Archief | september, 2008

Het leven zoals het is …

29 Sep

Het is zo’n beetje komkommertijd in ons gezinnetje: nothing much happening right now. Maar om mijn trouw lezerspubliek niet kwijt te raken probeer ik toch iets uit mijn … toetsenbord te zuigen.

De flinke dochter is heel flink op school. Ze begint nu ook al spontaan woordjes te lezen: gisteren las ze wonderwel LIP en met een beetje hulp ook TON op de fles Lipton Ice Tea Light (en geen dank Lipton voor de gratis reclame). En gisterenavond wilde ze persé een Plop-boekje voorlezen aan Kamiel. Picture this: mama in het midden op Marie’s bed, Marie aan één kant en Kamiel zowat overal op het bed. Marie die dus met volle overtuiging probeert het eerste zinnetje in ‘Plop en het kabouterfeest’ te lezen en Kamiel die daar telkens tussenvlamt met ‘Pop, Pop, Pop!’. Het kind gaf het ontmoedigd op na 2 woordjes met ‘Ik vind het toch nog een beetje moeilijk hoor mama’. Ik heb haar efkes uitgelegd dat zelfs de beste lezers nog moeite hebben met sommige Plop-boekjes 🙂

Dat brengt me dus bij de flinke zoon. Kamiel vliegt door het leven. Hij is – in tegenstelling tot zijn zus – van niks bang (alhoewel, als Ake een beetje te fel ‘boeh’ speelt met hem dan komt hij zo een beetje met zijn vingertje schudden om te zeggen dat het genoeg is …). Hij loopt, springt, valt, botst en staat weer recht zonder commentaar. Als het echt erg is begint hij stevig te huilen, laat zich troosten, kijkt even rond wie er nog interesse toont, begint weer te huilen en laat zich nog eens fijntjes troosten. Charming!

Gisteren gingen we naar de ontbijtdag van de Dienst Onthaalgezinnen. Leuk, gezellig en vooral: lekker! En gezond … Tante Bien was er ook en toen we naar huis gingen zeg ik ‘Geef tante Bien maar een kusje’ en wat zei Kamiel? ‘Tabien’! Iedereen had het gehoord. Flink he? Allez, ik weet dat er nu 2 personen in tranen voor het scherm zitten – sorry moeke en meter maar jullie komen ook nog aan de beurt hoor. Moet ik er nog bij vermelden dat tante Bien heel fier was? Hopelijk zijn we later ook nog zo blij als hij zijn Franse vocabulaire aan’t oefenen is …

Verder dus weinig te vertellen. Hopelijk laat het weer ons toe om volgende zondag naar de Efteling te gaan en dan volgen er zeker foto’s.

Aap

23 Sep

Kamiel’s nieuwste woordje: aap. Iedereen die nu denkt aan onze lieve harige vriendjes heeft het mis: aap is geen aap maar een schaap. Tja, die sch is nogal moeilijk uit te spreken voor een 18-maandertje. Nu, niet alleen de schaapjes in de wei in onze straat zijn apen, ook de koeien in de boer zijn wei zijn geherdefinieerd tot apen. En zelfs zijn jasje (een fleeceke zoals ze zeggen) is ook een aap. Wellicht omdat het zo lekker zacht en wollig aanvoelt?

Zolang hij mama, papa en zus maar geen aap noemt ben ik al blij. Want voor buitenstaanders klinkt die aap nogal straf terwijl wij dan weten dat hij ons waarschijnlijk wel heel lief, zacht en wollig vindt …

Marie speelt ook nog mee hoor

16 Sep

Voordat de lezers mij hier van favoritisme gaan betichten – de vorige ‘verhaaltjes’ gaan allemaal over Kamiel – zal ik hier maar snelsnel ook iets schrijven over Marie.

Marie doet het volgens mij heel goed op school. Ze kan nu al 9 letters lezen en (bijna) schrijven: l, ee, n, r, i, k, m, o en p. Kortom: leen, rik en mop. Maar als je de letters voor haar legt in andere woord-combinaties lukt het haar ook om die al te lezen. Het lezen gaat vlotjes maar het schrijven is soms moeilijker. Marie heeft altijd al moeite gehad met fijne motoriek en dat zie ik nu dus ook. Mooi tussen de twee lijntjes schrijven en haar lange letters tot het bovenste lijntje trekken is (nu nog) wat onhandig gedaan. Met veel aanmoediging gaat het na een tijdje wel beter. En ik kan nu nog niet oordelen of ze ooit heel mooi gaat schrijven of juist niet. Ze is ook linkshandig en dat bevordert het schrijven ook niet in dit stadium.

Maar ze is gemotiveerd en heel positief – waardoor ze soms ook veel te snel aan een opdracht begint en dan natuurlijk fouten maakt. Ik zou niet graag in juf Monique haar schoenen staan nu: 13 energieke ex-kleuters leren lezen, schrijven en rekenen … pffff!

Verder hoor ik niet veel verhalen uit het eerste leerjaar. Soms zegt ze iets over wat ze op de speelplaats heeft gedaan (Maarten en Rune getroost, Nanou een handje gegeven) maar veel komt er niet uit. Dat verandert nog wel denk ik.

Vorig weekend was het hier in Linkhout kermis – de tweede en laatste van het jaar. Jaja lieve mensen, Linkhout is een dorp met een handvol (een paar handenvol dan toch) inwoners maar wij mogen twee keer per jaar de kermis verwelkomen. Onder kermis verstaan we dan: 1 paardenmolen, 1 schietbarak, 1 eendjeskraam, 1 centjes-in-het-gleufje-smijten kraam en 1 friet- en smoutbollenkot. Who needs more?

Enkele sfeerbeelden:

Marie als stoere motor-chick achterop bij Pieter-Jan

“I’m flying hiiiiigh!”

Turtle love

16 Sep

Kamiel en de beestjes … Het lijkt wel een nieuwe kindershow op Ketnet of zo. Maar in real life ziet het er zo uit:

“Moooooooiiiii silpatteke. Mooooiiii beese.”

“And we’re moving on … Silpatteke lope weg. Ikke volge zunne”

Met dank aan Vicky voor de leuke foto’s. Een blik achter de schermen bij tante Bien – onze onthaalmoeder.

Dialoog, part two

15 Sep

Onze zoon zijn steeds uitbreidende woordenschat en taalsprongen, het is me wat hoor. Soms zegt hij de ganse niks anders als ‘da’, tegelijkertijd met zijn vingertje wijzend op 10 verschillende zaken op de keukenkast … begin dan maar eens op te sommen he? Drinken? Neen. Tutje? Neen. Flesje? Neen. Speelgoedje? Neen. Boke? Neen. Snoepje? Jaaaaa!

Deze morgen hadden zoon en ik weer zo’n leuk gesprekje. Het begon met een snurkend geluid op de achterbank toen ik van de parking aan Marie’s school reed …

‘Oei, vriend, je hebt precies een snottebellenneusje (amai wat een woord he)?’

‘Ja’

‘Seffes bij tante Bien het neusje even snutten he?’

‘Ja’

‘pppprrreffffffff’

‘ppppffffrrrrrffff’

‘sluuurrrrpppp’

En dit duurde tot we bij tante Bien op de inrit stonden… waar ik dan de groene snottebellen van zijn wangen, neus, mond, jas en handen heb geveegd.

Jaja, veel zeggen doet hij niet maar begrijpen wel zunne!

De nieuwe man

10 Sep

De nieuwe man: iedereen heeft er zo zijn eigen definitie van. Bij mij komt het er op neer dat mijn man (Marc dus) helpt in het huishouden, zich bezighoudt met onze kinderen en af en toe mij ook eens een moment van rust en ontspanning gunt.

Qua uiterlijk ben ik nogal gemakkelijk: liefst fris gewassen, tanden gepoetst, geschoren en haartjes netjes geknipt. Verder moet het niet gaan – ik zal Marc toch nooit in een maatpak naar het werk kunnen sturen, hoe graag ik dat ook zou willen.

Marc is 38. Daar kun je nog weinig aan veranderen (en wie dat na 11 jaar huwelijk nog altijd zou willen proberen verklaar ik zot). Maar mijn flinke zoon is net geen 18 maanden. Daar zou ik toch nog iets aan te zeggen hebben, niet?

Niet dus. Deze morgen wilde mijn nieuwe man(netje) persé lippenstift! En niet zomaar een rood kleurtje hoor. Neeeeeeee, hij wilde de glitter-gloss van l’Oréal! En om het nog erger te maken stond hij zichzelf daarna fier te bewonderen voor de spiegel…

Moet ik me zorgen maken? Zijn definitie van nieuwe man gaat meer de richting van metrosexuele vent uit … Een fase in zijn jonge leven? Of een definitieve richting? Ik weet het niet …

Ik weet wel dat ik deze avond alle poppen, buggy’s en ander meisjesspeelgoed ga verstoppen.

Koe

9 Sep

Zoals ik al eens vermeld had is Kamiel zijn spraakkunst momenteel nog een beetje beperkt tot: mama, papa, ija (Marie), poes, huhu (hond), koek (tja, dat kennen ze heel rap), tut, hebbe, paaa (pakken), a a (vake) en … dat is het zowat.

Maaaaaaar … gisteren is er ineens een woordje bijgekomen! We reden met de auto van Marie haar school naar de onthaalmoeder en ineens komt er van de achterbank – heel overtuigend – ‘koe!’. Ik kijk naar links en inderdaad er staan daar 2 zwart-witte bella’s in de wei hun ontbijt te her-verteren.

Joepie!