Onze zoon zijn steeds uitbreidende woordenschat en taalsprongen, het is me wat hoor. Soms zegt hij de ganse niks anders als ‘da’, tegelijkertijd met zijn vingertje wijzend op 10 verschillende zaken op de keukenkast … begin dan maar eens op te sommen he? Drinken? Neen. Tutje? Neen. Flesje? Neen. Speelgoedje? Neen. Boke? Neen. Snoepje? Jaaaaa!
Deze morgen hadden zoon en ik weer zo’n leuk gesprekje. Het begon met een snurkend geluid op de achterbank toen ik van de parking aan Marie’s school reed …
‘Oei, vriend, je hebt precies een snottebellenneusje (amai wat een woord he)?’
‘Ja’
‘Seffes bij tante Bien het neusje even snutten he?’
‘Ja’
…
‘pppprrreffffffff’
‘ppppffffrrrrrffff’
’sluuurrrrpppp’
En dit duurde tot we bij tante Bien op de inrit stonden… waar ik dan de groene snottebellen van zijn wangen, neus, mond, jas en handen heb geveegd.
Jaja, veel zeggen doet hij niet maar begrijpen wel zunne!
