Blog dood? Nee, zeker niet. Maar als de schrijfster van de blog ongeveer 5 weken buiten strijd is, is het vrij normaal dat er weinig te lezen valt.
Ik werd op 25 november de trotse bezitter van een gastric bypass. Voor velen een ‘wat?’, voor anderen wellicht een ‘ah ja!’. Die gastric bypass gaat mij helpen om eindelijk na ongeveer 20 jaar met mijn overgewicht af te rekenen. Maar die gastric bypass kwam er niet zomaar, het ging om een 3-voudige operatie (maagbandje eruit, gal eruit en bypass erin) en ging ook gepaard met veel ellende, zwakte, lusteloosheid, vermoeidheid, spierpijn, … noem maar op! Ik kan sinds ongeveer 2 weken zeggen dat ik me beter voel. Nog niet super, er zijn dagen waar ik liever de ganse dag in mijn zetel blijf liggen maar dankzij de kerstvakantie word ik toch lichtjes gedwongen tot enige actie met mijn twee thuiszittende kids.
Dus … als ik het al moeilijk vond om uit mijn zetel te komen om bvb naar het toilet te gaan, dan kunnen jullie wel begrijpen dat mijn hoofd er niet naar stond om te bloggen. Maar nu wel!
Wat is er ondertussen allemaal gebeurd in Marie en Kamiel-land? Wel, Kamiel WAS een flinke jongen en ging gezwind op het potje. Maar Kamiel IS nu soms heel stout en doet in zijn broek wanneer en waar hij wil. De ene dag komt hij flink zeggen wanneer de nood het hoogst is. De andere dag lijkt hij zich niks aan te trekken van een natte, koude broek. Om je haren uit te trekken (en dat zou ik beter niet doen want ik heb al last van haaruitval…)! De laatste weken kwam hij bijna dagelijks met een plastieken zakje naar huis. Ik heb hier al een serieuze stapel reservekleren uit Juf Leentje’s klas liggen. Hij zal maandag een verrassend nieuwjaarsgeschenk kunnen meenemen!
Marie kwam eind november thuis met een schitterend rapport! Het laagste cijfer was een 8! Terwijl ze vorig jaar nog worstelde met rekenen, haalde ze daar nu fantastische cijfers. Het lijkt wel of ze haar zelfvertrouwen teruggevonden heeft. Volgens de juf is ze ook het zonnetje in de klas, altijd lachen, altijd vrolijk. We zijn heel blij dat ze het zo goed doet.
15 december werd Marie dan 7 jaar! Een groot feest werd het niet (wegens mama niet in staat om veel te organiseren) maar ze kreeg wel veel kadootjes en dankzij moeke kon ze toch haar fameuze cakejes meenemen naar school. Een verjaardagsfeestje wilde ze zelf niet. We hebben haar kunnen overtuigen om dat in de zomer te organiseren: lekker buiten in het zonneke, zwembadje, waterballonnen, ijsjes eten, … En dan kan ze tenminste genoeg vriendjes uitnodigen. Als we het binnen organiseren, is 5 vriendjes wel echt het maximum!
De kerstvakantie is voor velen een tijd van ontspanning. Hier zeker niet. Met een bijna 3-jarige en een 7-jarige die mekaar soms wel levend kunnen villen is het hier nooit stil. VTMKZoom zorgt soms voor een paar stille minuten maar na een tijdje beginnen ze mekaar toch weer te jennen en te plagen en dat resulteert in tranen. Gelukkig waren er moeke en ake en meter die voor afleiding zorgden. Zodat mama nog een beetje rust kende. Marie ging met meter en een vriendinnetje naar Erperheide (als verjaardagskado). En ze mochten ook een paar dagen naar moeke en ake (die dan ‘s avonds uitgeput in hun zetel ploffen na al dat geweld 
). En morgen zijn er tijdens het nieuwjaarsfeest bij mijn bomma genoeg tantekes en nichtjes om hen bezig te houden. Zodat mama en papa ook eens op hun gemak kunnen bijpraten en eten/drinken.
5 weken zonder blog – ik heb het toch gemist. Ik hoop jullie ook en ik hoop dat jullie je weg hier naartoe ook weer terugvinden.
Wij wensen jullie in ieder geval het allerbeste voor 2010!
365 dagen om te dromen
te gaan en te komen
te ontvangen en te geven
en tussenin:
gelukkig en gezond te leven!
Marc, Sabine, Marie en Kamiel
