Life goes on…

13 Jan

Er valt heel weinig te vertellen de laatste dagen. Het leven kabbelt rustig verder met weinig hoogtepunten. Geen nieuws, goed nieuws zeker?

Marie vroeg me gisteren wanneer het weer vakantie was? Oei, ze gaat nog maar 6 dagen weer naar school na de kerstvakantie! Maar ik kan haar ergens wel begrijpen want de kerstvakantie was enorm druk met al die feestdagen in het midden van de week. En zij was ook enorm druk… Het lijkt wel of ze soms niet echt tot rust kan komen: babbelen, spelen, vragen stellen, stout zijn, tegenspreken. Soms moest ik haar echt aansporen om even TV te kijken zodat het geluid van de TV het even overnam van haar stemgeluid. Gelukkig kreeg ze de voorbije weken genoeg DVD’s om haar te boeien en ook KetNet bleek de vaste zender tijdens de kerstvakantie.

Ik weet dat TV-kijken niet echt pedagogisch verantwoord is en dat ik haar beter stimuleer om creatief bezig te zijn maar ondergetekende was (en is soms) ook een echte TV-verslaafde en ik ben toch goed terechtgekomen, denk ik? Hoe dikwijls belt moeke mij niet om titels van films te vragen die ze met slechts een paar woorden moet omschrijven en dan weet ik het al. Sterk van mij. Geheugentraining zonder Brain Training van Nintendo. Dus zeker wel pedagogisch verantwoord volgens mij.

Kamiel gaat gelukkig nog niet naar school (maar binnen exact 291 dagen wel!) en vraagt nog niet naar de volgende vakantie. Hij heeft zich de voorbije weken vooral bekwaamd in ‘hoe sta ik mijn mannetje tegenover mijn bezitterige en tirannieke zus?’. Marie heeft de onhebbelijke gewoonte van speelgoed waarmee hij leuk aan ’t spelen is van hem af te pakken. Ofwel bouwt ze een kamp in de sofa (plaid over de rugleuning) en mag hij niet meespelen. Probeer dat maar eens uit te leggen aan een 2-jarige. Met huilbuien en dergelijke tot gevolg natuurlijk. En dan komt hij met zo’n betraand en snotterig gezicht zijn verhaal doen bij mij…

Maar Kamiel heeft zich ook bekwaamd in ‘mijn mama moet mij niks vertellen, ik weet het toch veel beter en ik ga zeker niet luisteren’. Als hij iets doet wat niet mag, wordt hij op de vingers getikt (soms ook letterlijk). En dan dreig ik nogal eens om hem in de hoek te zetten.

‘Kamiel, hou daar mee op of ik zet je in de hoek!’

‘Nie hoek. (Hou) Op!’

‘Wablief, ik moet niet ophouden hoor, jij moet ophouden!’

‘Mama (hou) op!’

‘Kamiel, pas op hoor of ik zet je in de hoek!’

‘Nie hoek. IA (=Marie) hoek!’

Tja, hij zal denken: waarom moet ik in de hoek, pak die andere maar he!

Maar op andere momenten kan hij ook best vertederend uit de hoek komen :-). Zo vertelde ik hem vorige week op een avond terwijl ik hem in bed legde dat hij nu toch wel moest gaan slapen omdat hij anders de volgende dag niet naar tante Bien kon gaan. Hij keek heel eventjes verward en zei toen: ‘Nie Bien, mijjjjjn Bien!’ En dan na een paar seconden: ‘Mijn Juc (Luc)’. Ja, tante Bien en nonkel Luc scoren heel hoog op de favorieten-lijst.

And so life goes on … and so do we!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: