En toen bleek Wiske een Suske te zijn!

Ik had veel zin om de gynecoloog van mijn zus even te bellen en haar te vragen waar ze haar opleiding genoten had? En of ze eigenlijk wel goed wist wat ze zag op die echo? Kon ze het hele zootje wel interpreteren zoals het moest? Maar feitelijk deed het er niet toe. Feitelijk verwacht mijn zus een jongen en geen meisje, zo blijkt uit het wel heel pientere interpretatievermogen van de andere gynecoloog die vandaag de uitgebreide echo deed. Wiske is eigenlijk een Suske!

Zus en schoonbroer waren over the top! Zij wilden eigenlijk altijd al een jongen maar hadden zich natuurlijk al neergelegd bij het meisje en dankten de heer dat het kindje gezond was. Nu dat het dan toch een jongen blijkt te zijn, zijn ze helemaal in de wolken. Binnen 30 jaar zijn zulke verhalen helemaal gedateerd want dan kiezen we gewoon allemaal wat we graag willen, ethisch verantwoord of niet. Of denken jullie nog altijd dat Victoria Beckham’s vierde kind ’per chance’ een meisje was? No way, meisje op bestelling, I say!

Marie en ik kochten al de allerschattigste kleertjes voor Wiske. Dat wordt dus weer een tripje naar onze vrienden van F&F in Hasselt – waar ik eigenlijk toen al heel stoere babyjongenskleertjes gezien had! Het setje meisjeskleren kan misschien in de toekomst nog gebruikt worden … of wordt netjes als cadeautje verpakt bij één of andere gelegenheid. De roze knuffel wil meter wel houden, hij krijgt er dan een blauw vriendje bij

Moraal van het verhaal: nooit het vel van de beer verkopen voor hij geschoten is. Of zoiets toch

Déjà-vu Nijntje

Gisterenavond hadden Marc en ik een serieuze déjà-vu. Twee jaar geleden waren we Kamiel zijn Nijntje kwijt. Dat verhaal kende een happy end toen we Nijntje na ongeveer 1 jaar in de kelder terugvonden.

Gisteren ging Kamiel slapen en alhoewel hij zijn Nijntje de laatste tijd minder nodig heeft (nadat hij zijn tutje aan de Sint gaf) wilde hij hem toch bij hem in bed. Normaalgezien ligt Nijntje ook altijd in zijn bed of beneden in de zetel. Maar nu vonden we Nijntje niet onmiddellijk. Na 3 kwartier zoeken (en ondertussen hield een wakkere Kamiel de wacht in zijn bed) besloten we toch eens buiten gaan te kijken. En daar lag Nijntje op het gazon! Bleek dus dat Nijntje zondagnamiddag mee naar buiten geglipt was en dat hij daar van toen al op het gras lag. Hij heeft zondagavond dus enkele regenbuien over zich heen gekregen en heeft gisteren de ganse dag in de hete zon liggen bakken. Wel een geluk dat hij niet meegenomen is door een zwerfkat of een kraai!

Weer een happy end dus! Maar wel een stikvermoeide Kamiel vandaag … ah ja, het was al 21.40 u vooraleer Nijntje weer bij hem lag.

Tic nerveux

De dinosaurussen zijn al miljoenen jaren uitgestorven. Naar ‘t schijnt … Ik denk thans toch dat er stiekem nog een koppeltje zich heeft weten te redden en dat ze een überdino hebben geproduceerd. En die überdino heet Kamiel. Kamiel weet ons al enkele weken te ambeteren (en da’s nog zacht uitgedrukt) met een verschrikkelijk enerverende tic nerveux. Hij schraapt namelijk zijn keel om de 30 seconden. En om het effect nog wat te vergroten trekt hij zijn neus op alsof er tien ton slijm moet weggewerkt worden. De geluiden die dat manneke produceert … net een dino met een serieuze indigestie. En wanneer doet hij dit vooral … als we aan tafel zitten. Vanaf het moment dat hij zijn voeten onder de tafel steekt, begint het klankspel. Berispen, kwaad worden, hem op zijn vingers tikken, … het helpt niet! Gisteren heb ik hem zelfs verboden om na het avondeten nog Angry Birds te spelen, gewoon omdat hij ons tijdens het eten zo gestoord had!

Hij zegt dat er slijmpjes in zijn keel en neus zitten. Maar er zit daar helemaal niets! Nog geen verdwaalde snottebel! Als hij geconcentreerd speelt of TV kijkt, doet hij het helemaal niet. Maar als hij begint, stopt hij niet meer. Help! Wat moeten we hieraan doen?

 

Meter(ke)

En toen vertelde mijn zus dat ze zwanger was. Als ze mij ooit vragen waar ik op dat moment was en wat ik deed, zal het een weinig spectaculair antwoord zijn: “Ik zat aan tafel met een weerbarstige dochter die weigerde haar huiswerk te maken”. Ik was volledig van de kaart. Mijn kleine zus die zwanger was. Ze ging een baby krijgen! Ik wilde het meteen aan iedereen vertellen maar hield me aan de geheimhouding die zusjelief van me eiste. Ze was amper 9 weken zwanger en wilde toch nog even wachten met het heuglijke nieuws de wereld in te gooien.

Ik dacht aan vroegere tijden. Mijn zus en ik hadden soms niet de beste verstandhouding, om het lichtjes uit te drukken. Zij was nogal dominant, zelfs al was ze 5 jaar jonger dan mij. Toen ze heel klein was resulteerde dat in bijten en pitsen en dan achter de deur gaan staan lachen als ik ging uithuilen bij onze mama. Het tij keerde toen Marc in het vizier kwam. Plots kwam daar zo’n kerel haar zus weghalen, dat vond ze helemaal niet kunnen! Beetje bij beetje begonnen we mekaar te begrijpen, onze relatie werd ‘zachter’. En nu hebben we een prima verstandhouding!

Maar terug naar die vroegere tijden … hmm, ik heb haar nooit met poppen zien spelen! Gaat ze dat kindje wel goed aanpakken … Grapje! Ze is al 9 jaar de meter van Marie en Kamiel en ze weet heel goed hoe ze hen moet aanpakken. Die kids van ons luisteren soms beter naar haar dan naar ons! Als Meter iets vraagt of eist, ze springen voor haar hoor!

En dan volgt mijn opdracht: meter worden van haar (hun) kleine meisje. Een opdracht die ik met evenveel gevoel en verbondenheid ga aanpakken als zij het doet. Betrokken zijn, helpen, advies geven, luisteren. En af en toe een kadootje kopen en dat kind zo hard verwennen! Ik kijk er zo naar uit!

Alleen over de naamkeuze moeten we nog even nadenken. Niet de naam van het kindje, dat laat ik aan Meter en Sven over. Maar hoe gaat dat kleine hummeltje mij noemen? Meter kan al niet meer want die naam is al 9 jaar voorbehouden. Meterke? Meetje? Ik hoor ze het al zeggen: “Liefste Meterke, op mijn kleine minivoetjes kom ik hier nu voor jou staan … ”

Nieuw leven in onze familie! Nog even wachten …

Wijvenweek Day 5: Zelfcensuur

Er zou hier zo’n knopje ‘vind ik moeilijk’ moeten staan …

Zelfcensuur. Wat mogen de lezers hier zeker niet weten van mij? Dat ik soms ongelofelijk lui ben? Dat ik een volle wasmand met opvouwwas gerust een week kan laten staan? Zonder veel schuldgevoel. Dat ik mijn kinderen verbied om nog een snoepje te nemen maar dan stiekem achter hun rug er 3 in mijn mond stop? Dat ik mijn benen niet elke week onthaar en dat de kleur van mijn onderbroek niet altijd matcht met de kleur van mijn bh (vandaag beige en zwart – wegens die overvolle wasmand)?

Jullie mogen dat gerust weten hoor. Ik schaam mij daar niet voor. Ik zou het erger vinden, moest ik hier ineens ontboezemingen in de trend van ‘ik ben eigenlijk psychotisch’ of ‘ik hou er een affaire of 4 op na’ doen. No real sensation here, people!

Ik wil gerust de gemiddelde ruzie met mijn echtgenoot beschrijven maar ik denk dat jullie dat saai gaan vinden. Wij maken heus wel ruzie en dat wordt dan ook telkens netjes gemeld aan onze familieleden door onze flinke dochter. Die gaat namelijk alles briefen bij de grootouders. Zodat mijn moeder me de dag erna vriendelijk vraagt of alles wel OK is?

En ik wil jullie ook wel mijn bevallingen tot in de details beschrijven, al twijfel ik aan jullie interesse na de beschrijving van de zoveelste zucht, puf, wee, bloedklonter, epiduraleprik en blaassondeplaatsing. Ik denk dat er velen onder jullie al meteen zeggen: “Been there, done that, got the t-shirt”.

Verder geen zonden die het daglicht niet mogen zien, geen veroordelingen op mijn kerfstok en geen vieze gewoonten waarvan jullie gedegouteerd wegkijken. Ik ben een saai mens!

Wijvenweek Day 4: Dromendag

Even snel een inhaalbeweging wegens geen tijd gisteren …

I have a dream … Vroeger droomde ik ervan om als vlotte journaliste voor een internationaal nieuwsagentschap naar de States te trekken. Ik zou er in een gezellig appartement aan de rand van Central Park in New York wonen, zou elke dag al fluitend met mijn Starbucks latte in een modieus mantelpakje naar het werk metro-en en zou het meest fantastische wereldnieuws verslaan. Na een paar maanden in de Big Apple zou ik een geweldige kerel ontmoeten – liefst zo’n McDreamy type met zwarte lokken en helblauwe ogen, een kop groter dan ik. Na ons huwelijk zouden we samen genoeg spaargeld hebben om een huisje in de Hamptons te kopen en elk weekend zouden we dan de deur van ons appartement achter ons dichttrekken om gaan uit te waaien op het strand.

Dream on, denk ik. En smelt weg bij leuke films gebaseerd op mijn dromen …

In werkelijkheid heb ik geen journalistendiploma, werk ik als management assistant voor een Limburgs bedrijf, is mijn man zeker geen kop groter dan mij (als ik hakken draag al helemaal niet meer groter dan mij ) en hebben we geen huis in de Hamptons. We hebben een huis, dat wel, maar dat is nog zeker meer dan 10 jaar eigenlijk van de bank …

Zijn dromen dan bedrog? Nee hoor, sommige mensen zetten door en maken hun dromen waar. Ik was te kleinburgerlijk en zette niet door. Ik koos voor een veilige opleiding, een stabiele werkomgeving en een rustig gezinsleven. Ben ik daarom minder gelukkig? Hmm, moeilijke vraag. Ik ben gelukkig, soms, maar heel soms denk ik toch dat ik nog eens ooit iets met mijn leven moet doen. Even uit de band springen, niet zo rustig verder dobberen over de rustige golven.

Wie weet geraak ik ooit nog in New York? Al was het maar voor een city trip met mijn echtgenoot (die ook al geen zwarte golvende lokken en helblauwe ogen heeft … damn!). En wie weet mag ik ooit wel eens logeren in zo’n sjiek huis in de Hamptons? Ik moet dringend mijn netwerken wat gaan verbreden … Iemand een huisje in de Hamptons, dames? Heren?

Vervlogen dromen.

Mijn huidige droom: dat mijn gezin en mijn familieleden en vrienden allemaal gelukkig en gezond mogen blijven. Want dat is niet vanzelfsprekend meer tegenwoordig. Good health and all the happiness in the world to you all!

Wijvenweek Day 3: Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening!

Ik wilde hier eigenlijk mijn mening eens neerpennen over mannen die hun vrouw voor het blok zetten: scheiden en buiten! Cru gesteld, ik weet het. Maar ik heb er ook een mening over, nadat ik recent in mijn vriendenkring hiermee meermaals geconfronteerd werd. Kort gesteld: je mag als man een verhouding hebben, je vrouw zeggen dat je wil scheiden, je mag haar daarna het huis uitzetten zonder pardon (als dat huis niet van jullie beiden is) en dan mag je ook nog co-ouderschap eisen zodat je vrouw haar kind(eren) heel vaak moet missen. Dat mag allemaal. Hoe is het in godsnaam mogelijk? En in ons apenland kan dat allemaal. Straf diegene die dit allemaal veroorzaakt, niet diegene die het allemaal maar moet ondergaan en laten gebeuren!

Kort en bondig. Meer heb ik nu niet te vertellen. Ik ben geschokt door het tragische busongeval in Zwitserland. Ik hoorde het nieuws pas in de wagen op weg naar het werk. En eigenlijk wil ik al de hele dag terug naar huis rijden om mijn kinderen te gaan knuffelen. Die families in Lommel en Heverlee kunnen dat misschien straks niet meer … Het moet verschrikkelijk zijn om in die onwetendheid te moeten vertrekken naar Zwitserland.

Mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers en hun familie. Veel sterkte …

Wijvenweek Day 2: Guilty Pleasures en kleine kantjes

Hebde een minuutje of twintig?

• Lotus marshmallows … ik zou er een hele doos van eten als ik er niet supermottig van werd. Gelukkig moet ik dus stoppen na eentje. Om er 2 uur later weer eentje te pakken. En nog eentje als aperitief. En dan als dessert. Nog eentje vlak voor het slapengaan en nog eentje in mijn lunchbox voor op het werk. Zo lekker mensen …
• Chips in alle kleuren, geuren, smaken en formaten!
• Cola light op elk moment van de dag.
• De Dag Allemaal helemaal uitlezen en me zeker niet schamen daarvoor!
• Ik ben een opruimfreak: alles moet elke dag mooi opgeruimd worden. Speelgoed van de kinderen, rondslingerende kleren, wasgoed … Maar daar tegenover staat dan wel dat mijn kelder een echt stort is. Mede dankzij de verzamelgekke en niet opruimgezinde echtgenoot, dat wel. Die kelder is al jaren een frustratiepunt en dus beperk ik me tot 1 of 2 kelderbezoeken per week. Ik wil/kan de rommel gewoon niet zien zonder misselijk te worden. Opruimen die handel! If only I had time …
• Ik ben ook een beetje een controlefreak. Ik wil alles zelf doen omdat ik denk dat ik het het best kan. Leuk voor de echtgenoot, ik neem hem immers veel werk uit handen. Minder leuk voor mezelf omdat ik zo weinig vrije tijd voor mezelf creëer. Puntje om aan te werken!
• En als we dan toch bezig zijn: ik hou van vierkante of rechthoekige vormen. Rond is a no-no! En speelgoed moet ook netjes gestapeld worden, liefst in een rechthoek, in rechthoekige dozen. Ik weet het …
• Spaghetti vongole van Italia Bar in Sint-Truiden. Comfort food I tell you!
• De beste uitvinding van de laatste jaren: njam tv! Verstand op nul en andere mensen zien koken. Geweldig toch? Alleen niet zo geweldig voor mijn gewicht want van al dat eten op tv krijg ik alleen maar meer zin in eten. Hmm, zouden er nog marshmallows zijn?
• Ik zou wel zo van dat figuurcorrigerend ondergoed willen dragen maar heb het ooit geprobeerd en die onderbroek kwam tot onder mijn oksels! En als ik dan ging zitten, rolde dat zo leuk naar beneden zodat al mijn vetrollen ineens naar boven gekatapulteerd werden! Lollig hoor, een Michelin-mannetje in het kwadraat.
• Bleitfilms. Zoals Lilith het al zei: voor de elfendertigste keer Legends of the Fall zien en je ogen uit je kop bleiten bij het bezoek van Susannah aan Tristan in de gevangenis. Oh, mijn hart! Of in Top Gun: als Charlie Maverick opzoekt na de dood van Goose. Onvergetelijk. Ik krijg nu al tranen in mijn ogen.
• Ik haat dronken mensen. Waarschijnlijk omdat ik zelf bijna nooit drink en nog nooit dronken geweest ben. Haat ze. Bah!
• In dat rijtje: ik had vroeger een overgeef-fobie. Toen ik pas naar fuiven ging, was één van onze vrienden eens zo dronken dat hij op de dansvloer begon over te geven. Ik was zo getraumatiseerd dat ik jarenlang doodsangsten uitstond als we naar een fuif gingen. Het ging zelfs zo ver dat ik dacht dat ik nooit kinderen wilde omdat ik dan waarschijnlijk wel eens ooit met overgeefsel zou geconfronteerd worden. I turned out fine, people! Ik heb namelijk 2 kotsgrage kindjes. En de eerste keer dat ik een mand in overgeefsel gedrenkte was met mijn handen moest uitspoelen verdween mijn fobie samen met de kots door het spoelgaatje!
• Ik ben jarenlang ook enorm getraumatiseerd geweest door 9/11. Wilde er alles over weten, lezen, zien. Nog altijd een moeilijk onderwerp. Dat was eigenlijk niet alleen zo bij 9/11. In mijn jeugd werd een dorp in Noord-Italië getroffen door een modderlawine en was er die grote aardbeving in Mexico. Daar was ik toen ook enorm mee bezig. Ik heb iets met rampen.
• F.R. David – Words don’t come easy
• Ik kan in de auto echt luidkeels meezingen met de radio. Met de nodige hoofd- en armbewegingen en al. Zot zunne!
• Mijn zus kon het vroeger niet verdragen wanneer ik meezong met liedjes op de radio. Daarom doe ik het nu dus lekker alleen in de auto. Eat this sis!
• Ik roep scheldwoorden naar mensen die domme dingen doen in het verkeer. Met gesloten ramen in mijn auto he. Ofwel toeter ik zo hard dat die mensen vaneigens ergens op rijden of stilvallen met de auto. Neh!
• Ik moest vroeger voor ik ging slapen altijd een weesgegroetje en een onzevader bidden. Van mezelf! Of de wereld ging vergaan …
• Een boterham met aardbeienconfituur en een zelfgemaakte frikadel (gehaktbal) met mosterd als ontbijt. Le pain quotidien kan nog van mij leren zeg ik u. Daarna ben ik dan weer uren mottig. Leuk!
• In Hasselt heb je een snoepwinkeltje waar ze van die lekkere kleine spijkertjes verkopen. In geel, rood en zwart. Ik eet alleen de zwarte graag. De rode iets minder graag en de gele al helemaal niet graag. Die gele blijven dus altijd over en de zwarte zijn er altijd heel rap door. Ik heb in mijn snoepkast dus een doosje met enkel gele en rode spijkertjes. Iemand kandidaat?
• Ik roep soms zo hard tegen mijn kinderen dat ik dagen keelpijn heb. Of dat ik denk dat mijn ogen uit mijn hoofd gaan floepen. Is dat normaal?
• Ik strijk mijn keukenhanddoeken niet. Waste of time. In de droogkast, eruit en opvouwen. Klaar!
• Ik haat koud water. Duw me niet in een koud zwembad want dan ben ik gegarandeerd dagen lastig en slechtgezind. Brr …
• Ik hou van de geur van meiklokjes, hyacinten en seringen. Je kan me dus een groot plezier doen met die bloemen.

Enough said people! En al die andere fijne kleine kantjes die ik niet vermeld heb … tja, je mag niet alles prijsgeven in je leven!

Wijvenweek Day 1: Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

In het diepst van mijn gedachten ben ik altijd superslank geweest. Een rijzige, slanke deerne met lang golvend (altijd perfect in model liggend en nooit kroezend) haar. In mijn dromen draag ik een fris rokje tot net boven mijn knieën, een bloesje met uitnodigend décolleté en pumps met duizelingwekkend hoge hakken. Aan mijn hand bengelt de nieuwste Hermès en op mijn neus balanceert een supersized Chanel zonnebril.

Oh ja, ik ben een hippe meid. Zet me naast Sarah Jessica Parker op de rode loper en ze zien haar niet meer staan, ze kijken naar mij! Zoals het liedje in de musical van Sneeuwwitje: “Ik ben mooi, ik ben mooi, ik ben mooi!”.

De werkelijkheid is veel minder mooi beste mensen. Ik ben slechts 1 meter en 72 luttele centimeters groot. Niet zo heel klein, neen, maar toch ook niet in de buurt van de ranke, slanke, rijzige deerne in mijn dromen. Superslank? Nee hoor. Na ongeveer 36 jaar besloot ik twee jaar geleden dat ik toch niet zo’n beste maatjes was met mijn morbide obesitas en koos ik voor een gastric bypass. Mijn gewicht duikelde in ongeveer 1 jaar van 122 kg naar ongeveer 83 kg. Heel wat minder vriendjes met die morbide obesitas dus. Maar nog altijd geen superslanke deerne. Ik zie mezelf nog altijd als dikke madam. Ik merk wel dat ik minder gewicht meedraag en dat mijn gezicht er slanker uitziet maar toch … the mind plays dirty tricks on me. Er blijven ook nog altijd wat overschotten zitten, als u mij begrijpt. Van zodra die weggewerkt zijn (en daar worden stevige plannen voor gemaakt as we speak), kan ik mijn zelfbeeld misschien wel veranderen. Wie weet?

Dat frisse rokje met die lange, smalle benen en die torenhoge pumps? Nope. Door een erfelijk lymfe-oedeem aan beide voeten ben ik gezegend met olifantenbenen. Waardoor ik dus al jaren (van mijn 18de of zo) geen rokjes of korte broeken meer aandurf. En zeg nu niet allemaal: “Allez, komaan zo erg zal het wel niet zijn.” Het is wel erg, heel erg. De dames die hier meelezen en die al zwanger mochten zijn, zullen het beamen dat die olifantenpoten die je op het einde van je zwangerschap hebt niet heel aangenaam meer zijn. In de zomer zijn mijn olifantenpoten soms wel dubbel zo dik. De overgang van voet naar enkel naar kuit is dan onbestaande. Zucht … Dus neen, geen mooie rokjes voor mij. Al denk ik er wel sterk aan om Mme Zsazsa’s boekje ‘Allemaal Rokjes’ te kopen. Gewoon, om bij weg te dromen…

Dat lange golvende haar: check! Soms iets te kroezig naar mijn zin maar we proberen het met alle middelen van de wereld onder controle te houden.

Waar ik dan wel fier op ben: mijn ogen. Ik heb hemelsblauwe ogen. En die lichten mijn gezicht helemaal op! Dat mag ik wel zeggen, vind ik.

In het diepst van mijn gedachten stel ik me dus veel mooier voor dan ik eigenlijk ben. Er is een tijd geweest dat ik elke avond hoopte dat ik ‘s morgens slank zou wakker worden. Absurd natuurlijk. Die tijd is voorbij, gelukkig. Ik heb mezelf gedeeltelijk aanvaard zoals ik ben. Maar ik zou toch graag eens op een rode loper staan, helemaal opgetut met alle ogen van de wereld op mij gericht. Look at me, me, me!

Om met beide voeten weer op de grond te komen geef ik jullie dan maar een idee van hoe ik er nu bijzit:

• Mijn lange golvende haar vertoont iets teveel golfjes vandaag (door het vochtige weer vanochtend)
• Make-up: zag er net nog OK uit
• Jeans
• Bruine enkellaarzen
• Zwarte blouse
• Dunne zwarte sjaal
• Camel vestje

Beauty queen? Niet echt, maar ik voel me wel goed vandaag. Dat is toch al iets, niet?

Verdorie

Ik had het allemaal mooi uitgewerkt: Ake zou volgende week woensdag samen met Kamiel wafels bakken om donderdag mee naar school te nemen op zijn verjaardag. Dat was het plan. En dan moest ik donderdagmorgen die wafels gewoon mooi in plastic dozen stoppen en mee naar school geven. Drankjes mogen de kleuters op school kiezen, dus die moesten niet mee. Fijne organisatie!

Tot de nog-altijd-4-jarige gisteren ineens verkondigde dat hij liever cupcakes meenam … Wablief? Ja hoor, cupcakes, mét glazuur en versiering. Oh boy! Dat betekent dat Ake woensdag werkloos is en ik dinsdag- en woensdagavond na de avondrush nog cupcakes mag bakken en versieren. 23 kindjes in de klas, de juffen, de directrice … jawel, ik mag er ongeveer 80 gaan bakken denk ik.

Such fun!