It’s one small step for Marie but one giant leap for her parents!

Marie en haar angsten. Je kan er moeilijk hoogte van krijgen. Laat je haar alleen in de badkamer dan zou ze het kot bijeenkrijsen. Laat je haar alleen in een aankomsthal van de luchthaven dan kijkt ze nog niet om!

Maar deze week zette ze weer een grote stap voorwaarts in het overwinnen van die angsten.

Wij zitten thuis al meer dan 1 jaar ‘s avonds in de kou. Letterlijk dus. Want ongeveer 1 jaar geleden besliste Marie ineens dat ze bang was en dat de deuren van de living en de keuken beneden moesten openblijven. Want als die deuren dicht waren, hoorde ze ons niet meer en dan was ze weer alleen … begrijpe wie kan! Eerst protesteerden we hier natuurlijk tegen, met hysterische taferelen tot gevolg. Dan gaven we toe, ook om het ons iets makkelijker te maken en om ervoor te zorgen dat ze wel op tijd ging slapen en ook effectief sliep na een tijdje. Dat was dus 1 jaar geleden. Haar kamerdeur open, het licht aan op de gang boven en beneden 2 deuren wagenwijd open. Lekker fris in de zomer, berekoud in de winter. Om nog maar te zwijgen van de mazout die erdoor vloog!

Vorig weekend moest er dus weer mazout geleverd worden. Spijtig genoeg net op het moment dat de prijs historisch hoog stond … En Marie was getuige van ons gesprek over hoe moeilijk het toch was en hoeveel dat wel niet kostte en dat we toch liever hadden dat die deuren dicht bleven … En ineens was het OK! Ze zei dat de deuren dicht mochten! De klik was er ineens …

Maandagavond gaan we naar boven. Ik stop haar onder, geef haar een kusje, zing mijn slaapliedje (oh yeah!) en vraag stillekes of de deuren beneden nu dicht mochten? Ja hoor, mama, geen probleem!

Dinsdagochtend zegt ze me dat ze zo goed geslapen heeft omdat die deuren nu dicht waren en ze niet meer wakker werd van de telefoon of de TV. Tja, dat wist ik ook wel …

Dinsdagavond vraag ik voorzichtig of ook het grote licht in de gang boven misschien uit mag als ik in plaats daarvan het kleine licht beneden laat branden? OK mama, doe maar!

Woensdagochtend zegt ze me dat ze toch beter geslapen had nu dat grote licht niet meer in haar ogen scheen. Wederom, tja …

Voor minder gevoelige kinderen misschien een peulenschilletje … voor onze hyperhooggevoelige Marie een hele grote stap!

En voor ons een hele verademing!

Eindejaarsimpressies

Ah ja he … de Sint kwam ook nog. Hier een indruk van hoe wij de ongeveer 3 weken voor 6 december overbrugd hebben: elke avond een wortel en suikerklontjes bij de schoenen. Al dan niet met wish list. En winterschoenen afgewisseld met sandalen – dit bleek heel belangrijk voor Kamiel! Op de achtergrond ziet u het speelgoed dat de Sint vorig jaar bracht. Opmerkingen van mama dat de Sint misschien niks ging brengen omdat er toch al genoeg speelgoed stond werden op hoongelach onthaald …

De Sint besloot mijn opmerkingen ook te negeren en bracht toch een berg speelgoed. En snoep … Waarop we de week erna naar de tandarts trokken om bij Marie het zoveelste gaatje te laten vullen.

Tussen Sinterklaas en Kerstmis genoten we van Marie’s achtste verjaardag. Foto’s hiervan volgen nadat ik moeke’s camera kan bemachtigen. Jullie kunnen je nu misschien (al watertandend) verheugen op de rooooooze Hello Kitty taart mét roooooooze macarons de Paris!

Er viel zoveel sneeuw dat de mannen in onze straat in een ijverig moment besloten een ‘sneeuwman’ te maken. Eigenlijk maakten ze meerdere sneeuwmannen maar deze – laten we hem een stalagmiet noemen – was ongeveer 4 meter hoog. Na enkele dagen besloot de figuur dat het genoeg geweest was en smakte hij tegen de grond. Dag vreemde man …

Kerstdag vierden we bij moeke en ake. Verder geen commentaar bij deze foto. Niets over de decadentie aan kadootjes. Enkel dit: spot the Christmas tree! Zielig he?

En dan de verrassing van de avond … Kamiel helpt nonkel Sven bij het openen van zijn pakje. Groot is zijn verbazing als er een playmobil doosje tevoorschijn komt. ‘Maar Sveeeheeen, ik hou ook heel veel van playmobil hoor!’ Het foppakje wisselde van eigenaar en Kamiel blij! Een paar minuten later mag Kamiel een pakje van meter openmaken. Komt daar toch niet hetzelfde playmobil doosje tevoorschijn zeker! Commentaar van Kamiel: ‘Nu heb ik genoeg hondehokjes en puppies he mama?’. Ik denk het ook zoon!

Verdere eindejaarsimpressies volgen na oudejaarsavond en nieuwjaarsdag.

Maar voor 2011 wensen wij jullie alvast:

Tijd, om van de kleine dingen te genieten

Rust, om stil te staan bij mooie momenten

Sterkte, om tegenslagen te overwinnen

Vriendschap, om jullie hart te verwarmen

Humor, om wat somber is in te kleuren

Sabine, Marc, Marie en Kamiel

I’m dreaming of a white Christmas!

De sneeuw valt te vroeg! Hoe mooi de landschappen er nu uitzien, ik heb toch liever dat die sneeuw pas rond Kerstmis valt. Een witte, gezellige kerst, met een knapperend haardvuur (of een reutelende chauffage), lichtjes in de boom, veel pakjes en lekker eten. Luie winterochtenden in pyjama, lange warme avonden voor de TV.

Ondertussen vaart de goedheilige man alweer terug naar Spanje. Hopelijk sneeuwt het niet te fel op zijn tocht en komt hij niet thuis met een longontsteking … Hij bracht weer overvloedig kadootjes mee. Mijn living lijkt net een speelgoedwinkel. Op de salontafel beschermen de Playmobil-boeren hun boerderij tegen de bloeddorstige safari-dieren. En 1/3 van de vloer is ingenomen door een mega-racebaan. De eetkamer-tafel ligt bedolven onder een hoop Models sketchboeken, Nintendo spelletjes, vriendenboeken, Kimmi poppetjes, Amika DVD’s, enz … Nog maar te zwijgen over de snoep, die ik wijselijk in één van de hoogste (nieuwe, maar daarover later meer) keukenkasten verborgen heb. Veilig uit het zicht van grijpgrage kinderhandjes. Niet zo veilig voor mama’s grijpgrage handen …

Volgende week woensdag viert Marie haar achtste verjaardag al. Acht jaar geleden was ik nu hoogzwanger … Ik kan moeilijk geloven dat mijn kleine poppemeisje al zo groot is. Ze is ook fysiek groot geworden. Vorig jaar kochten we nog maatje 128, maatje 134 lijkt ze overgeslagen te hebben want we zitten al aan 140-146! Ze kijkt echt uit naar haar verjaardag en maakt al volop plannen voor haar dag. Ze wil op school trakteren met cakejes of wafels (joehoe, mama kan weer bakken – in haar nieuwe keuken, maar daarover dus straks meer) en namiddag wil ze op de tekenacademie lollies meenemen. ‘s Avonds mag ze bij moeke haar favoriete menu kiezen en krijgt ze nog een paar kadootjes van ons allemaal. Moeke, meter en ik trakteren haar op een avondje Mega Mindy met daarna een restaurantje naar keuze. En meter heeft ook nog een speciaal kado voor haar … Van papa en Kamiel krijgt Marie nog een leuk kleedje om op haar verjaardag aan te trekken.

Op 24 december begint mijn verlof: twee weken welteverstaan! De kinderen zijn heel blij omdat ze tijdens de vakantie niet naar de opvang moeten. Of mama na 2 weken nog zo blij gaat zijn, dat valt te bezien Ik heb niet veel gepland. We laten alles op z’n beloop en bekijken het van dag tot dag. Geen haast, geen stress da’s ons motto voor deze vakantie.

Het verlof komt welgekomen. Het is een heel drukke periode geweest voor ons de laatste weken. En niet in het minst door de installatie van onze nieuwe keuken. Het zorgde voor stress, we leefden 2 weken in onze eetkamer, alles lag overhoop en ons huis zit onder het stof. Het enige lichtpuntje in die 2 weken was … traiteur Moeke! Moeke zorgde elke dag voor lekker eten. Zij en ake kwamen netjes om 18.00 u ons menuutje brengen en namen zelfs de afwas mee naar huis. Dankjewel moeke en ake, jullie zijn de beste! Maar het resultaat van 2 weken rommel en stress mag er zijn: onze keuken is mooi! Flitsende, snelle, goed functionerende apparaten (gisteren was mijn bechamelsaus klaar in 2 minuten, voordien kon dit gemakkelijk 20 minuten duren!), prachtig afgewerkte kastjes en tabletten (oh zo mooi!) en plaats, zoveel plaats! Dit lijkt wel een reclameboodschap, maar het is zo! Binnenkort post ik nog wel een paar fotootjes.

Verder verloopt alles volgens zijn normale gangetje thuis. Marie heeft goed gewerkt op school en kwam met een fijn rapport naar huis. Zij haalde dit jaar net Sinterklaas niet meer … als jullie begrijpen wat ik bedoel? Kamiel doet het goed bij juf Leentje. Hij is een spontane, zelfbewuste, soms wat koppige (!) deugniet. Maar toch zo’n fijn manneke, volgens de juf. Hij keek vorige zaterdag met verwonderde oogjes naar al het moois dat de Sint gebracht had. De Playmobil-boerderij … het ventje droomde er al een heel jaar van! Elk Playmobil-boekje werd verslonden, telkens opnieuw kregen we te horen: ‘ik wil die zo graag mama’. En blij dat hij was. Maar nog blijer is hij met zijn racebaan, toen hij die zag, werd hij bijna gek! Dankuwel peter …

Nog 2 weken en we kijken uit naar Kerstmis. Even uitblazen tijdens de vakantie en dan op naar het nieuwe jaar! Hopelijk brengt 2011 veel geluk, liefde, een goede gezondheid, een remedie tegen stress en haast en vooral veel plezier.

Het vallen van de bladeren

Na een ontspannende zaterdag in de Efteling volgde een herfstige, van licht ontvlambare woede-uitbarstingen doorspekte zondag. Heeft het met de snelle intrede van de herfst te maken? Is het weer ontwikkelingsfase-gebonden of zit den duvel d’erop? En neen, niet de geestrijke Duvel, ik bedoel echt wel diene met zijne driepikkel uit de hel …

Marie beet de spits af door voor half acht al wakker te zijn. En te denken dat ze pas om 21.30 u gaan slapen was … Het begon met: ‘ik wil naar beneden, ik wil eten’ en ‘ik wil nog slapen maar het is donker op mijn kamer’ (huh?) en het eindigde met dat ze op de grond ging liggen in onze kamer en met haar benen op de vloer bonkte en ondertussen iedereen wakker schreeuwde. Pffff, ik ben in mijn Franse colère opgevlogen en heb haar terug naar haar kamer gebracht, rolluik omhooggesmeten en licht aangedaan. Zo, nu kon ze verder slapen. Ze heeft het dan nog een half uurtje uitgehouden en is samen met papa naar beneden gegaan toen die ging fietsen (wat ook uitdraaide op een nuloperatie aangezien de weergoden in uitgesteld relais toch nog hun puntje binnenhaalden).

Kamiel was veel flinker en liet mama nog tot 9 u slapen!!! Papa kwam na een uurtje ook al naar huis en samen zetten we ons aan het koken: spaghetti-saus en groentensoep. Ondertussen speelden Marie en Kamiel in de living, aangevuld met jank-serenades en zeurderige momenten. Kamiel vond uiteindelijk de potten- en pannenkast weer en amuseerde zich op zijn manier:

Marie zeurde over een verdwenen ballerina-rokje en dat leverde volgende ‘leuke’ taferelen op:

Waarna de deur dichtgesmeten werd

En een minuutje later Cruella weer naar buiten kwam

Namiddag ging het iets beter en maakte Marie haar huiswerk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik soms verstomd sta over wat ze al moet leren en begrijpen – en dat allemaal na amper 1 maandje school. Getallenassen, getallen splitsen, de tekens >, <, = en ≠. Zoveel tegelijkertijd voor haar kleine hersenpannetje …

De kindjes gingen gelukkig vroeg slapen zodat mama kon genieten van de eerste nieuwe aflevering van Prison Break. Dr. House heb ik jammergenoeg niet meer gezien want ik ben in slaap gesukkeld na de intro … Niet verwonderlijk na een dagje binnenzitten met mijn driftkikkertjes.

Het leven zoals het is …

Het is zo’n beetje komkommertijd in ons gezinnetje: nothing much happening right now. Maar om mijn trouw lezerspubliek niet kwijt te raken probeer ik toch iets uit mijn … toetsenbord te zuigen.

De flinke dochter is heel flink op school. Ze begint nu ook al spontaan woordjes te lezen: gisteren las ze wonderwel LIP en met een beetje hulp ook TON op de fles Lipton Ice Tea Light (en geen dank Lipton voor de gratis reclame). En gisterenavond wilde ze persé een Plop-boekje voorlezen aan Kamiel. Picture this: mama in het midden op Marie’s bed, Marie aan één kant en Kamiel zowat overal op het bed. Marie die dus met volle overtuiging probeert het eerste zinnetje in ‘Plop en het kabouterfeest’ te lezen en Kamiel die daar telkens tussenvlamt met ‘Pop, Pop, Pop!’. Het kind gaf het ontmoedigd op na 2 woordjes met ‘Ik vind het toch nog een beetje moeilijk hoor mama’. Ik heb haar efkes uitgelegd dat zelfs de beste lezers nog moeite hebben met sommige Plop-boekjes

Dat brengt me dus bij de flinke zoon. Kamiel vliegt door het leven. Hij is – in tegenstelling tot zijn zus – van niks bang (alhoewel, als Ake een beetje te fel ‘boeh’ speelt met hem dan komt hij zo een beetje met zijn vingertje schudden om te zeggen dat het genoeg is …). Hij loopt, springt, valt, botst en staat weer recht zonder commentaar. Als het echt erg is begint hij stevig te huilen, laat zich troosten, kijkt even rond wie er nog interesse toont, begint weer te huilen en laat zich nog eens fijntjes troosten. Charming!

Gisteren gingen we naar de ontbijtdag van de Dienst Onthaalgezinnen. Leuk, gezellig en vooral: lekker! En gezond … Tante Bien was er ook en toen we naar huis gingen zeg ik ‘Geef tante Bien maar een kusje’ en wat zei Kamiel? ‘Tabien’! Iedereen had het gehoord. Flink he? Allez, ik weet dat er nu 2 personen in tranen voor het scherm zitten – sorry moeke en meter maar jullie komen ook nog aan de beurt hoor. Moet ik er nog bij vermelden dat tante Bien heel fier was? Hopelijk zijn we later ook nog zo blij als hij zijn Franse vocabulaire aan’t oefenen is …

Verder dus weinig te vertellen. Hopelijk laat het weer ons toe om volgende zondag naar de Efteling te gaan en dan volgen er zeker foto’s.