Grrrrrrrrr in het kwadraat

Thomas Cook haalt z’n slag toch nog thuis: de terugvlucht werd nog maar eens gewijzigd. Van 22.55 u en een hele laatste dag plezier maken naar 11.35 u en ’s morgens vroeg in het hotel vertrekken.

Ik moet er geen teleurgestelde gezichtjes bij tekenen zeker?

 

Mexicaanse Griep

Gisterenavond bij het laat-avond journaal op VTM: één of andere professor kwam ons even de stuipen op het lijf jagen dat er na de zomer wellicht 7 griepdoden per dag kunnen zijn. Amai, dat was dan al heel slecht nieuws om te beginnen. Dan volgde er een hele uitleg over hoe de griep in de volgende maanden gaat pieken omdat veel mensen op vakantie vertrekken en het virus zich zo perfect kan verspreiden. De camera laat vrolijke mensen op het strand zien, strandparasollekes, ligbedden en … mijn hersenen werden precies al iets gewaar … Ineens een beeld van ONS hotel in Mallorca! Of all places in the world kiezen ze ons hotel om duidelijk te maken dat de populaire vakantie-oorden een broeihaard zijn voor de Mexicaanse Griep. Ik was er niet goed van …

Moet ik nu mondmaskers meenemen? Moet ik een fles Dettol meenemen om telkens mijn stoel en tafel te ontsmetten als ik wil gaan eten? Moet ik me vol afgrijzen afkeren als er iemand niest aan het zwembad? Om dan onmiddellijk in het chloor-water te duiken zodat ik alle bacteriën en virussen kan verdrinken?

Een zorgeloze vakantie zeggen ze dan.

Ik kijk nooit nog naar het VTM laat-avond journaal!

 

Marie is geslaagd!

Ik weet het, ik weet het … Jullie zeggen nu al allemaal: “Wat ga jij doen als ze echt geslaagd is (ooit) aan de unief of hogeschool?”. Maar toch … mijn (niet zo) kleine meid heeft heel goed gewerkt en flink haar best gedaan. En het is niet makkelijk geweest – flashback naar de uren dat we samen met haar rekenoefeningen gemaakt hebben. Net geen bloed maar toch veel zweet en tranen heeft het haar gekost. En dan mogen de resultaten er toch wel zijn hoor. In totaal heeft ze 93% op taal en 91% op rekenen. De rest van haar punten moet ik eerlijk gezegd nog uitrekenen (wordt bij ons in het eerste leerjaar niet echt gedaan). Maar voor mij zijn die hoofdvakken nu nog het belangrijkst – WO, godsdienst en bewegingsopvoeding zijn bijzaak.

Een aandachtspunt voor volgend jaar gaat zeker haar verminderde concentratie zijn. Ze zal in het begin van het schooljaar door het CLB getest worden en indien blijkt dat ze inderdaad weinig geconcentreerd kan blijven, krijgt ze hiervoor zorguren toegekend. Alhoewel ik altijd het moment gevreesd heb dat Marie toch een label zou opgeplakt krijgen (en ik wil zeker geen andere ouders kwetsen met het woord ‘label’), ben ik nu wel opgelucht dat ze zal begeleid worden om haar concentratievermogen op te krikken. Als het nodig blijkt, zal ze dan ook in het secundair nog eens getest worden om te bepalen of ze extra begeleiding nodig heeft.

Marie is zelf ook blij dat ze zo’n goede punten behaald heeft. Ze weet ook dat rekenen een probleem is (en misschien blijft) en ze beseft dat we daar harder moeten oefenen dan sommige andere kinderen. Maar al bij al vind ik dat ze enorm gegroeid is in vergelijking met het begin van het schooljaar. OK, toegegeven, ze is een speelvogel en zal altijd sneller afgeleid zijn dan haar klasgenootjes die bijna 1 jaar ouder zijn (bvb: Marie werd geboren op 15 december en Robin vierde haar 1ste verjaardag op 3 januari!). Maar ze weet nu wel wanneer het speelmoment gedaan is en er serieus moet gewerkt worden – soms tot haar grote spijt!

Flink gewerkt mijn grote meid! Nu eerst een paar heerlijke weken vakantie … nog 13 nachten slapen en we vertrekken naar Mallorca! En dan op naar het tweede leerjaar. En broer op naar de eerste kleuterklas (bij Allerheiligen). Amai, het gaat toch snel he?

 

Schoolfeest

Het beloofde een rotslechte dag te worden. Maar na een regenbui om 11 u ’s morgens bleef het de ganse dag droog en zonnig! Bedankt weergoden!

Eerst organiseerde de ouderraad een barbecue (en frietjes voor de kinderen). Dus nadat we om 13 u (teveel) gegeten hadden, zetten meter en ik ons op de eerste rij om maar niks van het spektakel te missen. Kamiel verkende op z’n gemakske de speeltuin en het springkasteel en bracht af en toe een paar speelgoedjes mee naar onze plaats.

Eerst was het de beurt aan de kleutertjes – volgend jaar staat Kamiel daar dus ook tussen …

Het eerste en tweede leerjaar kwamen als laatste aan de beurt (omgekeerde volgorde). Marie mocht een elfje zijn die haar slapende klasgenootjes moest wakker maken. Deze rol was haar op het lijf geschreven!

Na alle dansjes kwamen alle leerlingen van de ganse school nog eens samen een dansje doen. De kinderen mochten iemand uit het publiek uitnodigen om mee te doen. Alhoewel ik aangaf dat Marie meter moest meenemen, was ik toch de uitverkorene. Het dansje zelf was niet te moeilijk, het feit dat ik op hoge hakken stond wel …

Daarna was het speeltijd voor de kids. En rond 17 u reden we nog eventjes langs papa zijn werk waar het opendeurdag was. Nog een snelle hap op de markt in St.-Truiden en de schoolfeest-dag zat er weer op. Nog 5 dagen school, volgende week maandag schoolreis (Bokrijk) en dinsdag nog een half dagje en dan sluiten we schooljaar 2008-2009 af. Het is weer supersnel gegaan.

Binnen 5 maanden mag Kamiel naar school! “Huisje fpele, bokes opete tafel, juf fpele, zusje mee.”

 

Thomas Cook 0 – Wij 1: Mallorca, here we come!

Het had heel wat in aarde hoor, het plannen van onze vakantie in Mallorca. Ah ja, we wilden er het maximum uithalen en wat doe je dan? Je plant je vakantie in overeenstemming met de vluchturen. Iedereen weet dat chartervluchten soms op ontieglijk vroege of late uren vertrekken. Vorig jaar hadden wij eigenlijk nog geluk: onze heenvlucht was in de namiddag en onze terugvlucht ook. Perfect voor de kinderen (en voor ons ook).

Dit jaar gingen we voor hetzelfde scenario. Zo vroeg mogelijk vertrekken en zo laat mogelijk terugkomen. Ik vergeleek alle heen- en terugvluchten van de laatste 3 weken in juli en kwam bij dit plan uit: vertrekken op 12 juli om 09.50 en terugkomen op 21 juli om 15.10. Heen om 22.00 u en terug om 08.00 u – no way José!

De reis werd geboekt, de kinderen waren al enthousiast aan’t aftellen (nog 25 keer slapen …) en een nogal maniakale organising and planning coordinator-mama besloot eergisteren nog eens de website van Thomas Cook te raadplegen ‘om te zien of de vluchturen toch niet veranderd zijn’. Ja lap, Thomas Cook vond ons geluk toch iets te overweldigend en had blijkbaar besloten om de terugvlucht te veranderen: van 15.10 u naar 09.10 u!

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!!! Maal vier …

Een e-mailtje naar Reizen Herbots bevestigde het snode plan van Thomas Cook en we verzonken hier allemaal in een depressie. Marie voorop, dan Marc, dan ik en dan onwetende Kamiel. Onze laatste dag werd ons zomaar afgenomen. Wie doet nu zoiets? Weten ze bij Thomas Cook niet dat wij een jaar lang gesmacht hebben naar die 10 dagen? Beseffen ze niet dat wij van die laatste dag ook nog wilden genieten? Dat we tenminste nog een ontbijtje wilden ’s morgens?

Dan begin je natuurlijk alternatieven te bedenken. Als we nu eens een dag langer blijven? Tja, dan zou de terugvlucht om 07.30 u zijn, ook niet echt een opbeurend idee. Plus 300 euro bijbetalen. No way, José …

Ik reed dus deze morgen in semi-depressieve toestand naar Reizen Herbots. Katrijn ging me even helpen om alles op een rijtje te zetten. Want die terugvlucht om 09.10 … no way, José!

Eventjes naar Thomas Cook gebeld: als we een dagje langer bleven was er ook maar 1 terugvlucht, om 07.30 u. Maar toen kreeg Katrijn een ingeving: wat als we 2 dagen later zouden vertrekken? Tikketikketik op het klavier: vertrekken om 06.00 u en terugkomen om 22.55 u! Helse uren voor de kids maar ik denk dat als we Marie goed uitleggen dat we daardoor eigenlijk anderhalve dag langer in Mallorca kunnen blijven, ze niet gaat protesteren dat ze op 14 juli om 03.00 u haar bed uitmoet.

Thomas Cook – hebben jullie geen vacatures voor vluchturen-planners? Ik ben anders wel kandidaat hoor.

 

Zonder pampertje

Sinds vorige maandag draagt Kamiel overdag geen pampertjes meer. Enfin, probeert hij toch … Maandag en dinsdag was een echte ramp: hij plaste waar hij stond, zelfs al stond het potje een halve meter verder. Woensdag ging het iets beter, op zijn ‘kaka-ongelukje’ bij moeke na. En gisteren – donderdag – lukte het eigenlijk wel. Bij tante Bien had hij flink op het potje geplast, geen natte broekjes meer. En hier thuis was hij ook geweldig enthousiast om op het potje te gaan. Na het (minieme) plasje dansten en juichten Marie en ik alsof hij net z’n derde marathon gelopen had. ’s Avonds was hij waarschijnlijk heel moe en vergat hij te vertellen dat hij kaka moest doen, met alle gevolgen vandien … Leve Dash en Ariel!

Vandaag gingen Kamiel en ik even naar het reisbureau – zie apart blogje – en vond ik het toch beter dat hij een pamperbroekje aandeed. Toen ik voor het middagslaapje z’n pamper controleerde was die nog steeds droog. Ik denk eerlijk gezegd dat hij zijn plas een beetje ophoudt. Hij heeft bang van het potje. Alhoewel ik nog nooit gehoord heb van potjes die kindjes opeten . En zo’n pampertje is toch lekker veilig he.

We blijven oefenen. Want voor we op vakantie gaan, zou ik toch graag willen dat hij overdag droog blijft. En als het niet lukt, doen we weer een pampertje aan en beginnen we volgende maand weer opnieuw.

Jongens … Marie was droog na 1 dag. 1 maal in haar broek geplast, er net geen trauma aan overgehouden en nooit meer!

 

We did it!

Nu eens geen verhaaltje over Marie of Kamiel. Het mag ook eens over de mama gaan

10 weken geleden begon ik met een bang hartje aan mijn eerste Start-to-Run reeks. Mijn vriendin Sandra had me kunnen overhalen om samen met haar en nog een vriendin ons in te schrijven voor Start-to-Run. Ik … die al bijna 20 jaar geen sport meer had beoefend. Ik … die bij het trappen lopen al buiten adem geraakt. Ik kon mijn zus nog overhalen om mee te doen. En zij dreigde met het volgende zinnetje: “Als gij da nie volhoudt, betaalt ge mij die 20 euro lidgeld wel terug he!”.

Enfin, de voorzitter van de atletiekclub beloofde ons in de startvergadering dat we allemaal na 10 weken 5 km gingen lopen. Yeah right … 5 km. Ik ging al heel blij zijn als ik bvb 10 minuten aan één stuk kon lopen. Die test van 5 km liet ik wel over aan de meer sportievere dames. Ik zou wel supporteren. Dacht ik …

Begin april begonnen we aan onze eerste les: 2 minuten lopen, 2 minuten stappen, 2 minuten lopen, …. Na ongeveer 30 seconden lopen moest ik stoppen: mijn hartslag zat tegen de 200 en mijn longen waren leeg. Ik stond te hijgen, niet normaal. Ik zag de bezorgde blik op de gezichten van de begeleiders. Ze hebben net niet de 100 gebeld toen.

Na ongeveer 3 sessies kon ik toch al blijven lopen en moest ik niet meer stoppen. Het was allemaal een kwestie van doseren. Trager lopen om meer adem over te houden. De begeleiders hielden zich wat meer met mij bezig en motiveerden me enorm. Na 3 weken mocht ik wel een weekje niet lopen omdat mijn aanhechtingsspieren van beide knieën ontstoken waren. Gelukkig verdween de ontsteking snel met medicatie en moest ik mijn S-t-R niet helemaal opgeven!

Het tempo werd stilletjesaan opgedreven en na ongeveer 7 weken liepen we al twee maal 9 minuten met 1 minuutje stappen. De vorige weken waren heel zwaar: 32 minuten lopen, indien gewenst met 2 minuten stappen. Ik zette door en bleef lopen, zonder te stoppen. Ik vond dat ik mijn ritme kwijtraakte door te stappen.

Gisterenavond was de grote test. Alle Start-to-Runners moesten 5 km lopen om volleerde joggers te worden. Zoals afgesproken met de begeleiders startte ik 20 minuten eerder dan de rest. Ik loop heel langzaam en het zou voor mij niet leuk zijn als ik nog 1.5 km moest lopen terwijl de rest al gefinisht was. De eerste ronde ging heel goed (15 min voor 1.250 m). De tweede ronde ging ook heel goed, ik kwam aan de start voorbij toen de rest zich klaarmaakte om te starten. En dan de derde ronde: na ongeveer 5 min leek het alsof ik ging sterven. Mijn benen begonnen pijn te doen, mijn ademhaling versnelde. Ik raakte een beetje in paniek: ik kan niet meer en toch wil ik niet opgeven. Eventjes gas teruggenomen en diep in en uit geademd. En toen kwam de boost: toen ik richting piste liep, begonnen de anderen (die ik tegemoet liep op het parcours) mij aan te moedigen: “Nog 1 ronde he, komaan!”. Ik kwam terug op de piste, liep onder de finishlijn door, zag Marc en de kindjes staan en toen begon ik te versnellen. De begeleiders liepen een stukje mee, ik nam een slokje water, probeerde goed te focussen waar ik liep.

Na het laatste parcours kwam ik terug op de piste, en liep mijn laatste 400 m tot aan de finishlijn. Geweldig! Iedereen aan’t juichen. De begeleiders die me feliciteerden! Amai, serieuze energie-ontlading hoor!

Dus, moraal van het verhaal: alles kan! Ik had geen conditie, geen sportbenen én 40 kg overgewicht en ik heb het gedaan. Ik wil geen lofbetuigingen of medailles voor moed en zelfopoffering hoor. Ik wilde gewoon eventjes mijn verhaal doen en hopelijk stimuleer ik jullie een beetje om misschien ook met Start-to-Run te beginnen. Het is een eerste stap naar een gezonder leven!

Nadeel van het verhaal: deze nacht heel slecht geslapen door adrenaline-opstoten. Mijn zus smste me net hetzelfde deze morgen. Nog een nadeel: ik weet nu dat er spieren door je heupen lopen, amai!

Een dikke merci aan alle begeleiders van Atletiekclub DCLA in Halen. Zonder hun coaching en motivatie was het nooit gelukt. Ze hebben er een nieuw lid bij: ik blijf lopen!

En een dikke merci en kus aan de andere ladies: Sandra, Lieve, Marleen en Kristien! We did it girls!

 

Vocabulaire

Ik heb in het verleden al eens een paar keer een postje gepubliceerd over Kamiels groeiende vocabulaire. Nu, de laatste weken gaat zijn woordenschat er echt met rasse schreden op vooruit. Hij herhaalt nu alles wat wij zeggen en is inventief genoeg om zelf ook zinnetjes te maken en ons vanalles te vertellen.

Gisteren zaten we in de auto en we reden naar Halen (waar mama wilde gaan start-to-runnen maar de piste was gesloten) en plots zei hij: ‘Kamiel ook lopen op piste’. Hij had ons de hele namiddag horen praten over de piste, wist niet wat het was en toch wist zijn kleine breintje dat het iets met lopen te maken had.

Nog enkele grappige uitspraken:

‘Kamiel dikke boer gedaan’

‘Stoute zus, nie flink’

‘Kamiel flink zijn’ (toen hij iets niet wou doen en dan toch berouw kreeg)

‘Tante Bieneke spelen’

‘Bingo’ (Ringo, het nieuwe veulentje bij tante Bien)

‘Kamiel machine zitten, nie bang’ (nadat hij bij Ake in het grote machine had mogen zitten)

‘Kamiel ook sjool fpele’ (Kamiel ook naar school om te spelen)

‘Mama, mama-papa bedje? Effekes?’ (toen hij zaterdagmorgen wakker werd)

‘Wiefe mama’ (geen uitleg nodig zeker?)

‘Bang, meneer, vies jezicht’ (toen Marie naar Lazytown keek)

‘Papa werke? Beelen Beemeewee?’ (Beelen BMW – ferme reclame vind ik zo)

‘Nie kaka doen potje, pamper aan’

En zo tettert hij de ganse dag door. Hij is zeker een waardige opvolger voor zijn zus, die ons op die leeftijd ook al de oren van het hoofd babbelde.

 

Zomervakantie – joepie?

De laatste weken voor de zomervakantie. Marie telt de dagen letterlijk af. Kamiel weet van niks, vaneigens.

En ik? Ik zucht. Twee maanden samen met mijn kids. Mijn energieke kids. Marie gaat 1 dag per week naar de buitenschoolse opvang. Dat vond ik mild. Vorige zomer was ik niet thuis en moest ze ocharme 10 keer naar de opvang. Nu maar 6 keer. Schuldig? Nee hoor, ik voel mij niet schuldig. Ik wil er gewoon voor zorgen dat mijn huis op orde blijft en dat de was en strijk gedaan worden. Hoezo? Wel … ik heb tijdens de voorbije weken (dat ik dus thuis was en niet moest werken) ondervonden dat ik blijkbaar een heel slechte huismoeder ben en ontzettend slecht functioneer als mijn kinderen thuis zijn. Wil ik strijken, staan er gegarandeerd 2 zagertjes aan mijn strijkplank. Stel ik die strijk uit tot ’s avonds, willen mijn twee zagertjes niet slapen en zie ik de minuten op de klok voorbijvliegen totdat ik zelf zo moe ben dat die strijk mij niet meer kan bekoren.

Niet alleen de strijk blijft zo liggen. Probeer maar eens te poetsen met 2 kinderen in (of buiten) het huis. Waar je trots een blinkende living achterliet, vind je 5 minuten later een nest van verkleedkleren, koekkruimels, boa-veertjes (oh ja, gisteren nog mij mogen krenken op die rotdingen), verloren sokken en schoenen, 40 lege dvd-doosjes, schminkvegen op de muur, vettige vingertjes op de glazen deur en tv, bloemblaadjes (:-() in de zetel, enzoverder. Heb je net de badkamer gepoetst en sluit je de deur achter je, ontdek je een paar uur later een natte wc-bril, vieze tandpasta vlekken op de spiegel, plasjes water van de douche naar de wasbak en terug. En dit is nog maar wat je na het poetsen allemaal te wachten staat. Ik probeerde een paar weken geleden ramen te wassen. Leuk dacht Kamiel. Hij ging ‘hellepe’. Ik heb geprobeerd hem uit te leggen dat als mama een raam had gewassen hij er niet meer mocht aankomen. Na vier pogingen heb ik het gewoon opgegeven… De ramen worden hier nu na 21 u ’s avonds gewassen.

Dus, ofwel blijft mijn was, strijk en poets de ganse zomervakantie liggen (niet echt een optie vind ik), ofwel gaan mijn kindertjes een paar dagen naar de opvang en de onthaalmoeder. Zodat ik nog ergens kan bewijzen dat ik mijn eigen huishouden kan runnen. En zodat ik nog een beetje mama-time over heb !

Iemand tips om mijn kids tijdens de vakantie te amuseren? En kom nu niet af met: het zwembadje buiten zetten. Yeah right! De voorbije zomers hebben we welgeteld 2 keer het zwembadje buiten gezet. Om het te vullen en dan te laten staan wegens rotslecht weer.

Nog 15 en een halve dag school.

 

Communie

Onze dochter mag eindelijk hosties tot zich nemen. En dat is ongelofelijk belangrijk hoor! Het was het hoogtepunt (voor haar dan toch) van de hele misviering. De pastoor die zijn glimmende kelk bovenhaalde en ieder kind een hostie gaf. Glunderende gezichten, je had het moeten zien!

Tweede hoogtepunt van de dag was de pinky roze nintendo DS Lite die Marie kreeg als cadeau. Blij dat ze was! De spelletjes van Dora, Little Pet Shop en Mario werden goedgekeurd en ze heeft het ding de hele namiddag niet meer losgelaten. De andere cadeautjes verdwenen een beetje op de achtergrond maar werden zeker niet vergeten. Dankjewel allemaal!

Marie heeft dus haar communie gedaan. Nu, een week later, valt de spanning wat weg en kan de rust weerkeren. Het is hectisch geweest, vooral de dagen voor het grote feest. Ik denk toch dat we bij Kamiel zijn communie eens gaan nadenken over een feest in een zaal of restaurant. Minder stress vooraf, minder organisatie, minder werk en opruimen nadien. Maar het was leuk thuis in ons tentje onder een stralend zonnetje. Marie genoot van de aandacht en de cadeautjes. En wij genoten van het lekkere eten en drinken.

Moet ik nog zeggen dat wij onze dochter de mooiste van allemaal vonden? Een paar foto’s uit de fotoshoot vooraf en een paar indrukken van de leuke dag zelf.

Zie die glunderende gezichtjes …

Zoek Marie …

Opa (80) doet een dutje. Bomma (91) heeft dat nog niet nodig hoor …

Het lammeke … geen bloederige toestanden. Gewoon lekkere chocolade.

Jammie!

En ze amuseerde zich …

Nog eventjes zwieren voor het slapengaan …

We hadden een springkasteel gehuurd voor 1 dag. Bleek dus dat het springkasteel mocht blijven staan tot zondagavond. Fun!!!! Vrijdag lieten we een paar vriendjes komen om mee te springen.

De dag werd afgesloten met een gezellige barbecue samen met Maarten, Rune, Sandra en Ben. En het ‘toetje’ mocht ook niet ontbreken. Vier op een rij!