hoop ik toch …
Zoals de titel al laat vermoeden, het gaat hier over natte toestanden. En wel degelijk Kamiel’s natte broeken. Twee maanden en half zijn we nu al aan het proberen om hem overdag droog te krijgen. En soms lukt het heel goed en roept hij al van in de living dat hij moet plassen of kaka doen. En soms – heel dikwijls soms – lukt het echt niet. Zoals gisteren dus. Ik heb gisteren welgeteld 6 slipjes en 3 lange broeken in de vuile was kunnen smijten! Na een paar ‘ongelukjes’ hebben we hem gewoon in zijn slipje laten lopen, de viezerik!
Bij tante Bien is hij heel flink en gaat hij zonder morren op het potje. Het helpt natuurlijk dat Lola – zijn vriendinnetje – ook heel flink op het potje gaat. En het helpt ook dat hij dan een klein snoepje krijgt. Maar hier thuis krijgt hij ook een snoepje en zitten er 2 supporters langs hem als hij op het potje gaat, en toch … Het lijkt wel alsof hij in het weekend geen zin heeft om propertjes te zijn. Laissez faire, laissez passer zeker? En die passer is letterlijk.
Op 9 november mag hij naar school. En ergens in mijn achterhoofd denk ik dat hij dan wel zal doorhebben hoe het moet. Er zijn geijkte plasmomenten, de andere kindjes doen ook niet meer in hun broek (hoop ik) en de juf zal hem ook wel berispen als hij een natte broek heeft. Maar toch … Ik kan toch moeilijk weer een pampertje aandoen? Want dan zijn al die dagen dat hij wel heel flink is weer tenietgedaan.
Geduld is een mooie deugd. Maar waar hij soms zo weinig geduld heeft, moet ik nu dus zo veel geduld uitoefenen!
Tips, iemand?
Geplaatst in Grrrrrrr, Kamiel, Potty training | 1 reactie »
Die 2 weken op vakantie zijn in Italië en hun schatten heel hard missen … En blijkbaar daar toch een internet-connectie hebben kunnen vinden …
Marie en Evelien zijn pandabeertjes (na de kinderfuif)
Kamiel heeft een ‘gjote tore emaakt’
Toch wel een ‘hele gjote tore he mama?’
TV kijken
Effe poseren …
Deugnietje
Een beetje floe … ons prinsesje
Soms toch dikke vrienden (met rode ogen)
Geplaatst in Kamiel, Marie | 1 reactie »
Marie is helemaal in de ban van Junior Eurosong 2009. En ik ook …
Vorig jaar keken we een paar keer en zagen we ook de finale waar Oliver won. Toen was Marie vooral fan van Didier en Charlotte. Dit jaar ligt het iets anders. Alhoewel we zaterdagavond een smsje verstuurden voor Laura (die uiteindelijk ook gewonnen heeft) waren we stiekem allebei fan van Sepp ‘n Sigi met hun wondermooie ‘Die ene seconde’. We vielen net niet flauw toen ze hun liedje in de finale nog eens mochten brengen en we slaakten allebei een zucht toen Sigi met zijn vingertje die ene seconde aangaf. Marie is verliefd op Sepp en ik … op Sigi! Knappe jongens, allebei.
Spijtig dus dat ze niet gewonnen hebben. Maar met Laura gaat wel de beste kandidate naar Kiev voor het Junior Eurovisiesongfestival. En hopelijk haalt het kind daar prachtige resultaten.
En Marie en ik kijken uit naar de eerste week van november, dan zijn het Halloweendagen in Plopsaland De Panne. We verblijven dan nog een paar daagjes aan zee en gaan zeker op één van de nocturnes nog eens naar Plopsaland. De Junior Eurosong finalisten zijn er dan ook en geven ’s avonds een concert op het plein. En wij staan op de eerste rij!
Geplaatst in Fun, Love | 1 reactie »
Wat hoor ik op dit moment? De regen die op de vensterbank tikt, de koelkast die aanslaat, in de verte de razende auto’s op de autoweg en het getik op mijn pc. En verder … niks! Geen Studio 100 TV, geen plong plong plong van Kamiel’s autobaantje, geen zingende Marie. Het is eindelijk nog eens rustig in huis. De overdaad aan lawaai heeft zich verplaatst naar het tweede leerjaar bij juf Evy en de veranda bij tante Bien. Laat hen vandaag maar ‘genieten’ van de decibels die mijn twee hartedieven kunnen voortbrengen, ik heb de voorbije dagen mijn portie wel gehad.
Marie kreeg een paar jaar geleden van de Sint een soort autobaan met huisjes en dergelijke van Fisher Price Little People. Heel leuk speelgoed vond de Sint toen – en wij ook – maar na een paar maanden was ze het moe. De doos met toebehoren verdween in de kelder en kwam er nooit meer uit. Eergisteren zag ik de doos staan en ik dacht dat Kamiel dit wel leuk zou vinden. Huisjes, autobaan, diertjes, mannekes uitgestald op de eetkamer-tafel en sindsdien speelt hij er constant mee. Het voordeel: hij houdt zich bezig en moet alleen Marie van zich zien af te slaan als die zich komt moeien. Nadeel: de plong plong muziekjes – en het zijn er veel! – die daar overal bij zitten. Je mag nergens op drukken of er komt zo’n onnozel mechanisch plong plong muziekje uit. En natuurlijk is dat het allerleukste: constant datzelfde muziekje laten horen tot mama er wild van wordt.
Nog zo’n lawaaivervuiling: Studio 100 TV! OK, mijn fout, ik had dan zeker geen Telenet moeten nemen. Maar had ik het geweten, had ik de Telenet-man gevraagd om die zender te blokkeren. Man, man, man wat een miserie! Gisteren heb ik minstens 6 keer ‘Wij springen in de zee’ van Samson en Gert gehoord. En minstens 10 keer ‘Het is tijd voor Mega Mindy’. Ik lig ’s avonds in mijn bed nog altijd die Studio 100 hits mee te zingen! Tijd om paal en perk aan het gebruik van de TV te stellen denk ik. Ik ben nooit een tegenstander van TV geweest en wij hanteren hier geen TV-schema. Ik hoor dat in sommige gezinnen de TV enkel op bepaalde uren per dag op mag maar dat standpunt kan ik niet steunen. Ikzelf ben opgegroeid met TV als belangrijkste hobby. Als ik gestraft werd, was het met “2 dagen geen TV” en dat was voor mij echt heel erg. Ik moet eerlijk zeggen dat ik veel van de TV geleerd heb: lang voor de Australische soap ‘Neighbours’ hier op de VRT liep, keek ik al ‘Neighbours’ op de BBC. En ik heb veel van mijn basis-Engels daar opgepikt. Dus ergens heeft al dat TV-kijken mij toch iets opgebracht.
Back to Studio 100 TV dan. Dit is dan wel een voorbeeld van goedkoop amusement. Laat gewoon elke dag elke populaire song minstens 5 keer zien en je programma is gevuld! Dat de ouders er horendol van worden trek je je niet aan want je gebruikt het argument dat de kids tenminste geamuseerd zijn en ze de ouders niet lastig vallen. Moeilijk tegen in te komen, inderdaad!
En ben je het TV-amusement toch even beu, dan neem je je kids toch gewoon mee naar een oeroude gezellige dorpskermis. Linkhout kermis, 2 maal per jaar welteverstaan! Inventaris voor de september editie: 1 paardenmolen, 1 schietkraam, 1 eendjes-vissen kraam, 1 muntjes-gooien kraam en nog 1 andere kraam die ik precies niet goed bekeken heb want ik weet begot niet meer wat er daar te doen was. En de frituur natuurlijk! Eerst de paardenmolen: elk 2 rondjes op het welbekende ‘Comment ça-va?’ van the Shorts (ja hoor, dateert al van 1983!) en iets ongedefineerds van Frans Bauer. Daarna de eendjes-vissen kraam met schlagers uit de jaren 70. En daarna nog eens de paardenmolen met meer van die hopsasa-muziek. Toen ik daar zo stond mijn ergernis over al dat lawaai te verbijten, vroeg ik me af of het nu niet mogelijk was dat al die kraampjes dezelfde muziek zouden draaien? Op zo’n kleine kermis met amper een handvol kramen is dat toch mogelijk? Of zouden die foorkramers dat leuk vinden, al die verschillende muzieksoorten door mekaar? Zij moeten toch ook ’s avonds half doof zijn?
Als jullie al dachten dat dit mijn portie lawaai-geweld voor het weekend was, nee hoor! Voor de kermis waren we ook al even op bezoek geweest bij de papa die dit weekend een lifestyle event organiseerde bij garage Beelen. Naast 50 mensen die luidop taterden zat er ook een dame die zong en zich op de piano begeleidde. Geen rustige muzak maar wel Vaya Con Dios met ‘What’s a woman’ en dergelijke. Too much for my ears! Maar de rest van het event was wel leuk, moet ik toch even zeggen anders is de papa straks slechtgezind … 
Enfin, jullie begrijpen wel dat ik hier nu gewoon geniet. Lekker rustig achter de pc, geen lawaai-stress, gewoon natuurlijke geluiden … hmmmm zalig!
Nog 6 uurtjes en dan zullen mijn oren wel uitgerust zijn …
Geplaatst in Dagdagelijks, Grrrrrrr | 2 Commentaar »
Wat doe je als zoonlief op het potje zit en ‘het’ maar niet wil komen? Juist ja … foto’s nemen!
Zou zingen helpen? “Wij springen in de zee, wij springen in het waaaater, wij springen in de zee, en we worden lekker nat nat nat!”
Het hele Studio 100 repertoire wordt aangesproken, zonder resultaat …
Je zou er haast spleetoogjes van krijgen …
En soms geraak je zelfs in hogere sferen!
Zeg, geen paparazzi rond mijn potje he!
Oei, mijn lieftallige assistente komt even de situatie checken. Moeten we een rampenplan afkondigen?
Neuuuuuh! Waar is ze nu?
Daar dus!
En dan de verlossing. Eindelijk!
Wie zich moest afvragen waarom Kamiel nu een muts draagt … Tja, hij speelde ‘Merel’ van Amika. Diegenen die niet bekend zijn met deze Studio 100 serie: Merel is een meisje (tiens!) uit de succes-serie Amika – met eeuwig aanwezige staartjes en een muts. De staartjes moeten jullie (en Kamiel) er maar bijdenken.
Geplaatst in Kamiel, Potty training | 1 reactie »
Marie was deze morgen om 07.10 u al wakker. Ze nestelde zich nog eventjes in ons bed en toen ik haar om 07.30 u riep om naar de badkamer te komen, deed ze dit ook zonder morren. Strange … where is the catch? Ze waste zich en kleedde zich netjes aan. Haartjes in 2 vlechtjes. Tot daar nog altijd geen tegenstribbelen, roepen, tieren, brullen, wenen … Ik vertrouwde het nog altijd niet. Dan naar beneden. Op de trap berispte ze haar broer nog eens die niet naar zijn voeten keek maar wel naar de bomen door het raam en zo bijna naar beneden totterde. Tssss ….
Ik vroeg haar wat ze wilde eten: bokes met hesp. En net toen ik dacht dat de ochtend niet meer stuk kon, kwam de ik-heb-een-ochtendhumeur-en-laat-mij-met-rust Marie naar boven: “Die boterhammen zijn veel te droog, ik lust dat niet, ik wil choco!”. Voilà, de toon is gezet voor ongeveer 90% van de ochtenden tijdens het schooljaar!
Ze wilde choco, dan toch confituur. De confituur die ik op haar boterhammen deed, was niet de juiste. Ik mocht het niet op de hesp smeren, die moest nu naast de boterhammen. Ze wilde geen fruitsap, wel water, maar dat was niet koud, dus wilde ze eigenlijk niks drinken. Enzovoort, enzoverder. Ze vond geen tijd om te eten, wel om haar broer te pesten en door haar gedrag vielen ze allebei op de grond, broer onder haar. Hij had zich duidelijk wel pijn gedaan, zij jammerde en brulde alsof haar beide benen ter plaatse geamputeerd werden!
Met rooddoorlopen ogen en een snotneus liep ze hand in hand met broer de speelplaats op. En vanaf dat moment heb ik haar niet meer gezien. Boekentas in de rij, fluo vest uit, juf Monique (van vorig jaar) een knuffel geven, juf Evy nog niet … Er was muziek, ballonnen, fruitsap of chocomelk om te drinken. Een speech van de directrice en daarna mochten alle leerlingen op de speelplaats nog een dansje doen. En om 09.15 u allemaal naar binnen, keurig in hun rijen.
Broer had ondertussen de zandbak nog eens verkend, de kruiwagentjes allemaal netjes op een rijtje gezet, de glijbaan uitgetest en een halve beker chocomelk over zijn t-shirt gesmeten. En hij zag dat het goed was! Binnen 2 maanden en half mag hij zijn big entrance maken. Wel spijtig dat zijn eerste schooldag niet zo feestelijk zal ingezet worden.
Om 15.45 u gingen broer en ik Marie weer halen en ze was laaiend enthousiast! Ze hadden nog geen les gehad, alleen boeken verzameld (ze had er wel 10 bij – waarvan ik er al 7 gekaft heb). Ze zat naast Evelien (haar beste vriendin) en ze wist te vertellen dat er al een paar kinderen een streepje achter hun naam gekregen hadden. Zij niet … En ze keek uit naar morgen. Want dan begon het grote werk. En dan gingen ze heeeeeeeeel moeilijke reken-oefeningen maken. Tiens, Marie die uitkijkt naar heeeeeeeel moeilijke rekenoefeningen? De wereld op z’n kop!
We zijn weer vertrokken. Schooljaar 2009-2010 kende een blitse start!
Geplaatst in School | 1 reactie »
Ex-collega en niet ex-vriendin (:-)) Cindy en ik wilden absoluut nog een keertje samen naar Plopsaland. In De Panne – aan zee dus. En we kozen er natuurlijk de beste dag van ‘t jaar voor uit: zaterdag 15 augustus. Wij en ongeveer 5 miljoen andere Belgen met hetzelfde idee. Weerman Frank voorspelde immers temperaturen tot 26 graden aan zee en dat mochten we niet onbenut laten. En zo dachten ook die andere 5 miljoen Belgen op de E40 ’s morgens. Vanaf Aalst blokrijden en vanaf Wetteren file. File tot voor Plop en Samson hun voordeur. We deden er exact drie-en-een-half uur over!
Maar eens binnen in het park waren we de file-miserie rap vergeten. Hoe je het ook draait of keert: in Plopsaland voelt iedereen zich goed! Ik denk dat die Studio 100 figuren stiekem kleine vernevelaartjes met zich meedragen waar ‘Feel Good’ bachbloesems inzitten. Handje geven, lachen voor het fotootje en psshht …
Zoals (nep-) Mega Mindy dus …
Dan gingen we een kijkje nemen bij Amika – het paard uit de serie. Kamiel was zo blij dat hij onder de nadar-afsluiting kroop om het paard van kortbij te bekijken. Vreemd, het paard zelf was niet zo blij om hem te zien. Hij leek me een beetje nerveus.
Na een paar kleinere attracties (de Ballonnetjes, de Safari-autootjes, enz) besloten Cindy, Marie en ik de SuperSplash te proberen. Een uurtje aanschuiven en dan de boot in. Omhoog naar de top van de toren en dan met een tja … super splash naar beneden. Ik had het een beetje onderschat. Die boot staat bijna vertikaal bij het naar beneden vliegen en dan nog een bult en dan pas de splash. Mijn maag zat nadien een paar centimeter hoger in mijn buik En mijn linker bovenarm voelde aan alsof ze ongeveer 100 keer na mekaar mijn bloeddruk genomen hadden (courtesy to Marie).
Waar Cindy en ik ’s morgens nog blufferig deden over ‘Anubis the Ride’ en dat we die wel eens gingen temmen ’s avonds, waren we na de SuperSplash er toch niet helemaal zeker meer van …
We besloten het iets rustiger te doen – de Konijntjes bijvoorbeeld.
En terwijl Marie en ik in de Draak zaten, at Kamiel een ijsje … en viel ondertussen in slaap …
Zoek Marie in de koffiekopjes …
Het park was open tot 22.30 u en de avond werd afgesloten met een concert van de KetNet-band en Merel van Amika. Om 22.20 u begon het vuurwerk dus hoog tijd om naar de parking te gaan (Marie en ik met onze vingers in de oren). En weer file! Om 01.10 u waren we eindelijk weer thuis en konden we 2 slapende kindjes in hun bedjes leggen. Marie had onderweg nog een paar keer gejammerd dat ze groeipijnen had in haar benen, maar ik denk dat dat vooral algemene vermoeidheid was. Kamiel hebben we van op de parking niet meer gehoord
Plopsaland is mooi maar het volgende bezoek gaan we iets beter plannen zodat het niet zo druk is. Misschien nog eens in november – als we (hopelijk) naar zee gaan.
Geplaatst in Fun, Plopsa | 2 Commentaar »
Zo alleen met de 2 kinderen. Marc heeft zijn droomjob gevonden en omdat hij zich zo snel mogelijk moet inwerken, maakt hij lange dagen. Van half acht ’s morgens tot half acht ’s avonds. Best wel lang maar voor Marc is het net alsof hij elke dag naar de speeltuin mag. Hij klaagt niet.
Ik wel. Niet dat we hem zijn droomjob niet gunnen, maar het zijn lange dagen zo zonder papa. En met alleen mama om de kids te entertainen. En als die kids dan eens leuk zouden samen spelen … niet hoor! Telkens ze samen beginnen te spelen, fietsen, trampoline-springen kan je je wekker erop gelijk zetten dat er na 10 minuten wel eentje begint te brullen. Ofwel komt Kamiel helemaal onder de modder binnengestrompeld omdat zijn zus nu eenmaal de sterkste is en hij zijn schep niet zonder slag of stoot wil afgeven. Ofwel komt Marie binnengecrosst omdat Kamiel haar met die bewuste schep op het hoofd wil meppen. Tsss ….
Het leeftijdsverschil is nu eenmaal te groot: 4 jaar en 3 maanden. De interesses liggen te ver uit mekaar. En dus bestaan mijn dagen momenteel uit scheidsrechter spelen.
Geplaatst in Grrrrrrr | Leave a Comment »
Mallorca lag nog maar net achter ons en toch leek het al zo lang geleden! En daarom besloten mijn mama, zus en ik en de kids nog een paar dagen zee mee te pikken. We vertrokken vorige maandag en kwamen woensdagavond terug. En wonder boven wonder: het weer was fantastisch! Volop zon – tot woensdagnamiddag toen het lichtjes begon te regenen.
We boekten twee kamers in Hotel Van Bunnen, een basic maar proper hotelletje op amper 200 m van het strand. We spendeerden veel tijd op het strand – natuurlijk! – en ’s avonds na het eten flaneerden we op de dijk. Het was leuk!
Geplaatst in Vakantie | 2 Commentaar »
