Marie was deze morgen om 07.10 u al wakker. Ze nestelde zich nog eventjes in ons bed en toen ik haar om 07.30 u riep om naar de badkamer te komen, deed ze dit ook zonder morren. Strange … where is the catch? Ze waste zich en kleedde zich netjes aan. Haartjes in 2 vlechtjes. Tot daar nog altijd geen tegenstribbelen, roepen, tieren, brullen, wenen … Ik vertrouwde het nog altijd niet. Dan naar beneden. Op de trap berispte ze haar broer nog eens die niet naar zijn voeten keek maar wel naar de bomen door het raam en zo bijna naar beneden totterde. Tssss ….
Ik vroeg haar wat ze wilde eten: bokes met hesp. En net toen ik dacht dat de ochtend niet meer stuk kon, kwam de ik-heb-een-ochtendhumeur-en-laat-mij-met-rust Marie naar boven: “Die boterhammen zijn veel te droog, ik lust dat niet, ik wil choco!”. Voilà, de toon is gezet voor ongeveer 90% van de ochtenden tijdens het schooljaar!
Ze wilde choco, dan toch confituur. De confituur die ik op haar boterhammen deed, was niet de juiste. Ik mocht het niet op de hesp smeren, die moest nu naast de boterhammen. Ze wilde geen fruitsap, wel water, maar dat was niet koud, dus wilde ze eigenlijk niks drinken. Enzovoort, enzoverder. Ze vond geen tijd om te eten, wel om haar broer te pesten en door haar gedrag vielen ze allebei op de grond, broer onder haar. Hij had zich duidelijk wel pijn gedaan, zij jammerde en brulde alsof haar beide benen ter plaatse geamputeerd werden!
Met rooddoorlopen ogen en een snotneus liep ze hand in hand met broer de speelplaats op. En vanaf dat moment heb ik haar niet meer gezien. Boekentas in de rij, fluo vest uit, juf Monique (van vorig jaar) een knuffel geven, juf Evy nog niet … Er was muziek, ballonnen, fruitsap of chocomelk om te drinken. Een speech van de directrice en daarna mochten alle leerlingen op de speelplaats nog een dansje doen. En om 09.15 u allemaal naar binnen, keurig in hun rijen.
Broer had ondertussen de zandbak nog eens verkend, de kruiwagentjes allemaal netjes op een rijtje gezet, de glijbaan uitgetest en een halve beker chocomelk over zijn t-shirt gesmeten. En hij zag dat het goed was! Binnen 2 maanden en half mag hij zijn big entrance maken. Wel spijtig dat zijn eerste schooldag niet zo feestelijk zal ingezet worden.
Om 15.45 u gingen broer en ik Marie weer halen en ze was laaiend enthousiast! Ze hadden nog geen les gehad, alleen boeken verzameld (ze had er wel 10 bij – waarvan ik er al 7 gekaft heb). Ze zat naast Evelien (haar beste vriendin) en ze wist te vertellen dat er al een paar kinderen een streepje achter hun naam gekregen hadden. Zij niet … En ze keek uit naar morgen. Want dan begon het grote werk. En dan gingen ze heeeeeeeeel moeilijke reken-oefeningen maken. Tiens, Marie die uitkijkt naar heeeeeeeel moeilijke rekenoefeningen? De wereld op z’n kop!
We zijn weer vertrokken. Schooljaar 2009-2010 kende een blitse start!
En mijn linker bovenarm voelde aan alsof ze ongeveer 100 keer na mekaar mijn bloeddruk genomen hadden (courtesy to Marie).
. Ik kocht het originele nijntje op een beren-verkoopavond bij tante Bien. Het was Marie’s eerste kadootje voor haar kleine broertje. En daarom net had hij zo’n emotionele waarde voor ons allemaal. En daarom ook heeft Marc twee dagen na mekaar de Carrefour in Kuringen afgezocht. Als iemand hem heeft opgemerkt terwijl hij op zijn buik tussen de rekken lag, neen, hij doet dat zeker niet voor zijn plezier, heeft geen Carrefour-rekken fetish of zo … Hij zocht gewoon naar nijntje en heeft hem niet gevonden. Spijtig.
