Episode 1 van UZ Linkhout: Kamiel ten strijde tegen de slijmen

Vorig weekend kregen we al een episode van UZ Linkhout op onze TV: Kamiel zijn hoestje werd een serieuze hoest en de dokter van wacht vond het nodig dat we begonnen te aërosollen. En door die vele slijmen kreeg zijn maagje het hard te verduren en gooide hij na elke hoestbui zijn vorige maaltijd er nog eens uit. Vegen, kleertjes verversen, bedje verschonen, enz … Na 3 dagen aërosollen vond Kamiel het welletjes en nu laat hij het dus niet meer doen. Zijn hoest is wel wat beter maar zeker nog niet weg. Zijn maagje is wel genezen (en hopelijk blijft dat zo).

Episode 2 van UZ Linkhout: Marie geconfronteerd met haar ergste nachtmerrie – buikgriep

Marie was zaterdag maar wat ‘plattekes’. Na een leuke zwemles bleef er van het kind weinig over: ze was moe, lastig en wilde niet eten. Het ietsiepietsie kleine beetje rijst dat ze gegeten had kwam er rond middernacht weer uit. Ze kampeerde dan een nachtje bij mij en gisteren leek ze weer beter. Een yoghurtje ’s middags en een half boke ’s avonds bleven er toch in en ik dacht echt dat ze vandaag weer naar school ging. Not … Deze morgen begon het overgeven weer en sindsdien heeft ze al zeker 10 keer overgegeven. Niets blijft er in: geen water, geen cola, geen lolly. Ze ligt nu te slapen en ik ga proberen van haar de komende uren niets meer te laten drinken om haar maag de kans te geven zich te herstellen. Als het niet beter gaat deze avond rijd ik naar Spoed. Blijkbaar liggen er veel kinderen met bacteriële infecties op Pediatrie. En door het feit dat Marie zo weinig geslapen heeft de laatste weken is haar weerstand flink aangetast – de ultieme kans voor vieze beestjes om te woekeren.

Ik zie mijn 2 schatten doodgraag. Maar de laatste weken niet zo heel doodgraag. OK, in veel gevallen kunnen ze er niets aan doen dat ze me slapeloze nachten bezorgen. Maar na een drukke werkdag en de afhandeling van het huishouden wil ik gewoon slapen. En dat mag ik dus niet he.

Kamiel is al weken verkouden. Ik weet uit ondervinding dat de eerste 3 winters de ergste zijn en dat peuters daar gewoon uitgroeien. Dat ze weerstand moeten opbouwen. Inderdaad, maar het lijkt wel of mijn weerstand met de jaren mindert. Dat verkouden zijn is overdag niet zo’n groot probleem maar ’s nachts hoest en kucht het ventje zich de longen uit het lijf. Hij wordt er (meestal) niet wakker van maar ik lig uren te luisteren naar dat geblaf. En soms geraakt hij niet meer uit zijn hoestbui en komt zijn maaginhoud in zijn bedje terecht. Of in mijn bedje …

Maandagnacht was zo’n nacht. Meneertje hoest, geeft over, komt bij mij in bed verderhoesten, geeft weer over en is dan klaarwakker! Begint mij te aaien, verhaaltjes te vertellen, mijn pyjama te onderzoeken: knoopje open, knoopje dicht, enz … Tot hij dan toch terug in slaap valt en ik natuurlijk niet meer kan slapen.

Na zo’n onderbroken nacht wil je dan ’s morgens gewoon nog wat langer slapen (tijdens het weekend dan toch). Maar nee hoor, dat is je zeker niet gegund. Om 7 u wordt er op het einde van de gang met veel geweld een deur opengesmeten, galopperende voetstappen in de gang, en dan wordt onze deur opengegooid: Marie is wakker! Met ijskoude voeten kruipt ze tussen ons in en ligt welgeteld 15 minuten stil. Dan begint het gewoel, gewriemel, gezeur. Tot je van miserie de tv opzet (niet pedagogisch verantwoord maar toch een geweldig entertainment op zo’n vroeg uur). Om na een half uur toch uit je bed te moeten omdat het gezeur over ‘ik heb honger’ bij jou ook een knorrende maag veroorzaakt.

Dus … slapeloze nachten resulteren in slapeloze ochtenden en die resulteren in vermoeide dagen!

En toch zie ik ze doodgraag, die 2 schatten. Vooral als die bijna 2-jarige ’s nachts om 2 u heel lieve aaikes in je gezicht geeft.