Archief | november, 2008

Sprokkels

28 Nov

p6190021Drie op een rij bij tante Bien

p8300028

Kamiel tussen de potten en pannen – zijn favoriete hobby!

dscn2645

Janis Joplin is alive!

dscn2650

Junior Eurosong Karaoke!

dscn2644

Marie speelde winkeltje en schreef zelf het bord voor Kassa

 

Advertenties

En rijdt ons klein huisje niet stillekes voorbij …

28 Nov

Ja en dat heeft hij wel gedaan deze nacht. Ons huisje voorbijgereden. Geen snoep. Nog geen klein niknakske.

Maar wel terecht.

Hier komt het verhaal van het meisje en de 2 witte chocolade mannekes.

Er was eens een meisje dat flink haar schoen en die van haar broertje zette voor Sinterklaas. Elke schoen kreeg een mooie wortel en wat suikerklontjes om de Sint te paaien om toch maar zoveel mogelijk snoep te krijgen. Het meisje haar schoen kreeg ook een uitgeknipt prentje van een electronische zakagenda want dat zou het meisje toch wel heel graag krijgen.

Na een nachtje slapen staat het meisje ’s morgens op om vreugdevol te roepen dat de Sint geweest is en voor haar en haar broertje een wit chocolade manneke heeft gebracht. Eén chocolade manneke gaat mee naar boven om aldaar snel opgesmikkeld te worden. Het andere chocolade manneke wordt flink op broer zijn hoge stoel gezet – voor zijn ontbijt.

Na nog wat gesoezeld en gesmikkeld te hebben boven in bed, komt het meisje weer naar beneden en eet brutaal het chocolade manneke van broer ook op. Broer zit erbij en kijkt ernaar … Papa wordt boos en zegt dat de Sint nu wel niet meer zal komen.

Het meisje neemt snel snel een blad papier. Plakt er een paar suikerbollekes op en schrijft:

dscn2651

Even vertalen:

Bestu Sintrklaas. Sorie (sorry) van Marie om Kamiel zijn soup (snoep) op t(e) eet (eten).

Het meisje zoekt een paar zomerschoenen uit (ah ja, ze moest haar winterschoenen aan om naar school te gaan) en zet de schoenen, samen met de obligate wortels en de tekening in de living. En … ze legt er nog 3 uitgeknipte prentjes bij want de goedheilig man had toch zeker vergeten haar die electronische zakagenda te brengen!

Goedheilig betekent niet noodzakelijk onnozel he. De goedheilige mama besloot dat het meisje maar moest beseffen dat je niet zomaar iemand anders zijn chocolade manneke opeet. Dus liep de goedheilige mama verschillende keren haar schoentjes voorbij zonder er iets in te leggen.

Ik moet er zeker niet bijvertellen dat het ochtendritueel vandaag niet zo vlotjes verliep? De teleurstelling was heel groot bij Marie.

Slapeloze nachten

26 Nov

Ik zie mijn 2 schatten doodgraag. Maar de laatste weken niet zo heel doodgraag. OK, in veel gevallen kunnen ze er niets aan doen dat ze me slapeloze nachten bezorgen. Maar na een drukke werkdag en de afhandeling van het huishouden wil ik gewoon slapen. En dat mag ik dus niet he.

Kamiel is al weken verkouden. Ik weet uit ondervinding dat de eerste 3 winters de ergste zijn en dat peuters daar gewoon uitgroeien. Dat ze weerstand moeten opbouwen. Inderdaad, maar het lijkt wel of mijn weerstand met de jaren mindert. Dat verkouden zijn is overdag niet zo’n groot probleem maar ’s nachts hoest en kucht het ventje zich de longen uit het lijf. Hij wordt er (meestal) niet wakker van maar ik lig uren te luisteren naar dat geblaf. En soms geraakt hij niet meer uit zijn hoestbui en komt zijn maaginhoud in zijn bedje terecht. Of in mijn bedje …

Maandagnacht was zo’n nacht. Meneertje hoest, geeft over, komt bij mij in bed verderhoesten, geeft weer over en is dan klaarwakker! Begint mij te aaien, verhaaltjes te vertellen, mijn pyjama te onderzoeken: knoopje open, knoopje dicht, enz … Tot hij dan toch terug in slaap valt en ik natuurlijk niet meer kan slapen.

Na zo’n onderbroken nacht wil je dan ’s morgens gewoon nog wat langer slapen (tijdens het weekend dan toch). Maar nee hoor, dat is je zeker niet gegund. Om 7 u wordt er op het einde van de gang met veel geweld een deur opengesmeten, galopperende voetstappen in de gang, en dan wordt onze deur opengegooid: Marie is wakker! Met ijskoude voeten kruipt ze tussen ons in en ligt welgeteld 15 minuten stil. Dan begint het gewoel, gewriemel, gezeur. Tot je van miserie de tv opzet (niet pedagogisch verantwoord maar toch een geweldig entertainment op zo’n vroeg uur). Om na een half uur toch uit je bed te moeten omdat het gezeur over ‘ik heb honger’ bij jou ook een knorrende maag veroorzaakt.

Dus … slapeloze nachten resulteren in slapeloze ochtenden en die resulteren in vermoeide dagen!

En toch zie ik ze doodgraag, die 2 schatten. Vooral als die bijna 2-jarige ’s nachts om 2 u heel lieve aaikes in je gezicht geeft.

Het paard van Sinterklaas

26 Nov

Marie is helemaal in de ban van de film ‘Het paard van Sinterklaas’.

8089

We hadden die enkele weken geleden eens gehuurd in de videotheek en ze was zo verdrietig toen we de film moesten terugbrengen dat we hem maar op de Sinterklaas-verlanglijst gezet hebben. Gisterenmorgen zat hij dan in haar schoen (allez, ernaast toch). Blij dat ze was!

En we slaan twee vliegen in één klap want Kamiel vind de film ook geweldig – met zijn huidige paarden-obsessie. Hij loopt dan heen en weer van de zetel naar de tv telkens de pony Saartje of het paard van Sinterklaas in beeld komt. ‘Paat, paat, paat!!!’

Hoeveel vettige vingertjes ik deze week al van de tv gewreven heb …

En wat nog leuker is: Marie krijgt het vervolg op deze film voor Kerstmis. ‘Waar is het paard van Sinterklaas?’ is zeker zo leuk als de eerste film.

14448

Dat worden gezellige, warme TV-kerstdagen!

Mijn

18 Nov

‘Mijn’

‘Mijn mijn’

‘Miiiijjjjjn’

Hij heeft weer bijgeleerd, onze flinkerd. De ganse dag door gaat het van: ‘mijn tut’, ‘mijn paat’, ‘mijn mama’, ‘mijn zjas (jas)’.

Hij gebruikt ‘mijn’ ook om zich te verdedigen in zijn dagelijkse strijd met zijn grote zus. Telkens Marie iets van hem afpakt, roept hij heel hard ‘mijn’ en dan weten de toesnellende mama of papa al dat ze Marie tot de orde moeten roepen.

Naast ‘neen’, gaat die ‘mijn’ dus de eerstkomende weken heel veel gebruikt worden. Tot hij weer iets anders leert. Hopelijk iets in de aard van ‘mooi’ of ‘braaf’.

Hoor wie klopt daar kinderen …

18 Nov

Eventjes waarschuwen: onderstaande tekst is niet geschikt voor kinderen die nog heel goedgelovig zijn … als jullie snappen wat ik bedoel?

Hij komt, hij komt, die lieve goede Sint … En ja hoor, gisterenavond placeerde Marie triomfantelijk haar laars en Kamiel zijn schoen op de lege plaats in de living waar ooit een haard moet komen. Wortels en suikerklontjes in de schoenen en met een uitleg van hier tot Spanje kreeg Kamiel te horen waarom die suikerklontjes in zijn schoen moesten blijven steken en hij ze niet mocht opeten: de Sint ging komen en hij ging iets in hun schoen leggen. Als beloning. Omdat ze zo braaf geweest waren … NOT!

Maar ja, kindjes slapen en daar stond mama he. Geen Sinterklaassnoep in huis … Met de wijze woorden van diëtiste Chris Knockaert (die onlangs in Marie’s school een voordracht gaf over gezond eten) in het achterhoofd, heb ik me richting fruitschaal gedraaid en 2 mooie mandarijnen uitgezocht. En die parmantig in hun schoen gedropt. Natuurlijk voelde ik me schuldig over dat gezond snoepgoed want ik kon me Marie haar beteuterd gezicht al voorstellen als al dat jonge geweld ’s morgens op de speelplaats begint op te scheppen over de bergen snoepgoed die ze gekregen hebben. Dus heb ik boven op die mandarijnen ook nog een ‘kersensnoepje’ gelegd – nadat ik toch efkes had nagedacht of ze die kersensnoepjes al zien liggen had in de kast of niet.

Tja, you need to keep the magic going …

Naast het snoepgoed moet ik natuurlijk ook nog speelgoed-aankopen gaan doen. En dat blijkt ook nog niet zo gemakkelijk. Ik zou één van de volgende dagen alles moeten gaan kopen maar Marie heeft nog niet beslist wat ze eigenlijk wil. De Mega Mindy walkie-talkie of niet? De Tinkerbell DVD of toch maar Het Paard van Sinterklaas? Miserie miserie zou Fernand Costermans (de Kampioenen) zeggen.

Maar ja, als ze nog dikwijls stout is, is mijn probleem van de baan he. Moet ik niks kopen.

‘Toute mama’ zou Kamiel zeggen …

De zwemmer

6 Nov

Een zwemmer zwemt, hij zwemt in zee.
Hij zwemt weg van het strand
maar neemt bepaalde beelden met zich mee
van wat hij achterliet op het land.

Hij zwemt en denkt niet aan later,
hij heeft geen last van angst of aarzeling.
Boven hem lucht, onder hem water,
een zwemmer is een enkeling.
(Boudewijn De Groot)

Marie is de zwemmer natuurlijk. Maar zij heeft in tegenstelling tot het liedje wel last van angst of aarzeling. Ze is geen waterrat zoals haar mama. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit bang ben geweest om te gaan zwemmen. Alhoewel ik me wel meen te herinneren dat ik niet lang bij de zwemclub van St.-Truiden gebleven ben maar dat was te wijten aan een draak van een zwemleraar die ons in het water gooide als we niet snel genoeg deden wat hij ons vroeg.

Als Marie gaat schoolzwemmen (elke 2 weken op woensdagvoormiddag) voelt ze zich niet goed, komen er traantjes, enz. Daarom regelden we privé-zwemlessen voor haar. Meester Alexander leert haar nu zwemmen en ik moet zeggen dat hij haar heel goed aanpakt. Iedereen die Marie kent, weet dat je haar soms anders moet aanpakken dan andere kinderen. Soms de strenge aanpak maar op andere momenten de zachte aanpak. En bij meester Alexander lukt dat heel goed.

Waar ze een paar weken geleden niet in het water durfde springen, doet ze dit nu wel en gaat zelfs lichtjes met haar hoofd onder water. Gisteren vertelde ze mij dat ze in het diepe zonder bandjes en zonder plankje gezwommen heeft. Wat een vooruitgang! In Mallorca durfde ze zelfs niet in het diepe met zwemband en mij om haar aan vast te ankeren. Good job meester Alexander!

Eén nadeel aan dit wonderlijke gebeuren: eens Marie kan zwemmen, ga ik er moeten aan geloven om regelmatig met haar gaan te zwemmen. En da’s niet echt mijn ding … Op vakantie vind ik zwemmen niet erg – daar kent niemand mij. Maar hier in Lummen gaan zwemmen met mijn oversized lichaam in een badpak geperst en dan bekenden tegenkomen … oh god.

Misschien moet ik ook eens een meester Alexander gaan zoeken. Niet om te leren zwemmen maar om die zwembandjes kwijt te raken …