What’s up?

14 Mei

En toen vroeg ik in mijn vorig blogbericht – op 20 maart godbetert! – wanneer de lente nu eindelijk ging komen. Half mei en nog altijd geen lente in zicht! Een mens zou er toch een serieuze depressie aan overhouden. Hier zit ik dan achter mijn pc met ijskoude voeten en een (weliswaar zomer-)sjaal aan. Serieuze depressie dus … Een uur geleden een tas hete thee gedronken en nu een kop soep naast me en nog altijd rillen van de kou!

En die opbeurende krantenberichten dan: ‘Het blijft miezerig en koud tot eind mei.’ Een kijkje op meteoservices bevestigt dat: temperaturen lager dan 20 graden tot 26 mei en weinig zonnestraaltjes. Waar zijn die lentes van vroeger? Toen we tussen de Haspengouwse bloesems (mijn roots) gingen fietsen en meiklokjes plukten in het bos. Toen we in april al in een t-shirtje en zomerrokje rondliepen. Toen we sandalen kochten in het voorjaar en niet in september …

Kamiel zei vorige week nog dat hij zijn ‘zomervoetbaloutfit’ eens wilde aantrekken om te trainen. Het kind kreeg – na een paar moeilijke weken – weer zin in voetbal en wilde toch gaan trainen. Maar hij wilde die dikke wintertraining niet aan, hij wilde zijn zomertenue! Beetje te fris, vriend. En Marie kreeg nieuwe kleren voor een aantal gelegenheden maar rilde bijna uit haar bloesje en vestje.

Eind juli vertrekken we voor een weekje naar de Provence. Hopelijk hebben we tegen dan al een streepje zon gezien of onze bleke velletjes zullen afzien🙂 Enfin, dat hopen we toch dat ze zullen afzien. Je gaat immers niet naar de Provence om daar binnenspeeltuinen te bezoeken he! Ik wil dan 35 graden, zon en af en toe een mistralleke.

En zo kabbelt het leven verder. Bijna 1 jaar geleden kwam mijn zus me heel enthousiast vertellen dat ze een jongetje verwachtte (in plaats van het meisje voor wie ik al zo’n mooie outfit gekocht had :-)) En dat kereltje is al 7 maanden het zonnetje in ons leven! Bijna 1 jaar geleden ook sloeg hier het noodlot toe en moesten we afscheid nemen van Marc. Het verdriet is de voorbije maanden verminderd maar we missen hem nog altijd enorm. Bij alles wat we doen, zeggen, eten, horen … we denken constant aan hem. Wat zou papa gezegd hebben? Wat zou papa hiervan gedacht hebben? Marie en Kamiel blijven hem in alles betrekken. Zijn foto’s sieren ons huis, zijn graf wordt meerdere keren per week bezocht en verzorgd. Zijn spullen worden netjes bewaard en gekoesterd. Een kapotte duikbril mag niet weg van Marie want die heeft ze van papa gekregen …

Ik ben steeds heel bewust over Marc blijven praten en ben blijven herinneringen ophalen aan hem. Zodat Marie en Kamiel hem niet vergeten maar ook zodat ze hun verdriet kunnen laten zien als die herinneringen te moeilijk bleken. Marie heeft vooral in de eerste weken na zijn dood echt ‘gerouwd’. Ze vond het dan niet eerlijk dat zij haar papa moest afgeven, weende veel en vooral ‘s avonds kreeg ze het dan heel moeilijk. Kamiel deed het toen al bij al heel goed. Hij heeft het nu veel moeilijker omdat het besef komt dat hij Marc begint te vergeten. Hoe klonk papa? Hoe rook papa? Wat zei papa zoal? De voorbije weken waren heel moeilijk met zelfs een doktersbezoek om een einde te maken aan dat onverwerkte verdriet en alle gevolgen daarvan. Het ventje was zo emotioneel dat hij meerdere keren overgaf in zijn bed omdat het allemaal te veel werd. Medicatie kon en mocht niet. Bachbloesems en psychotherapie hielpen wel. De zwarte bril moest af en de groene bril weer op. De psychologe leerde hem hoe hij dit moest doen en wij helpen hem daarbij. Als ik zie dat hij het moeilijk heeft, zet ik op een grappige manier zijn denkbeeldige zwarte bril af en de groene bril op. En dan gaan we leuke dingen doen of aan leuke dingen denken. Hij mag verdrietig zijn maar het mag niet blijven duren. Hij mag angstig zijn maar hij moet inzien dat zijn angsten (voor mummies of monsters) soms ongegrond zijn. En hij moet begrijpen dat niet elk afscheid definitief is. Er is een verschil tussen iemand nooit meer zien of iemand een tijdje niet meer zien.

Gelukkig werden de voorbije zware weken af en toe ook nog opgefleurd door leuke gebeurtenissen. Verjaardagsfeestjes, communiefeesten, vrije dagen in pyjama🙂 En er staan nog leuke dingen te gebeuren: Louis’ doopfeest, zwemmen in Erperheide, schoolreis, … genoeg afwisseling en afleiding dus!

Alleen dat weer nog … Donkere wolken boven onze tuin. Ik ga mijn vensters maar sluiten denk ik. Dedju toch!

Nog 9 weken en dan zitten we hier:

jl0_2844

Lente

20 Mrt

Waar is de lente? Waar is de zon?

92

Birthday boy

20 Mrt

Ik schreef het al op Facebook: “Sinds wanneer duurt een verjaardag 3 dagen?”.

Kamiel verjaarde op vrijdag 15 maart. Hij werd ‘s ochtends vakkundig wakker gekweeld door mezelf en Marie. We maakten onze eigen versie van ‘in de wei staat een koe’ en hij vond het hilarisch. Chance … binnen een tiental jaar zal hij zich waarschijnlijk nog eens in zijn donsdeken rollen als we dat nog durven🙂

Moeder had de avond ervoor tot 23.40 u staan zweten boven haar 45 cupcakes. Het bakken was een eitje. Maar het versieren … ik heb vanochtend 7 nieuwe grijze haren ontdekt en ik ben er zeker van dat die vorige donderdagavond hun ontstaan vonden. Ik kocht blauwe suikerpasta en groene rolmarsepein. In mijn hoofd had ik een prachtig beeld van een blauwe fond met een groene 6 erop. Nog redelijk basic vond ik. Niet teveel tralala en blablabla.

De blauwe suikerpasta bleek een succes. Uitrollen, rondjes uitsteken en op de cupcakes leggen. Eitje! De groene rolmarsepein was een ramp! Dat spul plakte aan mijn smetteloos tablet van gladde composiet. Maïzena, arachideolie en andere snel-op-het-internet-opgezochte hulpmiddelen mochten niet baten … het spul plakte overal aan vast en een 6 uitsteken was zelfs niet mogelijk want alles bleef in mijn vormpje steken. Pfffff …. om 23.40 u was mijn kaars deftig uit. Ik smeet de groene smurrie in de vuilnisbak en ging slapen.

De zoon was lichtjes teleurgesteld met zijn blauwe ‘smurfencupcakes’. Ik vertelde hem rustig dat alles altijd in orde komt. Mama zal het wel fixen vriend! Kinderen afgezet op school en mama op weg naar de dichtstbijzijnde Aveve, op zoek naar groene suikerpasta. In ons onooglijk klein buurdorpje vond ik een Aveve en in die Aveve hadden ze zelfs groene suikerpasta! Gered! Snel weer naar huis, spul uitgerold, 45 6-en uitgestoken en netjes op de cupcakes geplakt. Done!

DSC03649

Als ik ooit al een carrière als koekjesfee ambieerde, dan werd die idee met het voorgaande avontuur al snel de kop ingedrukt🙂

De cupcakes werden op school snel verorberd door de bende 5- en 6-jarigen. En ze waren lekker, zo vertelden ze. Chance …

DSC03655

Zaterdag reden we naar Antwerpen want de birthday boy vroeg al ongeveer 1 jaar om nog eens naar Aquatopia te gaan. Ons laatste bezoek dateerde van april 2012🙂

Aquatopia is zijn geld meer dan waard. Het is prachtig gedecoreerd, een mooie mix van dieren (zowel waterdieren als bijvoorbeeld leguanen en slangen) en heel leerrijk. Kamiel keek zijn ogen weer uit, alleen de kans om een slang te aaien liet hij aan zich voorbijgaan. Schrikscheet😉

Na het bezoek aan Aquatopia trokken we naar de Wagamama. Ons favoriete restaurant in Antwerpen! Zalig Oosters …

Zondag was het dan tijd voor het familiefeestje. Weer kadootjes, weer taart …

En eigenlijk duurt zijn verjaardag geen 3 maar 4 dagen want op 6 april vieren hij en Lola hun verjaardag nog eens tijdens het verjaardagsfeestje voor de vriendjes. Thema: cowboys en indianen🙂

DSC03615

En om te eindigen met een minder grappige noot: zijn racebaan is nog altijd niet aangekomen😦 De levering is vertraagd en wordt voorzien op 26 maart. Ach ja … dan heeft hij zijn verrassing toch nog voor Pasen🙂

Joepie!

8 Mrt

“Yes we can!” zei die grote leider in de US ooit.

En mama kan het ook! Ik heb – na uren zoeken – een Mario en Luigi racebaan gevonden voor het kleine ventje. Geen teleurgesteld gezichtje dus op zijn verjaardag🙂

En dankjewel aan de bereidwillige lezeres uit de US. Zij wilde ons helpen om een racebaan te kopen en naar België te krijgen maar we kwamen tijd tekort. Toch fijn om te weten dat er volk aan de andere kant van de oceaan meeleest en meeleeft!

 

Dju toch!

6 Mrt

Het kleine (alhoewel) ventje wordt volgende vrijdag 6 jaar. Hij wil cupcakes mee naar school en hoopt stiekem op een bezoekje aan Aquatopia volgend weekend. En hij droomt van Mario. Mario én Luigi. En Bowser, Peaches, Toad, Yoshi, Koopa Troopa en zovelen in Marioland. Want sinds de wii hier zijn intrede deed, staat zijn mond niet meer stil en vertelt hij ons heelder verhalen over die mannekes, monsterkes en karts.

Hij droomt van een K’nex Mario Kart racebaan. Want dat heeft hij op ‘tinternet’ gezien in een reclamefilmpje op youtube. De K’nex international website leert me dat die dingen inderdaad echt bestaan. Heel mooi speelgoed met een in-mekaar-te-steken racetrack en verschillende racekarts en figuurtjes. Ik was al helemaal enthousiast en begon in de online shop te bestellen. Hij zou zo blij zijn!

Maar die Amerikanen willen niet meehelpen. Ik kan wel figuurtjes en karts bestellen maar geen racetrack. Want die willen/kunnen ze niet versturen naar België. Alsof die doos te zwaar is en ze de moeite niet willen doen … En nergens anders op het grote ‘tinternet’ vind ik die racetrack terug. En die karts en figuurtjes bestellen zonder track heeft geen zin natuurlijk😦

Ik zal iets anders moeten uitzoeken. En hopelijk vraagt hij me niet waarom hij de racebaan niet gekregen heeft want leg dat maar eens uit aan een zesjarige.

38501m-display

The big 40

25 Feb

Verjaardagen genoeg hier in de eerste helft van het jaar. Nonkel Sven mocht de eerste kaarsjes uitblazen op 17 januari.

We vierden Marc zijn verjaardag op 26 januari met een bloemetje op zijn ondergesneeuwde graf en lieten een kaarsje branden bij zijn foto.

Kamiel verjaart op 15 maart – hij verlaat de kleuterleeftijd en wordt al 6!

Ake wordt 66 op 11 april en meter mag een dagje later al 35 kussen in ontvangst nemen.

En ik werd vorige zaterdag 40. The big 40! Een nieuwe voordeur! Oh yeah … as of now it can only go downhill … Ik wilde geen feest, ik hou niet van surprise parties waar je door een ganse bende overrompeld wordt en je dan realiseert dat je misschien best een andere outfit aangetrokken had en je haren beter nog eens in de plooi gelegd had. Neen, laten we het maar rustig houden, zei ik tegen mijn ouders en zus. Ik wilde gewoon ergens lekker gaan eten met hen en de kinderen.

En dan ken je mijn zus dus niet … Zij vond dat ik wél een ‘surprise party’ verdiende. Eentje op mijn formaat. Ze contacteerde eigenhandig een aantal vriendinnen en reserveerde in een tapasrestaurant (mijn formaat he). Onder het mom van ‘hey sissie, willen we vrijdagavond samen iets gaan eten?’ ging ik braaf met haar mee. Bij de ingang keek ik binnen in het restaurant en zag daar een vriendin zitten (en ik wilde al uitroepen ‘oh kijk, Karolien is hier ook!’) en tegenover haar zag ik een andere vriendin zitten – het rare was dat die twee mekaar eigenlijk niet kennen dus die combinatie kon gewoon niet! Toen ik dan het gezicht van een andere vriendin achter die twee zag verschijnen, viel mijn frank!

Het was een gezellige, hilarische, hyper-fantastische avond! Ik heb genoten, van elk moment, van elke lach, van het lekkere eten, van de goede compagnie, van de überkomische verhalen (oh God Inge, de tranen liepen over mijn wangen :-)), van de kado’s, van alles … Surprise parties zijn misschien niet aan mij besteed maar surprise etentjes wel! Mijn zus is de beste!

Zaterdagochtend werd ik dan gewekt door mijn twee schatten. Ze hadden een dienblad bij met zelfgeperst fruitsap, een speculaasje, chocolaatjes, fruitsla, twee roosjes en kadootjes. De keuken was versierd en een helpende hand had broodjes, croissants en koffiekoeken gebracht (bedankt Ake!). Een luie ochtend werd gevolgd door een namiddag met taart en koffie en goede gesprekken. ‘s Avonds gingen we op restaurant – zoals gepland, zonder surprises – en smulden we van heerlijke Italiaanse specialiteiten. De kinderen waren twee voorbeeldige engeltjes en ik genoot …

Ik had een vermoeden … enkele mailtjes, Facebook comments en likes die ik zag passeren deden me denken dat er iets geregeld werd. Ik ben nu eenmaal een nieuwsgierig mens, zoek graag dingen uit. Ik had beter detective geworden! Ik zag vriendinnen reageren op berichten die ze normaalgezien niet zouden zien. Er waren een aantal toevalligheden die té toevallig waren … Maar aangezien mijn zus bleef ontkennen dat er iets zou gebeuren, was ik die vrijdagavond ongeveer 5 minuten voor we het restaurant binnengingen er toch van overtuigd dat zij en ik samen iets gingen eten. How wrong could I be?🙂

Dankjewel dames, kindjes, moeke, Ake, meter en Sven om mijn verjaardag samen met mij te vieren. Dankjewel aan alle hulplijnen die dit mogelijk gemaakt hebben (Liesbeth en Ronald, ik sta bij jullie in het krijt :-)). En dankjewel Marc, voor die parkeerplaats net om het hoekje van het restaurant🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vooruitzichten

10 Feb

Eind juli, hier …

image2_modifie-1

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.