Alhoewel hij het fijne staaltje acrobatie tijdens de slotceremonie van de Olympische Spelen niet gezien heeft (wegens uitgeteld snurkend in zijn bed) heeft Kamiel de voorbije dagen flink zijn best gedaan om de Chinezen te evenaren. Gisteren heeft Marie zich meerdere keren schor geschreeuwd: “Mamaaaaaaaaaa, hij staat op de salontafel!” of “Kamieeeeeellllll, nie doen!!!!!”.
De salontafel valt nog mee, daar is hij vorige week al vanaf gevallen met een (nu) paarse buil op zijn hoofd tot gevolg. Hij is dus nog niet geleerd… Maar gisteren presteerde hij het om op de leuning van de (hoge) zetel gaan te staan, met zijn linkerhand op de bovenste leuning en met de rechterarm sierlijke bewegingen makend, ondertussen nog aan het proberen om zijn rechterbeen ook nog in sync te krijgen. Al een chance dat ik niet snel in paniek ben … maar ik heb wel mijn verschillende stemintonaties nog eens mogen oefenen, gaande van “Kamiel, kom daar af!” op volume 7 en “Kamiel, op uw poep zitten!” op volume 10 tot “KAMIEL, als ge er nu nie afkomt, kletst mama op uw poep en vliegt ge de hoek in!” op volume 23.
Nodeloos te zeggen zeker dat het niet hielp? Hij bleef verderdoen en wonder boven wonder is hij niet gevallen … tot hij vlak voor het slapengaan van het trapje naar de living wilde en pardoes op zijn gezicht viel.
Tja, wie niet horen wil moet voelen he. Al is het dan in uitgesteld relais …
