Nu eens geen verhaaltje over Marie of Kamiel. Het mag ook eens over de mama gaan 
10 weken geleden begon ik met een bang hartje aan mijn eerste Start-to-Run reeks. Mijn vriendin Sandra had me kunnen overhalen om samen met haar en nog een vriendin ons in te schrijven voor Start-to-Run. Ik … die al bijna 20 jaar geen sport meer had beoefend. Ik … die bij het trappen lopen al buiten adem geraakt. Ik kon mijn zus nog overhalen om mee te doen. En zij dreigde met het volgende zinnetje: “Als gij da nie volhoudt, betaalt ge mij die 20 euro lidgeld wel terug he!”.
Enfin, de voorzitter van de atletiekclub beloofde ons in de startvergadering dat we allemaal na 10 weken 5 km gingen lopen. Yeah right … 5 km. Ik ging al heel blij zijn als ik bvb 10 minuten aan één stuk kon lopen. Die test van 5 km liet ik wel over aan de meer sportievere dames. Ik zou wel supporteren. Dacht ik …
Begin april begonnen we aan onze eerste les: 2 minuten lopen, 2 minuten stappen, 2 minuten lopen, …. Na ongeveer 30 seconden lopen moest ik stoppen: mijn hartslag zat tegen de 200 en mijn longen waren leeg. Ik stond te hijgen, niet normaal. Ik zag de bezorgde blik op de gezichten van de begeleiders. Ze hebben net niet de 100 gebeld toen.
Na ongeveer 3 sessies kon ik toch al blijven lopen en moest ik niet meer stoppen. Het was allemaal een kwestie van doseren. Trager lopen om meer adem over te houden. De begeleiders hielden zich wat meer met mij bezig en motiveerden me enorm. Na 3 weken mocht ik wel een weekje niet lopen omdat mijn aanhechtingsspieren van beide knieën ontstoken waren. Gelukkig verdween de ontsteking snel met medicatie en moest ik mijn S-t-R niet helemaal opgeven!
Het tempo werd stilletjesaan opgedreven en na ongeveer 7 weken liepen we al twee maal 9 minuten met 1 minuutje stappen. De vorige weken waren heel zwaar: 32 minuten lopen, indien gewenst met 2 minuten stappen. Ik zette door en bleef lopen, zonder te stoppen. Ik vond dat ik mijn ritme kwijtraakte door te stappen.
Gisterenavond was de grote test. Alle Start-to-Runners moesten 5 km lopen om volleerde joggers te worden. Zoals afgesproken met de begeleiders startte ik 20 minuten eerder dan de rest. Ik loop heel langzaam en het zou voor mij niet leuk zijn als ik nog 1.5 km moest lopen terwijl de rest al gefinisht was. De eerste ronde ging heel goed (15 min voor 1.250 m). De tweede ronde ging ook heel goed, ik kwam aan de start voorbij toen de rest zich klaarmaakte om te starten. En dan de derde ronde: na ongeveer 5 min leek het alsof ik ging sterven. Mijn benen begonnen pijn te doen, mijn ademhaling versnelde. Ik raakte een beetje in paniek: ik kan niet meer en toch wil ik niet opgeven. Eventjes gas teruggenomen en diep in en uit geademd. En toen kwam de boost: toen ik richting piste liep, begonnen de anderen (die ik tegemoet liep op het parcours) mij aan te moedigen: “Nog 1 ronde he, komaan!”. Ik kwam terug op de piste, liep onder de finishlijn door, zag Marc en de kindjes staan en toen begon ik te versnellen. De begeleiders liepen een stukje mee, ik nam een slokje water, probeerde goed te focussen waar ik liep.
Na het laatste parcours kwam ik terug op de piste, en liep mijn laatste 400 m tot aan de finishlijn. Geweldig! Iedereen aan’t juichen. De begeleiders die me feliciteerden! Amai, serieuze energie-ontlading hoor!
Dus, moraal van het verhaal: alles kan! Ik had geen conditie, geen sportbenen én 40 kg overgewicht en ik heb het gedaan. Ik wil geen lofbetuigingen of medailles voor moed en zelfopoffering hoor. Ik wilde gewoon eventjes mijn verhaal doen en hopelijk stimuleer ik jullie een beetje om misschien ook met Start-to-Run te beginnen. Het is een eerste stap naar een gezonder leven!
Nadeel van het verhaal: deze nacht heel slecht geslapen door adrenaline-opstoten. Mijn zus smste me net hetzelfde deze morgen. Nog een nadeel: ik weet nu dat er spieren door je heupen lopen, amai!
Een dikke merci aan alle begeleiders van Atletiekclub DCLA in Halen. Zonder hun coaching en motivatie was het nooit gelukt. Ze hebben er een nieuw lid bij: ik blijf lopen!
En een dikke merci en kus aan de andere ladies: Sandra, Lieve, Marleen en Kristien! We did it girls!
