Zonder steunwieltjes welteverstaan. Het heeft bloed, zweet en heel veel tranen gekost maar sinds vorige week kan ze eindelijk fietsen. Al meer dan 1 jaar waren we aan’t proberen om haar zonder steunwieltjes te laten rijden. Maar wegens tijdgebrek, een lange winter en heel veel tegenzin van ons madammeke lukte het maar niet. Tot vorige week … We gingen nog eens rond de blok fietsen (met steunwieltjes nog altijd) en ik bleef haar maar corrigeren: iets sneller rijden, rechtop op je fiets zitten, als je de wieltjes niet meer hoort, ben je goed bezig … Het enige resultaat was dat Marie enorm gefrustreerd werd en niet meer wilde verder fietsen.
De dag erna was ik de miserie meer dan beu. Marc schroefde de steunwieltjes af en (met veel tegenzin) begon ik mijn fietsles nog eens, maar dan op het gazon. Wonder boven wonder bleef ze na een paar pogingen toch overeind. En na een half uurtje op het gazon gingen we eens proberen in onze straat. En het lukte! Het leek net alsof ze die klik eindelijk gemaakt had: geen wieltjes meer, nu moet ik het zelf doen.
Sinds maandag rijden we dus ‘s morgens (brrr brrr) flink met de fiets naar school. En ‘s namiddags fietsen we van de opvang naar tante Bien om Kamiel op te halen en dan weer naar huis. En ze doet echt haar best hoor! Ze heeft alleen nog wat moeite met onverwachte situaties: een auto die uit een straat komt en madam smijt haar remmen dicht. Waardoor mama natuurlijk een bijna onmogelijk uitwijk-manoeuvre moet doen en zo al veel tuinen op de Linkhoutstraat van dichtbij gezien heeft …
