Dure grap

Naar de bioscoop gaan is een dure grap!

We gingen in het weekend naar de Muppets. Nostalgie uit mijn kindertijd, ik was snel verkocht! Marie en Kamiel zagen het volledig zitten – “We gaan naar de Muppings!” (sic dixit Kamiel).

Ik reserveerde onze tickets online – 33,20 euro. Waar is de tijd dat we in de TT in Hasselt naar Rambo gingen voor 120 frank? Nu betaalt een kind al 7,80 euro voor een ticketje!

Bij een filmpje hoort wat lekkers: voor de kinderen een bakje popcorn met een speciale Muppets beker aan 5,90 euro per kind. Marc koos een bakje nacho’s (zonder kaassaus want die is er jammergenoeg niet meer) aan 5,50 euro en ik nog een flesje cola-light en 8 snoepjes uit het assortiment schepsnoep (oh ja, ik heb ze geteld). We kwamen aan de kassa en moesten bijna 25 euro betalen!

Dan nog 3 toiletbezoeken aan 0,35 euro per keer en je komt uit op een totaal van om en bij de 60 euro!

Dan ga ik liever eens vaker bij de Tasty Bowl in Hasselt eten. Daar gingen we donderdagavond voor mijn verjaardag eten en betaalden we nog geen 44 euro voor:

  • 1 spa bruis
  • 1 cola light
  • 2 ice tea’s
  • 1 duvel
  • 4 sushi’s
  • 4 loempia’s
  • 2 kids woks
  • 1 padtai kip
  • 1 pad krapau

En omdat we het niet opkregen, hebben we een doggy bag (voor mij dus ;-) ) meegekregen.

Keuze snel gemaakt!

Waarom toch mama?

Elke avond hetzelfde tafereel …

Ik probeer om 17.05 u buiten te stappen op mijn werk. Probeer, want vaak is het al 17.10 u of 17.20 u … Ik loop over de parking naar mijn auto, smijt mijn handtas, lunchzak en laptop op de passagierszetel en rij de straat uit. Gedurende een 35-tal minuten waag ik mijn leven tussen andere gestresseerde ouders en niet-ouders op weg naar huis. Ik rijd (te) snel want ik wil er zo snel mogelijk zijn. Ik denk aan mijn bloedjes van kinderen, die al van ‘s morgens 08.45 u (met veel chance, als de papa op tijd is) op school en in de opvang zitten en ik voel me schuldig. Ik denk aan de laatste kus of knuffel die ik hen ‘s morgens om 07.00 u nog gaf. Welke kleren hebben ze ook al weer aan vandaag? Welke toets maakte Marie vandaag?

Ik rijd de parking aan de opvang op, sluit vliegensvlug mijn auto, spurt naar het poortje, rammel met het stroeve slot, smijt het poortje weer achter me dicht, rammel weer met het slot en open de buitendeur. Gelukkig … ik ben er geraakt!

Ik kijk naar rechts de speelruimte in en zie mijn flinke zoon op het klimrek of tussen de grote plastic blokken en … hij begint te schreeuwen, roepen, loopt rood/paars aan van woede! “Waarom kom je mij altijd zo vroeg haaaaahaaaalen?”

Dat is het moment waarop je als ouder denkt: “Why the f…. do I even bother?”

En dan duurt het nog minstens 10 minuten vooraleer hij zijn schoenen aandoet, zijn boekentas zoekt en met veel tralala naar de auto loopt. Tegen dat we thuis zijn is hij meestal wel gekalmeerd hoor. En later op de avond krijg ik wel nog een lieve kus of knuffel. Softie …

Huiswerk – vervolg

Er werd hier al menige keren geblogd over Marie’s huiswerkperikelen. Marie is niet zo geconcentreerd als het op huiswerk maken aankomt. En ze lijkt weinig geïnteresseerd in goede punten behalen. Naar school gaan vindt ze geweldig, ze zegt zelfs in het weekend soms dat ze liever naar school gaat omdat ze zich thuis verveelt (oh boy …). Maar het is eigenlijk het hele schoolgebeuren en alles wat daarbij hoort wat ze zo fijn vindt: turnen, spelen, hoekenwerk, projectjes, schoolfeest, … De lessen vindt ze saai en ze is helemaal niet gemotiveerd om bijvoorbeeld de beste van de klas te zijn. Dat hoeft niet voor ons. Helemaal niet hoor. Maar we zien toch graag dat ze flinke toetsen maakt en thuiskomt met een schitterend rapport.

Huiswerk is ook al zo’n noodzakelijk kwaad. Lezen en spelling is geen probleem, die taken worden snel weggewerkt. Maar rekenen … Je wil niet weten hoeveel uren ik al naast haar heb gezeten om haar te helpen met rekenen. Soms, heel soms, is ze wel gemotiveerd en lost ze alles in 1, 2, 3 op en is ze daarna zelf fier dat ze het zo goed gedaan heeft. Maar doorgaans zit ze te suffen en te snuffen boven haar rekenschrift. Alles heeft ze gehoord en gezien. Ik parkeer onze Kamiel altijd voor de TV als zij huiswerk moet maken en wij zitten in de keuken. Maar zelfs daar heeft ze elk liedje, elke VTM k-Zoom programma tune en elk zuchtje van Kamiel gehoord. Er moet maar een vlieg door de keuken vliegen en ze is weer afgeleid.

Die concentratiestoornissen zijn dus heel duidelijk gelinkt aan haar interesses. Als je een spelletje met haar speelt, is ze wel geconcentreerd. Als ze aan het tekenen of knutselen is, kan de hele wereld ontploffen. Maar laat je haar iets doen wat haar minder of niet interesseert, dan lijken die hersentjes niet mee te willen. Zo vermoeiend en ontmoedigend soms …

Het rekenen is dus vaak een probleem. Ik heb er al met de juf over gesproken om haar eventueel bijlessen te geven maar aangezien het niet echt een probleem van ‘niet kunnen’ maar wel van ‘niet willen kunnen’ is, vonden we het beter om hier nog even mee te wachten.

En dan nu mijn frustratie van deze week. Opgepast, als er nog ooit iemand tegen mij durft te zeggen dat je een kind een kind moet laten zijn, dan hoop ik echt waar dat die persoon niet in het onderwijs staat, anders zou hij/zij wel eens deftig kunnen verschieten van mijn (niet zo deftig) antwoord.

Maandagavond om 18.20 u krijg ik van Marie te horen dat ze vandaag (vrijdag) een toets rekenen heeft. Hoofdstuk 10 moet volledig herhaald worden. Cijferen, breuken, meetkunde, enz … Maandagavond had Marie heel veel huiswerk: rekenoefeningen en iets van taal dacht ik. We hebben dus maandagavond niet meer kunnen oefenen. Er moest nog eten gemaakt worden, het huiswerk zelf moest nog gemaakt worden en zo werd het dus 20.00 u, tijd voor bad en bed.

Dinsdagavond kwam Marie thuis met weer een heleboel huiswerk: 4 pagina’s rekenwerk en nog een blaadje maaltafel-oefeningen. Ik duwde om 18.30 u het geplande avondeten in de diepvries en maakte snel snel wat spaghetti klaar. We maakten het huiswerk en begonnen om 20.30 u (!) nog aan de herhaling voor de toets. Niet normaal meer voor een kind van 8 jaar vind ik zo …

Woensdag kon er ook niet geoefend worden. Marie en Kamiel hadden een dagje verlof en bleven bij moeke. Toen we ‘s avonds thuiskwamen was het tijd om gaan te slapen.

Gisteren stond dus alles in het teken van de grote rekentoets. We begonnen er aan om 19.00 u. En om 19.30 u was de concentratie gezakt naar -20. Ze was moe, stikkapot. Het verschil tussen een rechthoek en een vierkant? Na 5 voorbeelden wist ze het nog niet … De staartdelingen heeft ze gelukkig wel geoefend, de andere cijfer-oefeningen vielen nog mee. Maar de breuken gingen er niet meer in. Die heeft ze vanmorgen met papa nog moeten oefenen.

Laat een kind een kind zijn, zeggen ze dan. Maar wanneer krijgen ze hiervoor de kans? Enkel in het weekend dan? En dan hebben ze soms nog huiswerk … Dan stel ik me wel vragen bij de tijdsinvulling op school. Hoe komt het dat ze ‘s avonds nog 4 pagina’s moeten afwerken thuis? Waarom kan dit niet op school zelf? Er worden bij Marie op school heel veel projectjes gedaan rond welbevinden op school. Ik sta volledig achter die projecten maar als dit ten koste van haar vrije tijd thuis gaat, vindt ik dit niet meer zo interessant. Ik kan me niet herinneren dat ik in de lagere school zoveel huiswerk had.

En als er dan een toets gepland is, waarom dan nog zoveel huiswerk meegeven?

En dan komen we tot mijn grootste frustatiepunt: denken de juffen nu echt dat wij als werkende moeders om 16.00 u thuis kunnen zijn? Ik geef toe, als je een thuismama bent, is het inderdaad gemakkelijk: je haalt de kinderen af om 15.05 u en je hebt voor het avondeten het huiswerk gemaakt en de toets geoefend. Maar ik kom pas thuis om 18.10 u! Ik moet ook nog eten maken he … En ik heb nog een ventje van 4 die even mama-aandacht nodig heeft als hij moe thuiskomt.

We hebben met Marie afgesproken dat ze in de naschoolse opvang haar taken al voorbereidt, zodat we die thuis gewoon nog moeten nakijken en verbeteren. Zij ziet dit wel zitten. Alleen … in de naschoolse opvang is er nergens een rustig hoekje waar ze haar huiswerk kan maken. Er lopen overal kindjes rond en er is heel veel lawaai. Hoe denk je dat ze zich daar kan concentreren? En dan is de cirkel weer rond he …

Ik ben echt bang voor de laatste weken van juni wanneer ze toetsen hebben. Dat wordt weer puzzelen met tijd en goesting …

Kinderverdriet

Een nieuwe (of reeds bestaande?) rage op school zijn de kleine hondjes in blikken doosjes. Zo van die doosjes die je in de Brantano uit een automaat kan draaien. Toen we vorige zomer aan zee waren, had Marie er zo eentje mogen draaien. Dat doosje met dat hondje ging de eerste dagen overal meer naartoe om dan in de grote bak met kleine spulletjes in onze berging te verzeilen. En niet meer bekeken te worden …

Vorige vrijdag moest Marie ineens dat hondje weer hebben! Ah ja, een paar meisjes van haar klas hadden hun hondjes ook mee en zij moest natuurlijk mee met de hoop. Doosje en hondje gevonden, het hondje kreeg nog een hondebotje (van Kamiel zijn Playmobil) en een dekentje mee en iedereen was tevreden!

Tot maandagavond … Een verdrietige Marie kwam me tegemoet in de opvang. Haar hondje was kwijt!

Op school heerst er een gedoogbeleid in verband met speelgoed van thuis mee naar school nemen. Tot voor kort mochten de kinderen niets mee naar school nemen omdat het risico dat er iets kapot raakt, verloren gedaan wordt veel te groot is. Maar nu heeft de directie beslist dat de kinderen wel iets mogen meenemen (beperkt natuurlijk, geen nintendo’s of dure spullen) maar dan op eigen risico. Verloren of kapot, pech gehad!

Wij hebben al 1000 keer tegen Marie gezegd dat ze dus op eigen risico spulletjes meeneemt naar school. Ja, ja, het ene oor erin, het andere oor er weer uit … We zijn al vriendenboekjes, tandjes, silly bands, diddl-blaadjes, enz. kwijtgeraakt op school. Telkens met veel verdriet en een plas tranen.

Terug naar maandagavond dus. Het hondje was onvindbaar. Blijkbaar had ze het doosje met het hondje op tafel gezet toen ze in de opvang met een paar vriendinnetjes trivial pursuit aan het spelen was. Het ene moment keek ze nog in het doosje en was haar hondje nog ‘aanwezig’. Het andere moment keek een vriendinnetje in het doosje en was het hondje spoorloos! Ze vertelde mij het ganse verhaal tussen de snikken, tranen en snottebellen door. Maar ik hoorde maar 1 zin: “Mijn vriendinnetje keek in het doosje en zei: waar is het hondje dan?”. Het hondje, lieve mensen, is er helemaal niet vandoor gegaan. Het hondje werd gestolen!

En zo werd een mooie bubbel in Marie’s kleine leventje kapotgeprikt. Er bestaan ook slechte mensen/kinderen. Ze beseft nu dat er ook kinderen zijn die de spulletjes van andere kinderen wegnemen. En ik ga zeker niemand beschuldigen. Maar het was zo duidelijk voor mij. Het doosje laten staan en gewoon dat hondje er uit nemen. En niet beseffen dat je iemand veel verdriet bezorgt daardoor … Erg he?

Ik vroeg ‘s avonds nog aan de mama van een vriendinnetje waar ik zulke hondjes kon kopen en die mailde me terug dat haar dochtertje nog wel een hondje op overschot had voor Marie. Het contrast kon niet groter zijn! De ene neemt, de andere is zo goed om te geven.

Ik hoop dat diegene die Marie’s hondje heeft meegenomen, zich toch wel een beetje slecht gaat voelen en het hondje alsnog teruggeeft. Anoniem is ook goed. Dan komt het misschien nog allemaal goed met deze wereld …

Buis

Die huiswerk perikelen krijgen nog een staartje. Marie kwam gisteren thuis met een buis …

3,5/10 op taal. Oei …

En dat was niet de enige slechte toets blijkbaar. Er zaten er een paar tussen die meer naar de 5 dan naar de 10 neigden.

Oei in het kwadraat dus!

Hoe zeggen ze dat ook alweer: we gaan de schroeven wat moeten aandraaien? Ik denk het ook. Aangezien die slechte toetsen haar puntentotaal op het volgende rapport serieus gaan aantasten, denk ik eerlijk gezegd dat de paasklokken hier maar 50% van het kinderaantal gaan gelukkig maken. Slecht rapport, geen beloning. Spijtig …

Dat zou natuurlijk wel gemakkelijk zijn, haar gewoon straffen zonder meer. Maar zo zijn we niet. Ik heb de juf al per mail gecontacteerd om haar te vragen wat we kunnen doen. Meer oefenen? OK!

Ik kan me niet herinneren dat ik in het lager onderwijs ooit met een buis naar huis gekomen ben. Ik zou er ook niet goed van geweest zijn, denk ik.

Huiswerk-perikelen

Gisterenavond bij ons thuis: huiswerk-drama’s aan de keukentafel! Marie vertelde me het ‘slechte nieuws’ al in de auto op weg van de opvang naar huis: ” We hebben heel veel huiswerk mama!”.

Dat ‘veel huiswerk’ bleken dus 2 pagina’s rekenoefeningen te zijn en 1 pagina vraagjes over hoe ik ‘bidden’ ervaar. Dat moest ik dus invullen. Ik die … enfin, laat ons zeggen, niet vaak bidt.

Ik geef even zo’n voorbeeldje van een rekenoefening:

345 – 199 = …

Bij de opgave stond dat je de bewerking in je schrift mocht schrijven of dat je het misschien ook makkelijker kon oplossen (met een trucje). Dat trucje had ik al meteen door (en geloof me, voor een rekenwonder zoals ik is dat niet vanzelfsprekend): je trekt er 200 vanaf en je telt 1 weer bij.

Het waren misschien 25 oefeningen in dezelfde trend. En toch kostte het Marie enorm veel moeite om dit trucje telkens weer toe te passen. Telkens weer moest ik vragen “hoe ga je dit oplossen?”. En als er dan bvb eens niet – 199 stond maar – 495, waar ze dan – 500 moest aftrekken en er weer 5 bijvoegen, dan blokkeerde ze weer.

We hebben er aan gezeten tot 20.30 u en toen vond ik het genoeg. De laatste oefeningen heb ik haar gewoon voorgezegd, anders had ze er nog een uur boven gehangen.

Was ze moe? Ja hoor, ze is weer heel vroeg wakker ‘s morgens en ‘s avonds ligt ze veel te lang wakker – te luisteren of we niet stiekem weggaan zonder haar (angsten, je weet wel). En ze was helemaal niet geconcentreerd. Ze wilde op de Nintendo.

Ik heb haar ingepeperd dat als ze de volgende weken nog zoveel huiswerk heeft, ze al in de opvang kan beginnen met haar oefeningen. “Ja, maar de andere meisjes van mijn klas doen dat ook niet hé mama! Dan zit ik daar helemaal alleen om mijn huiswerk te maken en zij zijn lekker aan’t spelen!” Ik heb haar geantwoord dat ik me dat niet aantrok. We komen p*tverd*mme ten vroegste thuis om 18.00 u. Ik begin dan aan het avondeten en Marie begint aan haar huiswerk. Ofwel speelt ze eerst voor het eten en maakt ze haar huiswerk na het eten. We eten rond 18.45 u en dus moet ze soms om 19.15 u nog aan dat huiswerk beginnen. Logisch dat ze dan helemaal niet meer geconcentreerd is. Dus vanaf nu krijgen de opvang-begeleidsters van mij instructies dat als Marie veel huiswerk heeft, ze daar al mee moet beginnen in de opvang. Waar ze dus elke maandag en donderdag vanaf 15.05 u en dinsdag vanaf 15.45 u zit te spelen hé!

Streng? Ja, ik ben misschien streng voor haar. Maar ik kan me leukere dingen voorstellen dan vanaf 19.15 u tot 20.30 u langs een hysterisch kind te zitten om reken-trucjes uit te leggen. Ik was gisterenavond net zo afgepeigerd als zij! En dan wacht mij nog een berg afwas, opruim, was en strijk om 21.00 u.

En dan heb ik mijn kleine knulletje niet eens kunnen knuffelen of eventjes met hem kunnen spelen. Hij verdient ook aandacht, evenveel als zijn zus. Maar dat huiswerk en die concentratie-stoornissen van Marie zorgen er vaak voor dat ik hem gedwongen moet negeren.

Zo, hiermee eindigt dit frustratie-bericht!

Ssssstttt!!!!

Gisterennamiddag gingen Marie, Kamiel, moeke en ik naar Hasselt op zoek naar een verjaardagskadootje voor Marc. Kadootje gekocht, 10 keer tegen de kids gezegd dat ze niks mochten verklappen …

Wat was het eerste dat Kamiel zei toen Marc ‘s avonds thuiskwam? Juist:

‘Papa, wij zijn vandaag een kadootje voor jou gaan kopen in Hasselt!’

Ik kon nog net mijn hand op zijn mond leggen vooraleer hij nog kon roepen wat het was.

Tssss …

Vroege vogel

Kamiel besloot deze morgen dat hij voor de verandering eens de early bird ging spelen. Om 06.15 u stond hij aan ons bed en verkondigde luid: “Mama, papa, het gaat vandaag mooi weer zijn!”. Na even onderhandelen kwam hij toch tussen ons in liggen en hield zich nog wat rustig.

En ik in het weekend maar stoefen dat onze zoon gemakkelijk tot 09.30 u uitslaapt! Ik mag dat niet meer doen … (volgende keer als ik nog zo eens wil opscheppen, bijt ik op mijn lip tot ze bloedt)!

En het schoonste komt nog: na maanden van onderbroken nachten, ‘s morgens vroeg over de gang crossen en lawaai maken op ontieglijke uren besloot Marie dan dat het genoeg geweest was en sliep ze door alles heen. Ik moest ze om 07.45 u echt gaan wakker schudden!

Niet te geloven onze kids!

Een gieter met een lange streuk

Zo zei hij het. Onze peuter-kleuter. En probeer dan maar eens te achterhalen wat hij bedoelt. Onze peuter-kleuter stond bij moeke aan de wasbak en maakte soep. Volgens een aloud beproefd recept:

- Men neme een ‘kastrol’ (kookpot)

- Men vult de kastrol met lauw water

- Men voegt toe: wortelschillen, aardappelschillen, appelschillen, peterselie, dreft (!)

- Men roert de verschillende ingrediënten om tot men een schuimend geheel krijgt

- Afkruiden naar smaak met speeksel, snottebellen en alles wat men op het aanrecht kan vinden

En toen vroeg de peuter-kleuter om een ‘gieter met een lange streuk’. De gieter bleek een maatbeker te zijn en de lange streuk was eigenlijk een lang teutje. Een groene maatbeker met een lang teutje. Maar het duurde even vooraleer moeke doorhad welke maatbeker de peuter-kleuter wilde. Na de eerste zei hij al: “Maar dat bedoel ik toch niet moeke!”. En toen we eindelijk de juiste gevonden hadden kwam er doodleuk: “Die bedoelde ik dus moeke!”.

Zijn uitspraak, woordenschat en zinsbouw, daar is zeker niks mis mee hoor! Dat hij nog altijd in zijn broek plast en meerdere keren per week stinkende kaka-broeken produceert, dat vinden we een iets groter probleem!

Geef het nog wat tijd, zeggen jullie zeker? Ja, dat doen we.

Moeder aan de stoof

Ik ben een huismus, toegegeven. Maar zo’n 3 à 4 keer per jaar wil ik ook eens weg. Een avondje uit, met man. Of een dagje shoppen met vriendinnen. Zonder kids! En de laatste tijd lijkt dat gewoon niet te lukken!

Ergens in oktober plannen twee vriendinnen en ik een dagje shoppen, lunch, koffie kletsen. Word ik toch niet ziek zeker? Alles afgezegd, geherarrangeerd, wordt de ene vriendin ziek. Murphy’s law? Eind november ga ik onder het mes met de bedoeling om op 5 december weer helemaal hersteld te zijn om toch eens na 4 jaar afwezigheid het jaarfeest van Marc zijn wielerclub bij te wonen. Can you hear me coming? Inderdaad, op 5 december gaat mijn teerbeminde alleen naar het feest en houden een emmer en ettelijke Dafalgans Forte me gezelschap. Het was bijna een scène uit een slechte film: manlief komt om 05.30 u ‘s morgens thuis, nog helemaal enthousiast over het geslaagde jaarfeest en treft zijn zielige echtgenote op de sofa aan, één hoop ellende en helemaal niet meer enthousiast over haar recente operatie.

Gisterenavond mochten we dan naar het nieuwjaarsfeestje bij tante Bien, de beste onthaalmoeder ter wereld (sluikreclame toegestaan). Alhoewel ik me voordien al niet zo super voelde (buikkrampen), kon ik me toch oppeppen en gingen we blijgezind om 20.00 u richting Breughel-party! Ik ben er welgeteld anderhalf uur geweest … toen belde moeke met het blijde nieuws dat Kamiel al 2 keer had overgegeven en helemaal overstuur zijn mama wilde. Ik nam snel afscheid en racete naar mijn ouders. Kamiel zat bij ake op schoot, wit uitgeslagen. Alles bij mekaar gepakt, met Kamiel naar huis. Marie bleef bij moeke en ake slapen.

Tot 04.00 u deze morgen was het opvangen, droogwrijven, sussen, vertellen, pipi doen, diarree, protjes laten, enz … Toen is hij eindelijk in slaap gevallen. En ik ook … tot ongeveer 07.00 u toen mijn buik begon te protesteren. Tja, als eentje het krijgt, krijgt iedereen het. Ondertussen was Kamiel wakker en was hij precies wat beter. De aquarius ging er vlot in en bleef er in.

Dan om 10.30 u de bel. Ake stond voor de deur met Marie. “Ik voel mij niet goed …”. Hoofdpijn en buikpijn. Joepie! Terwijl ik dit typ, voelt ze zich al veel beter. Thank God …

Maar de clue komt nog. Ik had deze namiddag een halve blind date met twee vrouwen die net zoals ik onlangs van een gastric bypass geopereerd zijn. Door dezelfde chirurg, in hetzelfde ziekenhuis. En daar wilden we wel eens over nababbelen. Eentje had ik al ontmoet, zij was zo lief om me in het ziekenhuis te komen bezoeken. De andere was dus de halve blind date, wegens enkel nog maar ‘ontmoet’ op het gastric bypass forum en ooit 2.5 seconden in de vlucht toen zij bij de chirurg op consultatie binnenging en ik de wachtkamer inrende. Allez, inrende … instrompelde.

Die halve blind date moest ik dus ook noodgedwongen afbellen. Omdat ik mijn ziekelijke kinderen moeilijk aan een babysit kon toevertrouwen (papa moet dit weekend werken) en omdat ik mijn rommelende buik niet echt vertrouwde.

Het volgende uitje is gepland voor 6 februari – de uitgestelde versie van het dagje shoppen met de vriendinnen, part 3 al. Ik ben eens benieuwd wat Murphy nu weer in petto heeft …