Eindejaarsimpressies

Ah ja he … de Sint kwam ook nog. Hier een indruk van hoe wij de ongeveer 3 weken voor 6 december overbrugd hebben: elke avond een wortel en suikerklontjes bij de schoenen. Al dan niet met wish list. En winterschoenen afgewisseld met sandalen – dit bleek heel belangrijk voor Kamiel! Op de achtergrond ziet u het speelgoed dat de Sint vorig jaar bracht. Opmerkingen van mama dat de Sint misschien niks ging brengen omdat er toch al genoeg speelgoed stond werden op hoongelach onthaald …

De Sint besloot mijn opmerkingen ook te negeren en bracht toch een berg speelgoed. En snoep … Waarop we de week erna naar de tandarts trokken om bij Marie het zoveelste gaatje te laten vullen.

Tussen Sinterklaas en Kerstmis genoten we van Marie’s achtste verjaardag. Foto’s hiervan volgen nadat ik moeke’s camera kan bemachtigen. Jullie kunnen je nu misschien (al watertandend) verheugen op de rooooooze Hello Kitty taart mét roooooooze macarons de Paris!

Er viel zoveel sneeuw dat de mannen in onze straat in een ijverig moment besloten een ‘sneeuwman’ te maken. Eigenlijk maakten ze meerdere sneeuwmannen maar deze – laten we hem een stalagmiet noemen – was ongeveer 4 meter hoog. Na enkele dagen besloot de figuur dat het genoeg geweest was en smakte hij tegen de grond. Dag vreemde man …

Kerstdag vierden we bij moeke en ake. Verder geen commentaar bij deze foto. Niets over de decadentie aan kadootjes. Enkel dit: spot the Christmas tree! Zielig he?

En dan de verrassing van de avond … Kamiel helpt nonkel Sven bij het openen van zijn pakje. Groot is zijn verbazing als er een playmobil doosje tevoorschijn komt. ‘Maar Sveeeheeen, ik hou ook heel veel van playmobil hoor!’ Het foppakje wisselde van eigenaar en Kamiel blij! Een paar minuten later mag Kamiel een pakje van meter openmaken. Komt daar toch niet hetzelfde playmobil doosje tevoorschijn zeker! Commentaar van Kamiel: ‘Nu heb ik genoeg hondehokjes en puppies he mama?’. Ik denk het ook zoon!

Verdere eindejaarsimpressies volgen na oudejaarsavond en nieuwjaarsdag.

Maar voor 2011 wensen wij jullie alvast:

Tijd, om van de kleine dingen te genieten

Rust, om stil te staan bij mooie momenten

Sterkte, om tegenslagen te overwinnen

Vriendschap, om jullie hart te verwarmen

Humor, om wat somber is in te kleuren

Sabine, Marc, Marie en Kamiel

I’m dreaming of a white Christmas!

De sneeuw valt te vroeg! Hoe mooi de landschappen er nu uitzien, ik heb toch liever dat die sneeuw pas rond Kerstmis valt. Een witte, gezellige kerst, met een knapperend haardvuur (of een reutelende chauffage), lichtjes in de boom, veel pakjes en lekker eten. Luie winterochtenden in pyjama, lange warme avonden voor de TV.

Ondertussen vaart de goedheilige man alweer terug naar Spanje. Hopelijk sneeuwt het niet te fel op zijn tocht en komt hij niet thuis met een longontsteking … Hij bracht weer overvloedig kadootjes mee. Mijn living lijkt net een speelgoedwinkel. Op de salontafel beschermen de Playmobil-boeren hun boerderij tegen de bloeddorstige safari-dieren. En 1/3 van de vloer is ingenomen door een mega-racebaan. De eetkamer-tafel ligt bedolven onder een hoop Models sketchboeken, Nintendo spelletjes, vriendenboeken, Kimmi poppetjes, Amika DVD’s, enz … Nog maar te zwijgen over de snoep, die ik wijselijk in één van de hoogste (nieuwe, maar daarover later meer) keukenkasten verborgen heb. Veilig uit het zicht van grijpgrage kinderhandjes. Niet zo veilig voor mama’s grijpgrage handen …

Volgende week woensdag viert Marie haar achtste verjaardag al. Acht jaar geleden was ik nu hoogzwanger … Ik kan moeilijk geloven dat mijn kleine poppemeisje al zo groot is. Ze is ook fysiek groot geworden. Vorig jaar kochten we nog maatje 128, maatje 134 lijkt ze overgeslagen te hebben want we zitten al aan 140-146! Ze kijkt echt uit naar haar verjaardag en maakt al volop plannen voor haar dag. Ze wil op school trakteren met cakejes of wafels (joehoe, mama kan weer bakken – in haar nieuwe keuken, maar daarover dus straks meer) en namiddag wil ze op de tekenacademie lollies meenemen. ‘s Avonds mag ze bij moeke haar favoriete menu kiezen en krijgt ze nog een paar kadootjes van ons allemaal. Moeke, meter en ik trakteren haar op een avondje Mega Mindy met daarna een restaurantje naar keuze. En meter heeft ook nog een speciaal kado voor haar … Van papa en Kamiel krijgt Marie nog een leuk kleedje om op haar verjaardag aan te trekken.

Op 24 december begint mijn verlof: twee weken welteverstaan! De kinderen zijn heel blij omdat ze tijdens de vakantie niet naar de opvang moeten. Of mama na 2 weken nog zo blij gaat zijn, dat valt te bezien Ik heb niet veel gepland. We laten alles op z’n beloop en bekijken het van dag tot dag. Geen haast, geen stress da’s ons motto voor deze vakantie.

Het verlof komt welgekomen. Het is een heel drukke periode geweest voor ons de laatste weken. En niet in het minst door de installatie van onze nieuwe keuken. Het zorgde voor stress, we leefden 2 weken in onze eetkamer, alles lag overhoop en ons huis zit onder het stof. Het enige lichtpuntje in die 2 weken was … traiteur Moeke! Moeke zorgde elke dag voor lekker eten. Zij en ake kwamen netjes om 18.00 u ons menuutje brengen en namen zelfs de afwas mee naar huis. Dankjewel moeke en ake, jullie zijn de beste! Maar het resultaat van 2 weken rommel en stress mag er zijn: onze keuken is mooi! Flitsende, snelle, goed functionerende apparaten (gisteren was mijn bechamelsaus klaar in 2 minuten, voordien kon dit gemakkelijk 20 minuten duren!), prachtig afgewerkte kastjes en tabletten (oh zo mooi!) en plaats, zoveel plaats! Dit lijkt wel een reclameboodschap, maar het is zo! Binnenkort post ik nog wel een paar fotootjes.

Verder verloopt alles volgens zijn normale gangetje thuis. Marie heeft goed gewerkt op school en kwam met een fijn rapport naar huis. Zij haalde dit jaar net Sinterklaas niet meer … als jullie begrijpen wat ik bedoel? Kamiel doet het goed bij juf Leentje. Hij is een spontane, zelfbewuste, soms wat koppige (!) deugniet. Maar toch zo’n fijn manneke, volgens de juf. Hij keek vorige zaterdag met verwonderde oogjes naar al het moois dat de Sint gebracht had. De Playmobil-boerderij … het ventje droomde er al een heel jaar van! Elk Playmobil-boekje werd verslonden, telkens opnieuw kregen we te horen: ‘ik wil die zo graag mama’. En blij dat hij was. Maar nog blijer is hij met zijn racebaan, toen hij die zag, werd hij bijna gek! Dankuwel peter …

Nog 2 weken en we kijken uit naar Kerstmis. Even uitblazen tijdens de vakantie en dan op naar het nieuwe jaar! Hopelijk brengt 2011 veel geluk, liefde, een goede gezondheid, een remedie tegen stress en haast en vooral veel plezier.

Oh kom maar eens kijken …

Het heeft eventjes geduurd maar hier zijn de foto’s!

Bij de Sint (Sinterklaasfeest DHL). Marie lijkt niet echt onder de indruk …

Marie als Mariposa

Kamiel had ondertussen al een autootje gevonden

Er was ook vanalles om te eten maar ze werden teveel afgeleid door het ganse gebeuren

Op Sinterklaasavond werden de borden klaargezet.

In laatste instantie kleurde Marie nog een tekeningske of 2 …

Let ook op de 2 Westmalles … de Sint krijgt gene Duvel van Marc hoor!

Nog efkes on tape bewijzen dat we wel heeeel braaf geweest zijn dit jaar!

Om na 3 seconden al weer ruzie te maken …

En dit was het resultaat. De Sint ziet hen graag …

 En ‘s morgens hebben we zoveel pret gehad om alles uit te pakken dat er van foto’s maken niks in huis gekomen is. Ze waren allebei heel tevreden met hun speelgoed. Alhoewel we al na 7 minuten Touring hebben moeten bellen omdat Kamiel zijn telegeleide auto het opgaf. Auto weer naar Carrefour (sssjtt) gebracht, auto niet meer voorradig, centen teruggekregen, andere Carrefour opgezocht, auto niet meer voorradig. Andere auto gekocht.

Ik ben blij dat het hele Sinterklaas-gebeuren gedaan is. Het was stressful dit jaar.

En rijdt ons klein huisje niet stillekes voorbij …

Ja en dat heeft hij wel gedaan deze nacht. Ons huisje voorbijgereden. Geen snoep. Nog geen klein niknakske.

Maar wel terecht.

Hier komt het verhaal van het meisje en de 2 witte chocolade mannekes.

Er was eens een meisje dat flink haar schoen en die van haar broertje zette voor Sinterklaas. Elke schoen kreeg een mooie wortel en wat suikerklontjes om de Sint te paaien om toch maar zoveel mogelijk snoep te krijgen. Het meisje haar schoen kreeg ook een uitgeknipt prentje van een electronische zakagenda want dat zou het meisje toch wel heel graag krijgen.

Na een nachtje slapen staat het meisje ‘s morgens op om vreugdevol te roepen dat de Sint geweest is en voor haar en haar broertje een wit chocolade manneke heeft gebracht. Eén chocolade manneke gaat mee naar boven om aldaar snel opgesmikkeld te worden. Het andere chocolade manneke wordt flink op broer zijn hoge stoel gezet – voor zijn ontbijt.

Na nog wat gesoezeld en gesmikkeld te hebben boven in bed, komt het meisje weer naar beneden en eet brutaal het chocolade manneke van broer ook op. Broer zit erbij en kijkt ernaar … Papa wordt boos en zegt dat de Sint nu wel niet meer zal komen.

Het meisje neemt snel snel een blad papier. Plakt er een paar suikerbollekes op en schrijft:

Even vertalen:

Bestu Sintrklaas. Sorie (sorry) van Marie om Kamiel zijn soup (snoep) op t(e) eet (eten).

Het meisje zoekt een paar zomerschoenen uit (ah ja, ze moest haar winterschoenen aan om naar school te gaan) en zet de schoenen, samen met de obligate wortels en de tekening in de living. En … ze legt er nog 3 uitgeknipte prentjes bij want de goedheilig man had toch zeker vergeten haar die electronische zakagenda te brengen!

Goedheilig betekent niet noodzakelijk onnozel he. De goedheilige mama besloot dat het meisje maar moest beseffen dat je niet zomaar iemand anders zijn chocolade manneke opeet. Dus liep de goedheilige mama verschillende keren haar schoentjes voorbij zonder er iets in te leggen.

Ik moet er zeker niet bijvertellen dat het ochtendritueel vandaag niet zo vlotjes verliep? De teleurstelling was heel groot bij Marie.

Het paard van Sinterklaas

Marie is helemaal in de ban van de film ‘Het paard van Sinterklaas’.

We hadden die enkele weken geleden eens gehuurd in de videotheek en ze was zo verdrietig toen we de film moesten terugbrengen dat we hem maar op de Sinterklaas-verlanglijst gezet hebben. Gisterenmorgen zat hij dan in haar schoen (allez, ernaast toch). Blij dat ze was!

En we slaan twee vliegen in één klap want Kamiel vind de film ook geweldig – met zijn huidige paarden-obsessie. Hij loopt dan heen en weer van de zetel naar de tv telkens de pony Saartje of het paard van Sinterklaas in beeld komt. ‘Paat, paat, paat!!!’

Hoeveel vettige vingertjes ik deze week al van de tv gewreven heb …

En wat nog leuker is: Marie krijgt het vervolg op deze film voor Kerstmis. ‘Waar is het paard van Sinterklaas?’ is zeker zo leuk als de eerste film.

Dat worden gezellige, warme TV-kerstdagen!

Hoor wie klopt daar kinderen …

Eventjes waarschuwen: onderstaande tekst is niet geschikt voor kinderen die nog heel goedgelovig zijn … als jullie snappen wat ik bedoel?

Hij komt, hij komt, die lieve goede Sint … En ja hoor, gisterenavond placeerde Marie triomfantelijk haar laars en Kamiel zijn schoen op de lege plaats in de living waar ooit een haard moet komen. Wortels en suikerklontjes in de schoenen en met een uitleg van hier tot Spanje kreeg Kamiel te horen waarom die suikerklontjes in zijn schoen moesten blijven steken en hij ze niet mocht opeten: de Sint ging komen en hij ging iets in hun schoen leggen. Als beloning. Omdat ze zo braaf geweest waren … NOT!

Maar ja, kindjes slapen en daar stond mama he. Geen Sinterklaassnoep in huis … Met de wijze woorden van diëtiste Chris Knockaert (die onlangs in Marie’s school een voordracht gaf over gezond eten) in het achterhoofd, heb ik me richting fruitschaal gedraaid en 2 mooie mandarijnen uitgezocht. En die parmantig in hun schoen gedropt. Natuurlijk voelde ik me schuldig over dat gezond snoepgoed want ik kon me Marie haar beteuterd gezicht al voorstellen als al dat jonge geweld ‘s morgens op de speelplaats begint op te scheppen over de bergen snoepgoed die ze gekregen hebben. Dus heb ik boven op die mandarijnen ook nog een ‘kersensnoepje’ gelegd - nadat ik toch efkes had nagedacht of ze die kersensnoepjes al zien liggen had in de kast of niet.

Tja, you need to keep the magic going …

Naast het snoepgoed moet ik natuurlijk ook nog speelgoed-aankopen gaan doen. En dat blijkt ook nog niet zo gemakkelijk. Ik zou één van de volgende dagen alles moeten gaan kopen maar Marie heeft nog niet beslist wat ze eigenlijk wil. De Mega Mindy walkie-talkie of niet? De Tinkerbell DVD of toch maar Het Paard van Sinterklaas? Miserie miserie zou Fernand Costermans (de Kampioenen) zeggen.

Maar ja, als ze nog dikwijls stout is, is mijn probleem van de baan he. Moet ik niks kopen.

‘Toute mama’ zou Kamiel zeggen …