Sinds vorige maandag draagt Kamiel overdag geen pampertjes meer. Enfin, probeert hij toch … Maandag en dinsdag was een echte ramp: hij plaste waar hij stond, zelfs al stond het potje een halve meter verder. Woensdag ging het iets beter, op zijn ‘kaka-ongelukje’ bij moeke na. En gisteren – donderdag – lukte het eigenlijk wel. Bij tante Bien had hij flink op het potje geplast, geen natte broekjes meer. En hier thuis was hij ook geweldig enthousiast om op het potje te gaan. Na het (minieme) plasje dansten en juichten Marie en ik alsof hij net z’n derde marathon gelopen had. ’s Avonds was hij waarschijnlijk heel moe en vergat hij te vertellen dat hij kaka moest doen, met alle gevolgen vandien … Leve Dash en Ariel!
Vandaag gingen Kamiel en ik even naar het reisbureau – zie apart blogje – en vond ik het toch beter dat hij een pamperbroekje aandeed. Toen ik voor het middagslaapje z’n pamper controleerde was die nog steeds droog. Ik denk eerlijk gezegd dat hij zijn plas een beetje ophoudt. Hij heeft bang van het potje. Alhoewel ik nog nooit gehoord heb van potjes die kindjes opeten 
. En zo’n pampertje is toch lekker veilig he.
We blijven oefenen. Want voor we op vakantie gaan, zou ik toch graag willen dat hij overdag droog blijft. En als het niet lukt, doen we weer een pampertje aan en beginnen we volgende maand weer opnieuw.
Jongens … Marie was droog na 1 dag. 1 maal in haar broek geplast, er net geen trauma aan overgehouden en nooit meer!
Tja, elk kind is anders he. Lena was overdag droog toen ze net 2 was (alhoewel iedereen me dat afraadde, vlak na de geboorte van Fran enzo…, maar ze was er aan toe). Fran is nog maar net een klein jaartje droog, ze was ruim 3 jaar.