Archief | maart, 2009

De tandenfee

26 Mrt

Marie haar tand stond al een tijdje los. Een tandje van de vier kleine tandjes vooraan beneden in haar mond. En de nieuwe tand stond er ook al eventjes. Maar de oude tand wilde nog geen afscheid nemen en bleef wiebelen.

Tot hier het sprookje.

In werkelijkheid had het kind er eigenlijk wel last van want telkens ze op iets hards beet, wrong die tand zich in alle bochten en moest ze hem weer op zijn plaats duwen. Ik had zelf al een paar keer geprobeerd om hem vakkundig te verwijderen (met een garendraadje en zelfs met mijn vingers) maar hij wilde niet wijken.

Gisterenavond vroeg Ake dan of hij eens mocht proberen. Ake vroeg dit natuurlijk op een verkeerd moment – tijdens het avondeten – en de bloemkool met chipolata die Moeke speciaal voor haar gemaakt had bleef onaangeroerd. Het kind kreeg zelfs buikpijn van de zenuwen! Na lang gepalaver en zelfs een paar tranen mocht Ake toch proberen. Draadje rond de tand, eventjes ‘aangeduwd’ met een tandenstokertje zodat het draadje onder het tandje zat en dan het grote moment … Ake zei nog – met een uitgestreken gezicht – dat ze nu maar even aan Mallorca moest denken en … hup daar vloog haar tandje door de living. Ze was zo opgelucht dat er traantjes kwamen en dat ze zelfs niet doorhad dat ze toch redelijk bloedde. Maar na een paar seconden en een beetje koude limonade was alles voorbij.

Zo fier als een gieter werd het tandje bekeken en nog eens bekeken. En ze heeft zelfs nog wat bloemkool en chipolata gegeten. Moeke stopte het tandje in een doosje en thuis kreeg ze dan haar echte tandendoosje. En dan naar bed.

Nu, sommigen weten al dat Marie de laatste weken enorm slecht slaapt en dat Marc en ik zelf totaal oververmoeid zijn. Wel, deze nacht heeft ze geslapen als een roosje! Haar tandendoosje langs haar op haar nachtkastje.

Maar … de tandenfee was niet geweest! Grote verbazing deze morgen dat ze niks gekregen had. Tja, de tandenfee was gisterenavond zo moe dat ze geen fut meer had en zelf vroeg gaan slapen is. Ik denk dat de tandenfee vandaag nog ’t een en ander zal mogen goedmaken. De secretaris van de tandenfee (hm) heeft zijn instructies al gekregen zodat het kind straks toch nog iets krijgt.

19 to go!

Advertenties

Happy Birthday Kamiel!

17 Mrt

Ons kleine ventje werd zondag 2 jaar!

2 jaar geleden stapte ik om 06.00 u ’s morgens nog kwiek het ziekenhuis binnen. Een half uurtje later werd de bevalling ingeleid en 5 uur en 43 minuten later liet Kamiel voor het eerst van zich horen. Een spurt-bevalling! In mijn geval toch want zijn zus liet maar liefst 22 uur op zich wachten …

Dit was zijn eerste fotootje:

dscn1005

En vandaag ziet ons kleine ventje er zo uit:

dscn2875

Hij kreeg het paardje (1 van 2) van zijn peter Danny. En – sorry voor alle andere mensen die kadootjes gaven – die paardjes zijn de max! Zondag wilde hij ze al niet loslaten. Ze moesten naast zijn bedje op de grond slapen. Hij sleepte ze mee naar beneden, weer naar boven en terug …

Natuurlijk vond hij de andere kadootjes ook wel leuk hoor:

dscn28463

Alles werd uitgepakt onder deskundige begeleiding van zus (die zondag een beetje verloren liep want alle aandacht ging naar broer).

En meter en peter (en zus …) wilden ook nog eens poseren!

dscn2863

Gisteren ging het feestje dan verder bij tante Bien. Namiddag mocht Kamiel een verkwikkend dutje doen samen met zijn vriendinnetje Lola. Ik ‘betrapte’ hen toen ze nog aan’t napraten waren over hun slaapje:

dscn2878

Daarna was het tijd voor taart! Nonkel Luc maakte een mooie kroon … maar die viel eerst niet in de smaak:

dscn2880

Dan maar kaarsjes uitblazen. Lola bekijkt het vanop een afstand:

dscn2881

Je ziet haar denken he …

Beetje dichter:

dscn2882

Om er dan een echte lap op te geven:

dscn2883

Het speeksel vloog ons om de oren!

De toeschouwers genoten van het spektakel:

dscn2887

En de mini’s zorgden voor achtergrond-muziek:

dscn28921

De taart viel in de smaak en zelfs de kroon werd na slechts 1 poging van Vicky weer opgezet!

dscn2891

Twee dagen feest! Mama was een tikkeltje jaloers; mijn feestje duurde welgeteld 2 uurtjes …

Speak and you will be heard

5 Mrt

Een paar uitspraken van Kamiel die ik jullie niet wilde onthouden …

Ake zegt nog al vaak: ‘wit verke’ (vertaling: wit varken). En dan zegt Kamiel: ‘nie perke ake’.

Nonkel Luc zegt soms: ‘gij zijt een tuttermenneke’ (omdat hij zijn nijn en tut adoreert). Kamiel zegt dan: ‘nie menneke kuk’.

’s Morgens steevast: ‘nie aankede, fes dinde’ (vertaling: niet aankleden, fles drinken). Tja, ik ontbijt ook liever eerst maar in de weekdagen-ochtenroutine gaat dat niet.

Elke morgen: ‘poeke daag? bien? poeke mama’ (moeke vandaag? bien? moeke he mama). Hij gaat dolgraag naar tante Bien hoor maar ik denk dat er daar iets meer moet geluisterd worden dan bij moeke …

Als we aan tafel zitten: ‘mama ete, papa ete, zjus ete, miel ete’.

Onlangs liet hij een boertje. Ik vroeg hem: ‘wat moet je dan zeggen?’. Hij zo heel serieus: ‘danku’. Na een paar keer proberen kwam er dan toch ‘pandom’ uit.

In de auto worden alle voorbijrijdende wagens benoemd. De camions zijn zijn favoriet: ‘monne of momom’. ‘Joote (grote) momom, keine momom, toute (stoute) momom’.

En toen ik hem maandagnamiddag ging halen bij tante Bien, reden we aan de kerk voorbij. Ineens riep hij: ‘mama zjus hale!’. We waren immers voorbijgereden aan het straatje van de buitenschoolse opvang en dat had hij gemerkt. Ik vertel hem dat zusje al thuis was en dat ze ziek was, dat ze moest overgeven waarop hij antwoordde: ‘ oeijoei! zjus ziek, zjus ovegeve, oeijoeijoei, buikpijn’. Hij had het begrepen.

Thuis

5 Mrt

We hebben gisterennamiddag uitgecheckt in Hotel Virga Jesse. De baxter mocht er gisterenmorgen al vanaf omdat ze zelf goed dronk en al iets gegeten had en de dokter heeft haar dan rond de middag ‘ontslagen’. Er was geen aanwijsbare reden voor haar maagfalen. Een ‘gewone’ buikgriep. Hij vroeg wel of ze dit al eens eerder gehad had – neen dus. Dan was het nog even wachten totdat de verpleegster haar infuus kon losmaken (amai wat een ‘plakkers’ dat daar rond dat kleine armpje zaten). En dan naar huis! Joepie!

Niks joepie! Ze heeft van in het ziekenhuis (met veel toeschouwers) tot thuis geweend dat ze wilde daar blijven. Oh boy, soms kunt ge er echt geen hoogte van krijgen hoor. Maandagavond toen ze zo zielig op Spoed lag, wilde ze weer naar huis en vroeg ze of ze dinsdag naar school mocht en gisteren het totaal omgekeerde. Pfff! Ik heb haar dan maar uitgelegd dat haar gedrag heel erg was ten opzichte van de andere kinderen die gisteren nog niet naar huis mochten.

Blijkbaar voelde ze zich ineens heel veel beter – ze is ook spontaan naar de speelzaal gelopen (helemaal in haar eentje!) – en zag ze die extra aandacht van de clini-clowns en de mevrouw van de speelzaal wel zitten. Precies of we dat kind wegtrokken uit een leuke omgeving om naar een slechte thuis te gaan!

Nu geniet ze nog van een dagje thuis met mama en morgen gaat ze weer naar school. Met heel veel verhalen voor de juf en de kinderen! Ze wil ook haar armbandje niet uitdoen want dat moet nog getoond worden, de plakkerkes mogen nog niet van de prikwondjes en zelfs de sporen van de grote plakkers mogen we niet afwrijven … Drama Queen in het kwadraat!

En voor ons gaat het normale leven verder. Enfin, voor mij niet echt want ik trek deze namiddag naar de huisarts met felle buikkrampen. Precies of ik nog eens moet bevallen (zonder zwanger geweest te zijn). Een medisch wonder?

Hotel Virga Jesse

3 Mrt

Moest ik nu in Mallorca zitten zou ik een kaartje schrijven à la: “Het is hier heel leuk, lekker warm en zonnig weer, voortreffelijk eten. We amuseren ons”.

Maar ik zit niet in Mallorca. Marie en ik logeren in Hotel Virga Jesse. Voor de niet-Limburgers onder ons: het Virga Jesse-ziekenhuis in Hasselt. Gisterenavond – na de 16de keer overgegeven te hebben – belde ik naar de huisarts en die vond het toch beter om naar Spoed te rijden. Geen moment te vroeg blijkbaar want Marie’s urine zat al vol acetone, een indicator dat ze al behoorlijk uitgedroogd was. Het verdict: een virale of bacteriële infectie. Zolang er niks ingaat, komt er ook niks uit maar alle kleine beetjes vocht kwamen er systematisch weer uit. Op Spoed werd ze onderzocht, gewogen (ze weegt nu 19.6 kg – een lichtgewicht voor haar leeftijd) en werd er een baxter aangehangen. Ze heeft helemaal niet geweend tijdens het prikken!

De nacht duurde lang en veel geslapen hebben we niet. Omdat ze in de holte van haar elleboog geprikt hebben, moest haar arm stijf gehouden worden door middel van zo’n plankje. Ze kon haar arm dus niet buigen en dat werd na een tijdje heel pijnlijk. En probeer je gemak maar eens te vinden als je zo stijfjes moet blijven liggen! Ik zag de wijzers op de klok voorbijkruipen … En dan telkens als ik weer eventjes wegdoezelde, kwam de nachtverpleegster haar infuus controleren. Tja die mensen doen hun werk (en heel goed) maar rustige nachten heb je niet in een ziekenhuis.

Vandaag voelt ze zich al iets beter, het infuus doet zijn werk. Ze heeft deze middag al een paar lepeltjes soep gegeten en wat muizenhapjes groenten. Die zijn er in gebleven, hopelijk wil ze deze avond wat meer eten.

Een virale of bacteriële buikgriep is helaas besmettelijk, dus we proberen kleine broer zoveel mogelijk af te schermen. Als hij toch zou besmet zijn, kan het goed zijn dat we hier volgend weekend weer op logement mogen komen want de incubatietijd is 1 week.

Spijtig dat je hier zo geen mooi zeezicht hebt als in Mallorca …

UZ Linkhout

2 Mrt

Episode 1 van UZ Linkhout: Kamiel ten strijde tegen de slijmen

Vorig weekend kregen we al een episode van UZ Linkhout op onze TV: Kamiel zijn hoestje werd een serieuze hoest en de dokter van wacht vond het nodig dat we begonnen te aërosollen. En door die vele slijmen kreeg zijn maagje het hard te verduren en gooide hij na elke hoestbui zijn vorige maaltijd er nog eens uit. Vegen, kleertjes verversen, bedje verschonen, enz … Na 3 dagen aërosollen vond Kamiel het welletjes en nu laat hij het dus niet meer doen. Zijn hoest is wel wat beter maar zeker nog niet weg. Zijn maagje is wel genezen (en hopelijk blijft dat zo).

Episode 2 van UZ Linkhout: Marie geconfronteerd met haar ergste nachtmerrie – buikgriep

Marie was zaterdag maar wat ‘plattekes’. Na een leuke zwemles bleef er van het kind weinig over: ze was moe, lastig en wilde niet eten. Het ietsiepietsie kleine beetje rijst dat ze gegeten had kwam er rond middernacht weer uit. Ze kampeerde dan een nachtje bij mij en gisteren leek ze weer beter. Een yoghurtje ’s middags en een half boke ’s avonds bleven er toch in en ik dacht echt dat ze vandaag weer naar school ging. Not … Deze morgen begon het overgeven weer en sindsdien heeft ze al zeker 10 keer overgegeven. Niets blijft er in: geen water, geen cola, geen lolly. Ze ligt nu te slapen en ik ga proberen van haar de komende uren niets meer te laten drinken om haar maag de kans te geven zich te herstellen. Als het niet beter gaat deze avond rijd ik naar Spoed. Blijkbaar liggen er veel kinderen met bacteriële infecties op Pediatrie. En door het feit dat Marie zo weinig geslapen heeft de laatste weken is haar weerstand flink aangetast – de ultieme kans voor vieze beestjes om te woekeren.