste verjaardag uitprinten en in albums steken – of mooie fotoboeken maken
  • Uitslapen
  • Uitslapen
  • Uitslapen
  • Een warm lavendelbadje nemen

Marc heeft me vorig jaar voor mijn moederdag een bon gegeven. Een zelfgeschreven bon voor een ‘verwenweekend’. Hij ging in dat weekend alles doen: koken, opruimen, poetsen, voor de kinderen zorgen. En ik mocht relaxen en doen wat ik wilde.

Die bon ligt ergens heel achteraan in de lade van mijn kastje in de slaapkamer. En hij is nog niet opgenomen.

Wanneer is het ook al weer moederdag? Het tweede weekend van mei zeker?

Tsssss!!!!!!