En zo ging Kamiel voor het eerst naar school gisteren:

Eerst nog wat onwennig op de speelplaats maar toen hij zijn vriendinnetje Lola zag, was hij opgelucht. Samen gingen ze in het rijtje staan voor de peuterklas.

Kamiel (met zijn kap op) omgeven door het witte licht … van de reflectoren op de fluo-jasjes en de boekentassen.

Toen ik hem ’s namiddags ging halen was hij heel enthousiast. Hij had met de vrachtwagen en de auto’s gespeeld, was van de trein op de speelplaats gevallen en had al zijn bokes opgegeten! Na een uurtje viel hij doodvermoeid in slaap in de zetel.

Zijn schoolcarrière kende een blitse start!

Kamiel zijn carrière bij tante Bien en nonkel Luc zit erop! Hij ging vorige donderdag nog een laatste dagje spelen met de kindjes en trakteerde met taart en cake.

Tante Bien en nonkel Luc gaven hem ook een kadootje mee: een bloemetje met foto’s van Kamiel en de wuivende handjes van de andere kindjes.

En dan nog een dikke knuffel voor de beste onthaalouders van de hele wereld! Tante Bien en nonkel Luc, nog eens bedankt voor alle goede zorgen. Jullie zijn fantastisch!

hoop ik toch …

Zoals de titel al laat vermoeden, het gaat hier over natte toestanden. En wel degelijk Kamiel’s natte broeken. Twee maanden en half zijn we nu al aan het proberen om hem overdag droog te krijgen. En soms lukt het heel goed en roept hij al van in de living dat hij moet plassen of kaka doen. En soms – heel dikwijls soms – lukt het echt niet. Zoals gisteren dus. Ik heb gisteren welgeteld 6 slipjes en 3 lange broeken in de vuile was kunnen smijten! Na een paar ‘ongelukjes’ hebben we hem gewoon in zijn slipje laten lopen, de viezerik!

Bij tante Bien is hij heel flink en gaat hij zonder morren op het potje. Het helpt natuurlijk dat Lola – zijn vriendinnetje – ook heel flink op het potje gaat. En het helpt ook dat hij dan een klein snoepje krijgt. Maar hier thuis krijgt hij ook een snoepje en zitten er 2 supporters langs hem als hij op het potje gaat, en toch … Het lijkt wel alsof hij in het weekend geen zin heeft om propertjes te zijn. Laissez faire, laissez passer zeker? En die passer is letterlijk.

Op 9 november mag hij naar school. En ergens in mijn achterhoofd denk ik dat hij dan wel zal doorhebben hoe het moet. Er zijn geijkte plasmomenten, de andere kindjes doen ook niet meer in hun broek (hoop ik) en de juf zal hem ook wel berispen als hij een natte broek heeft. Maar toch … Ik kan toch moeilijk weer een pampertje aandoen? Want dan zijn al die dagen dat hij wel heel flink is weer tenietgedaan.

Geduld is een mooie deugd. Maar waar hij soms zo weinig geduld heeft, moet ik nu dus zo veel geduld uitoefenen!

Tips, iemand?

Die 2 weken op vakantie zijn in Italië en hun schatten heel hard missen … En blijkbaar daar toch een internet-connectie hebben kunnen vinden …

Marie en Evelien zijn pandabeertjes (na de kinderfuif)

Kamiel heeft een ‘gjote tore emaakt’

Toch wel een ‘hele gjote tore he mama?’

TV kijken

Effe poseren …

Deugnietje

Een beetje floe … ons prinsesje

Soms toch dikke vrienden (met rode ogen)

Wat doe je als zoonlief op het potje zit en ‘het’ maar niet wil komen? Juist ja … foto’s nemen!

Zou zingen helpen? “Wij springen in de zee, wij springen in het waaaater, wij springen in de zee, en we worden lekker nat nat nat!”

Het hele Studio 100 repertoire wordt aangesproken, zonder resultaat …

Je zou er haast spleetoogjes van krijgen …

En soms geraak je zelfs in hogere sferen!

Zeg, geen paparazzi rond mijn potje he!

Oei, mijn lieftallige assistente komt even de situatie checken. Moeten we een rampenplan afkondigen?

Neuuuuuh! Waar is ze nu?

Daar dus!

En dan de verlossing. Eindelijk!

Wie zich moest afvragen waarom Kamiel nu een muts draagt … Tja, hij speelde ‘Merel’ van Amika. Diegenen die niet bekend zijn met deze Studio 100 serie: Merel is een meisje (tiens!) uit de succes-serie Amika – met eeuwig aanwezige staartjes en een muts. De staartjes moeten jullie (en Kamiel) er maar bijdenken.

Na een paar dagen van ‘gespeelde’ onverschilligheid kwamen er toch traantjes bij Kamiel. Hij miste zijn vriend enorm, vooral als hij moest gaan slapen. En toen hij al snikkend vroeg: “Morgen nieuwe nijntje kopen?”, bloedde mijn mama-hart en reden we dus de dag erna naar Maastricht (!!) om een nieuwe nijntje te kopen.

Ja, onze nieuwe nijntje is een hollander. Maar gelukkig kan het beestje niet spreken en hebben we er weinig last van . Ik kocht het originele nijntje op een beren-verkoopavond bij tante Bien. Het was Marie’s eerste kadootje voor haar kleine broertje. En daarom net had hij zo’n emotionele waarde voor ons allemaal. En daarom ook heeft Marc twee dagen na mekaar de Carrefour in Kuringen afgezocht. Als iemand hem heeft opgemerkt terwijl hij op zijn buik tussen de rekken lag, neen, hij doet dat zeker niet voor zijn plezier, heeft geen Carrefour-rekken fetish of zo … Hij zocht gewoon naar nijntje en heeft hem niet gevonden. Spijtig.

Na Kamiels smeekbede voor een nieuw nijntje, zochten we dus op het internet naar verkooppunten van Kaloo. Blijkbaar een niet zo bekend merk hier in België want de enige referenties die ik kon vinden waren van een klein winkeltje in Maastricht. Gelukkig was ons nijntje daar wel in voorraad en dus reden we vorige week vrijdag even op en neer naar Maastricht. De mevrouw van het winkeltje (Twinkel) was heel vriendelijk en wees me meteen op een grote berg ‘doudou’s’. Het bovenste exemplaar was een roos gevalletje. Nee zunne, wij wilden exact dezelfde als de originele. Groen dus. Muntgroen. Na wat grabbelen vond ik hem. Nijntje 2, lekker zacht, lekker proper nog, muntgroen, nog niet grijs-munt-groen.

Kamiel was dolgelukkig! Hij aanvaardde zijn nieuwe nijntje onmiddellijk – geen schuldgevoelens ten opzichte van nijntje 1 precies. En zo hebben we dus weer een nieuwe bewoner hier. Eentje die na amper 1 week al een toerke in de wasmachine mag maken!

Waar Kamiel ging, ging Nijntje. Waar Kamiel sliep, sliep Nijntje. Speelde Kamiel in de modder, lag Nijntje ook in de modder. Hij was zijn beste vriend, zijn soulmate, zijn Nijntje.

En nu is Nijntje er niet meer. Nijntje werd achteloos weggesmeten in de Carrefour in Kuringen. Weggesmeten omdat Kamiel een mooie fiets zag. En daarna een huisje, een step, een autoke en een trein. Arme Nijntje … hij verdiende het niet om zo aan de kant gezet te worden.

Gisterenmorgen is Marc al naar de Carrefour geweest om Nijntje te zoeken, zonder resultaat. Nu is hij nog eens terug – want de avond-schoonmaakploeg zou misschien gisterenavond pas de verloren voorwerpen binnenbrengen. Hoop doet leven!

Kamiel is niet ontroostbaar. Raar maar waar! Waar we anders soms hysterische taferelen zagen als zijn Nijntje eens per ongeluk onder een zetel stak, blijft hij nu heel kalm en sleurt hij Marie haar oude koeike met zich mee. Gisterenavond heeft hij wel een paar keer gezegd dat Nijntje weg was. Hij gaat zijn ’klop’ nog krijgen, denk ik. 

In ieder geval, indien iemand in de Carrefour in Kuringen ergens een muntgroen konijntje ziet liggen, gelieve ons een seintje te geven. Dit is een accurate persoonsomschrijving:

Het beloofde een rotslechte dag te worden. Maar na een regenbui om 11 u ’s morgens bleef het de ganse dag droog en zonnig! Bedankt weergoden!

Eerst organiseerde de ouderraad een barbecue (en frietjes voor de kinderen). Dus nadat we om 13 u (teveel) gegeten hadden, zetten meter en ik ons op de eerste rij om maar niks van het spektakel te missen. Kamiel verkende op z’n gemakske de speeltuin en het springkasteel en bracht af en toe een paar speelgoedjes mee naar onze plaats.

Eerst was het de beurt aan de kleutertjes – volgend jaar staat Kamiel daar dus ook tussen …

Het eerste en tweede leerjaar kwamen als laatste aan de beurt (omgekeerde volgorde). Marie mocht een elfje zijn die haar slapende klasgenootjes moest wakker maken. Deze rol was haar op het lijf geschreven!

Na alle dansjes kwamen alle leerlingen van de ganse school nog eens samen een dansje doen. De kinderen mochten iemand uit het publiek uitnodigen om mee te doen. Alhoewel ik aangaf dat Marie meter moest meenemen, was ik toch de uitverkorene. Het dansje zelf was niet te moeilijk, het feit dat ik op hoge hakken stond wel …

Daarna was het speeltijd voor de kids. En rond 17 u reden we nog eventjes langs papa zijn werk waar het opendeurdag was. Nog een snelle hap op de markt in St.-Truiden en de schoolfeest-dag zat er weer op. Nog 5 dagen school, volgende week maandag schoolreis (Bokrijk) en dinsdag nog een half dagje en dan sluiten we schooljaar 2008-2009 af. Het is weer supersnel gegaan.

Binnen 5 maanden mag Kamiel naar school! “Huisje fpele, bokes opete tafel, juf fpele, zusje mee.”

Sinds vorige maandag draagt Kamiel overdag geen pampertjes meer. Enfin, probeert hij toch … Maandag en dinsdag was een echte ramp: hij plaste waar hij stond, zelfs al stond het potje een halve meter verder. Woensdag ging het iets beter, op zijn ‘kaka-ongelukje’ bij moeke na. En gisteren – donderdag – lukte het eigenlijk wel. Bij tante Bien had hij flink op het potje geplast, geen natte broekjes meer. En hier thuis was hij ook geweldig enthousiast om op het potje te gaan. Na het (minieme) plasje dansten en juichten Marie en ik alsof hij net z’n derde marathon gelopen had. ’s Avonds was hij waarschijnlijk heel moe en vergat hij te vertellen dat hij kaka moest doen, met alle gevolgen vandien … Leve Dash en Ariel!

Vandaag gingen Kamiel en ik even naar het reisbureau – zie apart blogje – en vond ik het toch beter dat hij een pamperbroekje aandeed. Toen ik voor het middagslaapje z’n pamper controleerde was die nog steeds droog. Ik denk eerlijk gezegd dat hij zijn plas een beetje ophoudt. Hij heeft bang van het potje. Alhoewel ik nog nooit gehoord heb van potjes die kindjes opeten . En zo’n pampertje is toch lekker veilig he.

We blijven oefenen. Want voor we op vakantie gaan, zou ik toch graag willen dat hij overdag droog blijft. En als het niet lukt, doen we weer een pampertje aan en beginnen we volgende maand weer opnieuw.

Jongens … Marie was droog na 1 dag. 1 maal in haar broek geplast, er net geen trauma aan overgehouden en nooit meer!