Ons kleine ventje werd zondag 2 jaar!
2 jaar geleden stapte ik om 06.00 u ’s morgens nog kwiek het ziekenhuis binnen. Een half uurtje later werd de bevalling ingeleid en 5 uur en 43 minuten later liet Kamiel voor het eerst van zich horen. Een spurt-bevalling! In mijn geval toch want zijn zus liet maar liefst 22 uur op zich wachten …
Dit was zijn eerste fotootje:
En vandaag ziet ons kleine ventje er zo uit:
Hij kreeg het paardje (1 van 2) van zijn peter Danny. En – sorry voor alle andere mensen die kadootjes gaven – die paardjes zijn de max! Zondag wilde hij ze al niet loslaten. Ze moesten naast zijn bedje op de grond slapen. Hij sleepte ze mee naar beneden, weer naar boven en terug …
Natuurlijk vond hij de andere kadootjes ook wel leuk hoor:
Alles werd uitgepakt onder deskundige begeleiding van zus (die zondag een beetje verloren liep want alle aandacht ging naar broer).
En meter en peter (en zus …) wilden ook nog eens poseren!
Gisteren ging het feestje dan verder bij tante Bien. Namiddag mocht Kamiel een verkwikkend dutje doen samen met zijn vriendinnetje Lola. Ik ‘betrapte’ hen toen ze nog aan’t napraten waren over hun slaapje:
Daarna was het tijd voor taart! Nonkel Luc maakte een mooie kroon … maar die viel eerst niet in de smaak:
Dan maar kaarsjes uitblazen. Lola bekijkt het vanop een afstand:
Je ziet haar denken he …
Beetje dichter:
Om er dan een echte lap op te geven:
Het speeksel vloog ons om de oren!
De toeschouwers genoten van het spektakel:
En de mini’s zorgden voor achtergrond-muziek:
De taart viel in de smaak en zelfs de kroon werd na slechts 1 poging van Vicky weer opgezet!
Twee dagen feest! Mama was een tikkeltje jaloers; mijn feestje duurde welgeteld 2 uurtjes …
Hey Kamiel, stoere blonde ridder!
Proficiat met je tweede verjaardag!
Als je in je derde levensjaar even snel blijft groeien en bijleren als het afgelopen jaar, zullen papa en mama de vrouwelijke fans al snel op een afstandje moeten houden. Lola heeft het blijkbaar al in de smiezen…
Veel groetjes, ook aan zus