Zoals de titel al laat vermoeden, het gaat hier over natte toestanden. En wel degelijk Kamiel’s natte broeken. Twee maanden en half zijn we nu al aan het proberen om hem overdag droog te krijgen. En soms lukt het heel goed en roept hij al van in de living dat hij moet plassen of kaka doen. En soms – heel dikwijls soms – lukt het echt niet. Zoals gisteren dus. Ik heb gisteren welgeteld 6 slipjes en 3 lange broeken in de vuile was kunnen smijten! Na een paar ‘ongelukjes’ hebben we hem gewoon in zijn slipje laten lopen, de viezerik!

Bij tante Bien is hij heel flink en gaat hij zonder morren op het potje. Het helpt natuurlijk dat Lola – zijn vriendinnetje – ook heel flink op het potje gaat. En het helpt ook dat hij dan een klein snoepje krijgt. Maar hier thuis krijgt hij ook een snoepje en zitten er 2 supporters langs hem als hij op het potje gaat, en toch … Het lijkt wel alsof hij in het weekend geen zin heeft om propertjes te zijn. Laissez faire, laissez passer zeker? En die passer is letterlijk.

Op 9 november mag hij naar school. En ergens in mijn achterhoofd denk ik dat hij dan wel zal doorhebben hoe het moet. Er zijn geijkte plasmomenten, de andere kindjes doen ook niet meer in hun broek (hoop ik) en de juf zal hem ook wel berispen als hij een natte broek heeft. Maar toch … Ik kan toch moeilijk weer een pampertje aandoen? Want dan zijn al die dagen dat hij wel heel flink is weer tenietgedaan.

Geduld is een mooie deugd. Maar waar hij soms zo weinig geduld heeft, moet ik nu dus zo veel geduld uitoefenen!

Tips, iemand?

Wat hoor ik op dit moment? De regen die op de vensterbank tikt, de koelkast die aanslaat, in de verte de razende auto’s op de autoweg en het getik op mijn pc. En verder … niks! Geen Studio 100 TV, geen plong plong plong van Kamiel’s autobaantje, geen zingende Marie. Het is eindelijk nog eens rustig in huis. De overdaad aan lawaai heeft zich verplaatst naar het tweede leerjaar bij juf Evy en de veranda bij tante Bien. Laat hen vandaag maar ‘genieten’ van de decibels die mijn twee hartedieven kunnen voortbrengen, ik heb de voorbije dagen mijn portie wel gehad.

Marie kreeg een paar jaar geleden van de Sint een soort autobaan met huisjes en dergelijke van Fisher Price Little People. Heel leuk speelgoed vond de Sint toen – en wij ook – maar na een paar maanden was ze het moe. De doos met toebehoren verdween in de kelder en kwam er nooit meer uit. Eergisteren zag ik de doos staan en ik dacht dat Kamiel dit wel leuk zou vinden. Huisjes, autobaan, diertjes, mannekes uitgestald op de eetkamer-tafel en sindsdien speelt hij er constant mee. Het voordeel: hij houdt zich bezig en moet alleen Marie van zich zien af te slaan als die zich komt moeien. Nadeel: de plong plong muziekjes – en het zijn er veel! – die daar overal bij zitten. Je mag nergens op drukken of er komt zo’n onnozel mechanisch plong plong muziekje uit. En natuurlijk is dat het allerleukste: constant datzelfde muziekje laten horen tot mama er wild van wordt.

Nog zo’n lawaaivervuiling: Studio 100 TV! OK, mijn fout, ik had dan zeker geen Telenet moeten nemen. Maar had ik het geweten, had ik de Telenet-man gevraagd om die zender te blokkeren. Man, man, man wat een miserie! Gisteren heb ik minstens 6 keer ‘Wij springen in de zee’ van Samson en Gert gehoord. En minstens 10 keer ‘Het is tijd voor Mega Mindy’. Ik lig ’s avonds in mijn bed nog altijd die Studio 100 hits mee te zingen! Tijd om paal en perk aan het gebruik van de TV te stellen denk ik. Ik ben nooit een tegenstander van TV geweest en wij hanteren hier geen TV-schema. Ik hoor dat in sommige gezinnen de TV enkel op bepaalde uren per dag op mag maar dat standpunt kan ik niet steunen. Ikzelf ben opgegroeid met TV als belangrijkste hobby. Als ik gestraft werd, was het met “2 dagen geen TV” en dat was voor mij echt heel erg. Ik moet eerlijk zeggen dat ik veel van de TV geleerd heb: lang voor de Australische soap ‘Neighbours’ hier op de VRT liep, keek ik al ‘Neighbours’ op de BBC. En ik heb veel van mijn basis-Engels daar opgepikt. Dus ergens heeft al dat TV-kijken mij toch iets opgebracht.

Back to Studio 100 TV dan. Dit is dan wel een voorbeeld van goedkoop amusement. Laat gewoon elke dag elke populaire song minstens 5 keer zien en je programma is gevuld! Dat de ouders er horendol van worden trek je je niet aan want je gebruikt het argument dat de kids tenminste geamuseerd zijn en ze de ouders niet lastig vallen. Moeilijk tegen in te komen, inderdaad!

En ben je het TV-amusement toch even beu, dan neem je je kids toch gewoon mee naar een oeroude gezellige dorpskermis. Linkhout kermis, 2 maal per jaar welteverstaan! Inventaris voor de september editie: 1 paardenmolen, 1 schietkraam, 1 eendjes-vissen kraam, 1 muntjes-gooien kraam en nog 1 andere kraam die ik precies niet goed bekeken heb want ik weet begot niet meer wat er daar te doen was. En de frituur natuurlijk! Eerst de paardenmolen: elk 2 rondjes op het welbekende ‘Comment ça-va?’ van the Shorts (ja hoor, dateert al van 1983!) en iets ongedefineerds van Frans Bauer. Daarna de eendjes-vissen kraam met schlagers uit de jaren 70. En daarna nog eens de paardenmolen met meer van die hopsasa-muziek. Toen ik daar zo stond mijn ergernis over al dat lawaai te verbijten, vroeg ik me af of het nu niet mogelijk was dat al die kraampjes dezelfde muziek zouden draaien? Op zo’n kleine kermis met amper een handvol kramen is dat toch mogelijk? Of zouden die foorkramers dat leuk vinden, al die verschillende muzieksoorten door mekaar? Zij moeten toch ook ’s avonds half doof zijn?

Als jullie al dachten dat dit mijn portie lawaai-geweld voor het weekend was, nee hoor! Voor de kermis waren we ook al even op bezoek geweest bij de papa die dit weekend een lifestyle event organiseerde bij garage Beelen. Naast 50 mensen die luidop taterden zat er ook een dame die zong en zich op de piano begeleidde. Geen rustige muzak maar wel Vaya Con Dios met ‘What’s a woman’ en dergelijke. Too much for my ears! Maar de rest van het event was wel leuk, moet ik toch even zeggen anders is de papa straks slechtgezind …

Enfin, jullie begrijpen wel dat ik hier nu gewoon geniet. Lekker rustig achter de pc, geen lawaai-stress, gewoon natuurlijke geluiden … hmmmm zalig!

Nog 6 uurtjes en dan zullen mijn oren wel uitgerust zijn …

Zo alleen met de 2 kinderen. Marc heeft zijn droomjob gevonden en omdat hij zich zo snel mogelijk moet inwerken, maakt hij lange dagen. Van half acht ’s morgens tot half acht ’s avonds. Best wel lang maar voor Marc is het net alsof hij elke dag naar de speeltuin mag. Hij klaagt niet.

Ik wel. Niet dat we hem zijn droomjob niet gunnen, maar het zijn lange dagen zo zonder papa. En met alleen mama om de kids te entertainen. En als die kids dan eens leuk zouden samen spelen … niet hoor! Telkens ze samen beginnen te spelen, fietsen, trampoline-springen kan je je wekker erop gelijk zetten dat er na 10 minuten wel eentje begint te brullen. Ofwel komt Kamiel helemaal onder de modder binnengestrompeld omdat zijn zus nu eenmaal de sterkste is en hij zijn schep niet zonder slag of stoot wil afgeven. Ofwel komt Marie binnengecrosst omdat Kamiel haar met die bewuste schep op het hoofd wil meppen. Tsss ….

Het leeftijdsverschil is nu eenmaal te groot: 4 jaar en 3 maanden. De interesses liggen te ver uit mekaar. En dus bestaan mijn dagen momenteel uit scheidsrechter spelen.

Thomas Cook haalt z’n slag toch nog thuis: de terugvlucht werd nog maar eens gewijzigd. Van 22.55 u en een hele laatste dag plezier maken naar 11.35 u en ’s morgens vroeg in het hotel vertrekken.

Ik moet er geen teleurgestelde gezichtjes bij tekenen zeker?

De laatste weken voor de zomervakantie. Marie telt de dagen letterlijk af. Kamiel weet van niks, vaneigens.

En ik? Ik zucht. Twee maanden samen met mijn kids. Mijn energieke kids. Marie gaat 1 dag per week naar de buitenschoolse opvang. Dat vond ik mild. Vorige zomer was ik niet thuis en moest ze ocharme 10 keer naar de opvang. Nu maar 6 keer. Schuldig? Nee hoor, ik voel mij niet schuldig. Ik wil er gewoon voor zorgen dat mijn huis op orde blijft en dat de was en strijk gedaan worden. Hoezo? Wel … ik heb tijdens de voorbije weken (dat ik dus thuis was en niet moest werken) ondervonden dat ik blijkbaar een heel slechte huismoeder ben en ontzettend slecht functioneer als mijn kinderen thuis zijn. Wil ik strijken, staan er gegarandeerd 2 zagertjes aan mijn strijkplank. Stel ik die strijk uit tot ’s avonds, willen mijn twee zagertjes niet slapen en zie ik de minuten op de klok voorbijvliegen totdat ik zelf zo moe ben dat die strijk mij niet meer kan bekoren.

Niet alleen de strijk blijft zo liggen. Probeer maar eens te poetsen met 2 kinderen in (of buiten) het huis. Waar je trots een blinkende living achterliet, vind je 5 minuten later een nest van verkleedkleren, koekkruimels, boa-veertjes (oh ja, gisteren nog mij mogen krenken op die rotdingen), verloren sokken en schoenen, 40 lege dvd-doosjes, schminkvegen op de muur, vettige vingertjes op de glazen deur en tv, bloemblaadjes (:-() in de zetel, enzoverder. Heb je net de badkamer gepoetst en sluit je de deur achter je, ontdek je een paar uur later een natte wc-bril, vieze tandpasta vlekken op de spiegel, plasjes water van de douche naar de wasbak en terug. En dit is nog maar wat je na het poetsen allemaal te wachten staat. Ik probeerde een paar weken geleden ramen te wassen. Leuk dacht Kamiel. Hij ging ‘hellepe’. Ik heb geprobeerd hem uit te leggen dat als mama een raam had gewassen hij er niet meer mocht aankomen. Na vier pogingen heb ik het gewoon opgegeven… De ramen worden hier nu na 21 u ’s avonds gewassen.

Dus, ofwel blijft mijn was, strijk en poets de ganse zomervakantie liggen (niet echt een optie vind ik), ofwel gaan mijn kindertjes een paar dagen naar de opvang en de onthaalmoeder. Zodat ik nog ergens kan bewijzen dat ik mijn eigen huishouden kan runnen. En zodat ik nog een beetje mama-time over heb !

Iemand tips om mijn kids tijdens de vakantie te amuseren? En kom nu niet af met: het zwembadje buiten zetten. Yeah right! De voorbije zomers hebben we welgeteld 2 keer het zwembadje buiten gezet. Om het te vullen en dan te laten staan wegens rotslecht weer.

Nog 15 en een halve dag school.

Voor ons dan toch want deze Humo zullen we niet meer moeten lezen…

Kamiel was zo gefascineerd door de Sinterklaas op de cover dat hij de Humo niet meer wilde loslaten. Onze beslissing om hem de Humo mee in bed te geven was niet echt geslaagd.

Zaterdag naar Winterland geweest.

Welgeteld 27 volle minuten.

Brullen, wenen, bibberen, zeuren, zagen en klagen dat het koud was.

Kamiel was de enige die het leuk vond. In zijn buggy, onder zijn warme lodger deken.

Weer naar huis.

Geen ritje in het reuzerad.

Spijtig.

Marie is the early bird who catches the worm … zo kan je haar de laatste dagen omschrijven. Elke morgen is ze voor zeven uur wakker – deze morgen al om 06.25 u! Waarschijnlijk heeft het winteruur er nog iets mee te maken. Maar leuk is het niet want wakker is ook echt wakker bij Marie. Smeekbeden om nog even lekker bij ons te komen liggen snoezelen worden niet verhoord. Madame kruipt in ons bed en zet KetNet op volume 25…

Ik ben zelf een TV-verslaafde (alhoewel ik vroeger nog veel erger was, sinds de kinderen er zijn kom ik bijna niet toe aan TV-kijken) maar ik heb toch veel moeite om ’s morgens vroeg met mijn ogen toe te moeten luisten naar Nijntje, Mickey Mouse Clubhouse, Mega Mindy, Plop, Piet Piraat, enz, enz. Ben ik mis of klinken al die protserige stemmetjes ’s morgens nog scheller dan ’s namiddags of ’s avonds? Auuww mijn hoofd …

En na een half uur of zo wil Marie naar beneden. Ik hoor jullie al denken: ‘Laat ze dan toch gaan?’. Maar nee, mijn dappere dochter gaat niet alleen naar beneden. Zitten er heksen en trollen in onze keuken? Neen. Groeien er stinkende zwammen in onze living? Neen (allez, ik hoop het toch niet). Loert het gevaar om elke hoek in huis? Neen. Maar Marie weigert om alleen naar beneden te gaan. Nu, aangezien we een alarm hebben, zou dat toch al niet mogelijk zijn want dan moeten we nog naar beneden om het eerst uit te schakelen. Maar miss panic wil niet alleen zijn en daarom moeten mama en/of papa mee.

Daar zit je dan op een zondagmorgen om 07.45 u beneden aan de keukentafel met je ogen halfopen terwijl zij een kom cornflakes verorbert en er lustig op los tatert.

Ik weet dat ik niet mag klagen en dat er nog vroegere vogels zijn (Cindy, uwe Berre spant de kroon) maar ik hunker naar die weekenddagen waar ik tot 10.00 u in mijn bed mocht blijven liggen en ik gewoon aan de tafel mocht aanschuiven als mijn mama terugkwam van de bakker/slager/winkel. Moeke, mag ik ook eens komen logeren?

De weergoden zijn ons niet gunstig gezind. We kijken al zoveel weken uit naar een gezellig dagje Efteling maar nu dat we eindelijk een paar vrije dagen gevonden hadden, speelt het weer een spelletje met ons. Ze voorspelden voor vandaag rotweer en … de zon schijnt hier al de ganse dag. Ze voorspellen voor zaterdag afwisselend zon en wolken – moet ik dat dan geloven en naar Holland rijden of niet?

Ik zou niet graag een ganse dag in de regen willen rondlopen. En iedereen die al eens naar de Efteling geweest is weet dat je met jonge kinderen ongeveer 3/4 van je dag in het Sprookjesbos vertoeft, outdoors dus.

We zullen dus moeten afwachten vrees ik.

Ondertussen kunnen jullie genieten van een paar leuke foto’s uit de ‘oude doos’:

Kamiel vorig jaar in juli toen we naar de Efteling gingen

Marie vs Langnek

Ik wil ook poffertjes …

We are sailing …

Op een grote paddenstoel